Mahomet jasno i wielokrotnie zaprzeczał, że jest Bogiem. Mahomet twierdził jedynie, że jest prorokiem — "pieczęcią proroków" (Koran 33:40). Podstawowym przekonaniem islamu jest Tawhid — absolutna jedność Boga (Allaha), który nie dzieli swojej natury z nikim. W islamie myśl, że Bóg mógłby stać się człowiekiem, jest najgorszym możliwym grzechem (szirk).

• "Jestem tylko człowiekiem jak wy" — Koran nakazuje Mahometowi oświadczyć: "Powiedz: 'Jestem tylko człowiekiem takim jak wy, któremu zostało objawione, że wasz Bóg jest Jednym Bogiem'" (Sura 18:110). Mahomet nie twierdził, że jest Bogiem, nie istniał przed narodzinami i nie posiadał boskiej natury.
• Zaprzeczył Boskości Chrystusa — Koran mocno zaprzecza chrześcijańskiej Trójcy i zaprzecza, że Jezus jest Synem Bożym: "Zaprawdę, nie uwierzyli ci, którzy mówią: 'Allah to Mesjasz, syn Maryi'" (Sura 5:72). Koran mówi również: "Nie mówcie 'Trójca'... Zaprawdę, Allah jest tylko Jednym Bogiem. Wzniosły On jest ponad posiadanie syna" (Sura 4:171).
• Niepewny swojego własnego zbawienia — W ostrym kontraście do Jezusa, Mahomet czuł się niepewny co do tego, co stanie się z nim po śmierci. Sahih al-Bukhari 5266 odnotowuje słowa Mahometa: "Na Allaha, choć jestem Apostołem Allaha, to jednak nie wiem, co Allah mi uczyni."

Według najbardziej zaufanych źródeł islamu, powołanie Mahometa go stłumiło. Powołanie to wiązało się z przemocą fizyczną i początkowo wydawało się demonicznym atakiem. Mahomet potrzebował swojej żony i jej chrześcijańskiego kuzyna, aby przekonali go, że doświadczenie pochodzi od Boga, ponieważ nie słyszał bezpośrednio głosu Boga.

• Ściskany, aż nie mógł oddychać — Sahih al-Bukhari (Księga 1, Hadis 3) opisuje pierwsze "objawienie" Mahometa w jaskini: "Objął mnie i ścisnął tak mocno, że nie mogłem już tego znieść." Stało się to trzy razy. W przeciwieństwie do tego, gdy anioł Gabriel ukazał się Maryi w Biblii, Gabriel delikatnie powiedział: "Nie bój się" (Łukasza 1:30).
• Przekonany, że jest opętany przez demony — Po pierwszym spotkaniu Mahomet uciekł przerażony do domu. Powiedział swojej żonie Chadidży: "Obawiam się, co może mi się stać." Mahomet wierzył, że opętał go zły duch (dżinn). Chadidża zabrała go do swojego chrześcijańskiego kuzyna, Waraki ibn Nawfala. Ten ludzki kuzyn przekonał Mahometa, że doświadczenie pochodzi od Boga.
• Epizody samobójcze — Wczesne biografie islamskie (Ibn Ishaq i al-Tabari) odnotowują, że po tym pierwszym doświadczeniu Mahomet wpadł w głęboką depresję. Wielokrotnie wspinał się na góry, planując zrzucić się z nich. Relacje mówią, że za każdym razem był powstrzymywany. Żaden prorok w Biblii nigdy nie próbował samobójstwa po spotkaniu z Bogiem.

Koran przede wszystkim opisuje Allaha jako potężnego pana i sędziego. Miłość Allaha ma warunki, ludzie nie mogą kwestionować jego decyzji, a rozwinięcie osobistej "ojcowskiej" relacji z nim jest niemożliwe. 99 imion Allaha opisuje jego moc, ale imię "Ojciec" nigdy się nie pojawia.

• Allah nie kocha nieposłusznych — Jezus nauczał, że "Bóg tak umiłował świat" (Jana 3:16). Koran jednak wymienia ludzi, których Allah nie kocha: "Allah nie kocha przestępców" (2:190); "Allah nie kocha czyniących zło" (3:57); "Allah nie kocha wyniosłych" (4:36); "Allah nie kocha szerzących zgorszenie" (5:64). Jezus jadał z dokładnie takimi ludźmi, aby im pomóc.
• "Ojciec" to bluźnierstwo — Nazywanie Allaha "Ojcem" jest straszliwą zniewagą w nauczaniu islamskim. Sura 112 głosi: "Nie zrodził i nie został zrodzony." Koran stanowczo zaprzecza, że Bóg może mieć syna lub być osobiście znany jako Ojciec. Islam uważa najbardziej miłosne chrześcijańskie słowo dla Boga za swój największy błąd.
• Miłość Allaha musi być zasłużona — W Koranie człowiek musi zasłużyć na miłość Allaha, wykonując dobre uczynki: "Zaprawdę, Allah kocha tych, którzy są bogobojni" (Sura 9:2). Bóg w nauczaniu Jezusa zachowuje się zupełnie inaczej: "Chrystus umarł za nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami" (Rzymian 5:8). Miłość Boga istnieje, zanim my zaczniemy postępować sprawiedliwie.

W islamie nikt nie może zagwarantować sobie zbawienia. Przyszłość muzułmanina zależy od tego, czy jego dobre uczynki przeważają nad złymi uczynkami na szalach Allaha w Dniu Sądu Ostatecznego. Islam nie zapewnia Zbawiciela i nie istnieje żadna ofiara, która zapłaciłaby za grzechy. Każda osoba stoi całkowicie sama przed Allahem — włączając w to samego Mahometa.

• Zbawienie przez szale — Nauczanie islamskie mówi, że Allah zważy uczynki każdej osoby w Dniu Sądu (Koran 21:47). Jeśli dobre uczynki przeważą, osoba wchodzi do raju. Jeśli nie, wchodzi do piekła. Islam nie ma Zbawiciela. Każdy stoi sam. Każdy muzułmanin żyje z tą niepewnością.
• Mahomet niepewny swojego losu — Sahih al-Bukhari 5266 odnotowuje słowa Mahometa: "Na Allaha, choć jestem Apostołem Allaha, to jednak nie wiem, co Allah mi uczyni." Założyciel islamu nie wiedział, czy wejdzie do nieba. Jezus zagwarantował raj umierającemu przestępcy. Różnica pozostaje absolutna.
• Zaprzeczenie ukrzyżowania — Koran twierdzi, że ludzie nie ukrzyżowali Jezusa: "nie zabili Go ani nie ukrzyżowali; lecz im się tak tylko wydawało" (Sura 4:157). Jeśli ukrzyżowanie nigdy się nie wydarzyło, żadna ofiara nie zapłaciła za grzechy — pozostawiając ludzkość winną bez metody przebaczenia.

Zasady moralne Mahometa koncentrowały się na przestrzeganiu prawa islamskiego (szariatu), utrzymywaniu lojalności wobec wspólnoty muzułmańskiej i szukaniu sprawiedliwości poprzez zemstę. Nie wymagał zmienionego serca; zamiast tego wymagał zewnętrznego posłuszeństwa. Ustanowił ścisłe różnice między tym, jak muzułmanie traktują innych muzułmanów, a jak traktują niemuzułmanów.

• Prawo odpłaty — "I przepisaliśmy im w nim: życie za życie, oko za oko, nos za nos, ucho za ucho, ząb za ząb; a za rany jest prawne zadośćuczynienie" (Sura 5:45). Prawo islamskie nakazuje zemstę, zamiast jedynie na nią pozwalać. W przeciwieństwie do tego, Jezus nakazał: "Nadstaw drugi policzek."
• Nie bierzcie niemuzułmanów za przyjaciół — Koran wielokrotnie ostrzega muzułmanów przed nawiązywaniem bliskich przyjaźni z niewierzącymi: "O wy, którzy uwierzyliście! Nie bierzcie Moich wrogów i waszych wrogów za sprzymierzeńców, okazując im uczucie" (Sura 60:1). Porównaj to z nakazem Jezusa: "Miłujcie swoich nieprzyjaciół."
• Podwójne standardy dla niemuzułmanów — Mahomet nakazał: "Muzułmanin nie może być zabity w odwecie za zabicie niewiernego" (Sahih al-Bukhari 3:111). Zgodnie z prawem islamskim, życie niemuzułmanów było mniej cenione. Jezus jednak uczynił znienawidzonego cudzoziemca (Samarytanina) bohaterem swojej najsłynniejszej historii o "miłowaniu bliźniego" (Łukasza 10:25-37).

Po przeniesieniu się do Medyny w 622 roku n.e. Mahomet został władcą politycznym i generałem wojskowym. Ton jego "objawień" całkowicie się zmienił — przeszedł od cierpliwego znoszenia do agresywnej wojny. W ciągu 100 lat po jego śmierci armie islamskie użyły siły do podboju Półwyspu Arabskiego, Persji, Afryki Północnej i Hiszpanii.

• Werset o mieczu — Koran 9:5 ("Werset o mieczu") nakazuje: "Kiedy miną święte miesiące, zabijajcie politeistów, gdziekolwiek ich znajdziecie, i chwytajcie ich, oblegajcie ich i czyhajcie na nich w każdym miejscu zasadzki." Wielu uczonych islamskich naucza, że ten pojedynczy werset anuluje ponad 100 wcześniejszych, pokojowych wersetów.
• 27 kampanii wojskowych — Mahomet osobiście walczył w 27 kampaniach wojskowych i nakazał około 38 innych najazdów. Jezus nie prowadził żadnych kampanii wojskowych i nie posiadał broni.
• Masakra Banu Kurajza — Po bitwie pod Rowem, Mahomet obserwował, jak jego ludzie ścinają głowy 600–900 mężczyznom z żydowskiego plemienia Banu Kurajza, a ich kobiety i dzieci wzięli w niewolę (Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah). Islamsycy potwierdzają to wydarzenie, ponieważ odnotowują je ich najstarsze księgi historyczne.

Islam twierdzi, że poprawił traktowanie kobiet w porównaniu do starożytnej Arabii. Jednak Mahomet ustanowił prawa i zwyczaje, które sprawiły, że mężczyźni i kobiety stali się zasadniczo nierówni. Prawo islamskie zachowuje te nierówne prawa do dziś. Jego osobiste zachowanie było znacznie poniżej moralnego standardu Jezusa.

• Małżeństwo z Aiszą w wieku sześciu lat — Mahomet poślubił Aiszę, gdy ta osiągnęła wiek sześciu lat, i odbywał z nią stosunki seksualne, gdy miała dziewięć lat (Sahih al-Bukhari 5158). Mahomet miał wtedy około 52 lat. Jezus powiedział: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie" (Mateusza 19:14).
• Zeznanie kobiety warte połowy — Mahomet nauczał, że zeznanie kobiety w sądzie ma połowę wartości zeznania mężczyzny, ponieważ kobiety posiadają "niedostatek umysłu" (Sahih al-Bukhari 2658; Koran 2:282). Ponadto córki dziedziczą tylko połowę tego, co dziedziczą synowie (Sura 4:11).
• Mężowie mogą uderzać swoje żony — "Mężczyźni są opiekunami kobiet... Co do tych, od których obawiacie się nieposłuszeństwa, upominajcie je, potem zostawcie je same w łóżku, a następnie uderzcie je" (Sura 4:34). Jezus zareagował na grzeszną kobietę inaczej: "Ja ciebie też nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz" (Jana 8:11).

Fakty historyczne dotyczące Mahometa i dzieci — zaczerpnięte w całości z najbardziej wiarygodnych źródeł islamu — wydają się bardzo niepokojące. Działania te są w bezpośredniej sprzeczności z łagodnym sposobem, w jaki Jezus chronił dzieci.

• Małżeństwo z dzieckiem i jego skonsumowanie — Sahih al-Bukhari 5158 odnotowuje, że Mahomet poślubił Aiszę, gdy miała sześć lat, i nawiązał z nią stosunki seksualne, gdy miała dziewięć lat. To działanie całkowicie narusza silne ostrzeżenie Jezusa przed krzywdzeniem małych dzieci.
• Banu Qurayza — Straceni Chłopcy — Po klęsce plemienia Banu Qurayza, islamski historyk Ibn Ishaq odnotował, że żołnierze stracili chłopców, którzy osiągnęli dojrzałość płciową jak mężczyźni, a młodszych chłopców zniewolono. Żołnierze badali ciała chłopców, aby ustalić, kto przeżyje, a kto umrze.

Kiedy ludzie domagali się, aby Mahomet dokonał cudu — takiego jak rozdzielenie morza lub sprawienie, by popłynęła woda — on odmówił. Przyznał, że brakuje mu mocy. Koran wielokrotnie stwierdza, że Mahomet nie dokonał żadnych cudów, aby udowodnić swoje proroctwo. Muzułmanie twierdzą, że sam Koran jest jego jedynym cudem.

• Koran Przyznaje: Brak Znaków — "I mówią: «Dlaczego nie zostały mu zesłane znaki od jego Pana?» Powiedz: «Znaki są tylko u Allaha, a ja jestem tylko jawny ostrzegacz»" (Sura 29:50). W przeciwieństwie do tego, cuda Jezusa były tak oczywiste, że nawet Jego wrogowie przyznawali ich rzeczywistość.
• Wyzwania Mekkańczyków Nigdy Nie Zostały Spełnione — Sura 17:90-93 odnotowuje, że mieszkańcy Mekki domagali się cudów, ale Mahomet nie zaoferował żadnego. Mojżesz rozdzielił Morze Czerwone. Eliasz sprowadził ogień. Jezus wskrzesił umarłych. Mahomet stworzył tylko książkę.
• Późniejsze cuda Hadisów Sprzeczne z Koranem — Setki lat po śmierci Mahometa, tradycje islamskie zaczęły twierdzić, że dokonywał cudów — takich jak wypływająca woda z jego palców czy rozszczepienie księżyca. Te późniejsze historie są sprzeczne z faktycznym tekstem Koranu. Pisarze prawdopodobnie dodali te historie później, aby Mahomet wydawał się bardziej podobny do Jezusa i Mojżesza.

Osobiste zachowanie Mahometa, według najbardziej wiarygodnych źródeł islamu, ukazuje człowieka, który czasem postępował życzliwie, ale także podejmował działania, które znacznie odbiegały od moralnego standardu Jezusa. Często Mahomet otrzymywał "objawienia" od Boga, które dogodnie rozwiązywały jego własne problemy osobiste.

• Objawienia dla Osobistych Korzyści — Mahomet otrzymał objawienie zezwalające mu na poślubienie byłej żony swojego adoptowanego syna, Zainab (Sura 33:37), po tym, jak poczuł do niej pociąg. Jego zwolennik Anas ibn Malik nazwał to najbardziej wstydliwym wersetem w Koranie (Sahih al-Bukhari 7421).
• Wykorzystywanie schwytanych kobiet — Po zwycięskich bitwach Mahomet zezwalał swoim mężczyznom na posiadanie schwytanych kobiet jako niewolnic seksualnych (Sura 4:24; Sahih Muslim 3371), i sam uczestniczył w tej praktyce. Jezus nigdy nie zezwalał nikomu na wykorzystywanie ani znęcanie się nad innymi.
• Modlił się o zniszczenie wrogów — Mahomet modlił się, aby Bóg przeklął i zniszczył jego wrogów. Jezus modlił się, aby Bóg przebaczył swoim wrogom. Te kontrastujące reakcje podkreślają ogromną przepaść moralną między tymi dwoma mężczyznami.

Mahomet zmarł w Medynie w 632 roku n.e. po długiej chorobie. Podbił Arabię siłą, zbudował imperium polityczne i umarł posiadając bogactwo i władzę. Pozostaje w swoim grobie.

• Śmierć Związana z Trucizną — Na łożu śmierci Mahomet narzekał na ból pochodzący od trucizny, którą podano mu lata wcześniej. Żydowska kobieta otruła go po tym, jak zabił jej rodzinę w Khaibar (Sahih al-Bukhari 4428). Jego gwałtowne wojny były bezpośrednio związane z jego śmiercią.
• Nie wyznaczył następcy — Mahomet zmarł, nie wyznaczając jasnego przywódcy, który miałby go zastąpić. Ta porażka wywołała ogromny kryzys polityczny, zapoczątkowując pierwsze islamskie wojny domowe i tworząc trwały podział między sunnitami a szyitami.
• Niepewny Własnego Losu — Nawet gdy śmierć się zbliżała, Mahomet modlił się o przebaczenie i miłosierdzie, niepewny swojego ostatecznego przeznaczenia (Sahih al-Bukhari 6511). Na krzyżu Jezus z ufnością oświadczył: "Wykonało się" (Jana 19:30).

W ciągu 100 lat po śmierci Mahometa, armie islamskie użyły siły militarnej do podboju Bliskiego Wschodu, Północnej Afryki, Persji i Hiszpanii. Stworzony przez niego system religijny i prawny ukształtował zupełnie inny świat.

• Rozprzestrzenianie Głównie Poprzez Podbój — Armie islamskie zniszczyły większość starożytnych kościołów chrześcijańskich w Afryce Północnej. Islam rozprzestrzeniał się głównie poprzez wojnę, a nie tylko przez głoszenie.
• Wieczny Podział Sunnicko-Szyicki — Ponieważ Mahomet nie zdołał wyznaczyć następcy, sunnici i szyici walczyli ze sobą przez wieki, powodując niezliczone śmierci.
• Śmierć za Opuszczenie Islamu — Mahomet nakazał swoim wyznawcom zabijać każdego, kto opuszcza islam (Sahih al-Bukhari 9:84:57). Wiele krajów islamskich do dziś karze ludzi śmiercią za porzucenie religii. Jezus nigdy nie nakazał nikomu zabijać człowieka za brak wiary.

Islamska modlitwa (Salat) znacznie różni się od tego, czego nauczał Jezus. Nie funkcjonuje jako rozmowa; zamiast tego służy jako surowy rytuał wykonywany pięć razy dziennie. Osoba musi używać określonych arabskich słów i wykonywać określone ruchy ciała.

• Pięć Modlitw, Konkretne Pozycje — Muzułmanie muszą modlić się dokładnie pięć razy dziennie, stojąc, kłaniając się i kładąc czoło na ziemi. Jeśli osoba popełni błąd podczas ruchów lub słów, modlitwa traci swoją ważność.
• Tylko po Arabsku — Muzułmanie muszą modlić się po arabsku, nawet jeśli nie rozumieją tego języka. Jezus nauczał, że prawdziwa cześć pochodzi z serca i Ducha (Jana 4:23-24), a nie z mówienia w określonym języku.
• Opuszczone Modlitwy Są Ciężkim Grzechem — Mahomet ostrzegał, że każdy, kto przestaje się modlić, popełnia straszny grzech i może przestać być muzułmaninem. Jezus nigdy nie nauczał, że opuszczenie modlitwy zrywa relację człowieka z Bogiem.

Mahomet osobiście posiadał, kupował i sprzedawał niewolników. Zezwalał również swoim ludziom na posiadanie schwytanych kobiet jako niewolnic seksualnych. Najbardziej wiarygodne książki historyczne islamu odnotowują te fakty.

• Mahomet Osobiście Posiadał Niewolników — Historia islamu odnotowuje imiona kilku niewolników posiadanych przez Mahometa, w tym Zayda i Marii. Islamskie księgi historyczne opisują tę praktykę jako całkowicie normalną.
• Niewolnictwo Seksualne Wyraźnie Dozwolone — Koran otwarcie zezwala mężczyznom na nawiązywanie stosunków seksualnych ze schwytanymi kobietami wziętymi podczas wojny (Sura 23:5-6). Mahomet i jego wyznawcy angażowali się w tę praktykę.
• Kobiety Wzięte w Niewolę po Bitwie — Po bitwie Mahomet zezwolił swoim mężczyznom na nawiązywanie stosunków seksualnych ze schwytanymi kobietami, nawet jeśli te kobiety były już zamężne (Sahih Muslim 3371).

Kiedy Mahomet przybył do Medyny, mieszkały tam trzy główne plemiona żydowskie. Próbował przekonać ich, aby zaakceptowali go jako proroka. Kiedy odmówili, wypędził dwa z plemion i zmasakrował trzecie.

• Podbój Khaibar — Mahomet zaatakował żydowskie miasto Khaibar. Torturował ich skarbnika, aby zlokalizować ukryte pieniądze, zabił go, a następnie tej samej nocy zażądał pięknej, młodej żony mężczyzny jako swojej własnej (Sahih al-Bukhari 2520).

Muzułmanie twierdzą, że Biblia przewidziała przyjście Mahometa, ale to twierdzenie pozbawione jest prawdy. Ponadto, niektóre z własnych przepowiedni Mahometa całkowicie się nie sprawdziły.

• <strong><a class="bible-ref" href="https://biblehub.com/deuteronomy/18-18.htm" target="_blank" data-verse="deuteronomy 18:18" data-display="Deuteronomy 18:18" data-translation="web">Powtórzonego Prawa 18:18</a></strong> — Nie Odnosi się do Mahometa — Muzułmanie twierdzą, że obietnica Boga dana Mojżeszowi o powstaniu proroka odnosi się do Mahometa. Jednak tekst mówi, że prorok będzie pochodził z Izraelitów, a nie z Arabów. Jezus był Izraelitą.
• Pieśń Salomona 5:16 — Nie Imię — Muzułmanie twierdzą, że hebrajskie słowo machmad, znalezione w Biblii, tłumaczy się jako 'Mahomet'. Jednakże, jest to powszechne hebrajskie słowo oznaczające 'pożądany' lub 'piękny'. Pisarze używają go do opisywania owoców i biżuterii, a nie imienia osoby.
• Nieudana Przepowiednia Mahometa — Mahomet przepowiedział, że jego wyznawcy podbiją Konstantynopol za ich życia. Całkowicie się mylił. Nie podbili go aż do 800 lat później. Biblia stwierdza, że jeśli przepowiednia proroka zawodzi, działa on jako fałszywy prorok (Powtórzonego Prawa 18:22).

W islamie anioł o imieniu Gabriel rzekomo dostarczał przesłania Mahometowi. Islam nie naucza, że Bóg mieszka w wierzącym.

• Dyktowane Przesłania — Nauczanie islamskie głosi, że anioł Gabriel dyktował Koran Mahometowi. To dotyczy zewnętrznego przesłania, podczas gdy Jezus obiecał wewnętrzną obecność samego Boga.
• Strach kontra Pokój — Spotkania Mahometa z duchem przerażały go i powodowały, że drżał ze strachu. Kiedy Duch Święty przyszedł do Jezusa, Duch przybył spokojnie, jak gołębica.
• Brak Zamieszkania Boga — Islam nie naucza, że Duch Boży mieszka w wierzących. Skupia się na przestrzeganiu zasad, a nie na budowaniu osobistej, wewnętrznej relacji z obecnością Boga.