ଯୀଶୁ କେବଳ ଜଣେ ମହାନ ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା ବୋଲି ଦାବି କରିନଥିଲେ। ସେ ଏପରି ଦାବି କରିଥିଲେ ଯାହା ଇତିହାସରେ ଅନ୍ୟ କେହି କରିନାହାଁନ୍ତି। ଯୀଶୁ ଦାବି କରିଥିଲେ ଯେ ସେ ଅନନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଏକ, ଯେ ସେ ଜଗତ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯେ ସେ ପରମେଶ୍ୱର ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାର ଏକମାତ୍ର ମାର୍ଗ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ଦାବିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବୁଝିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ଦାବି ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।

• "ଅବ୍ରାହମଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଅଛି" — ଯୋହନ ୮:୫୮ ରେ, ଯୀଶୁ ଘୋଷଣା କଲେ, "ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଅବ୍ରାହମ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ଅଛି।" ସେ କେବଳ କହିନଥିଲେ ଯେ ସେ ଅବ୍ରାହମଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ ଥିଲେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଜ ପବିତ୍ର ନାମ, "ମୁଁ ଅଛି" ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ (ଯାତ୍ରା ପୁସ୍ତକ ୩:୧୪)। ଲୋକମାନେ ତୁରନ୍ତ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ପଥର ଉଠାଇଲେ କାରଣ ସେ ନିଜକୁ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ଦାବି କରିଥିଲେ (ଯୋହନ ୮:୫୯)।
• "ମୁଁ ଓ ପିତା ଏକ" — ଯୀଶୁ ଯୋହନ ୧୦:୩୦ ରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଓ ପିତା ଏକ।" ଜନତା ପୁଣିଥରେ ପଥର ଉଠାଇ କହିଲେ: "ଆମେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ପଥର ମାରୁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ, ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ, ନିଜକୁ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ଦାବି କରୁଛ" (ଯୋହନ ୧୦:୩୩)। ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୀଶୁ କ’ଣ ଦାବି କରିଥିଲେ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବୁଝିଥିଲେ।
• ଆରାଧନା ଗ୍ରହଣ କଲେ — ଯୀଶୁ ଜଳ ଉପରେ ଚାଲିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ "ତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି କହିଲେ, 'ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର'" (ମାଥିଉ ୧୪:୩୩)। ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କର ଆରାଧନା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବାଇବଲରେ, ପବିତ୍ର ଦୂତମାନେ ଆରାଧନା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୨୨:୮-୯)। ଜଣେ ମାନବ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା କେବେହେଲେ ଆରାଧନା ଗ୍ରହଣ କରିନଥାନ୍ତା।

ଯୀଶୁ ଗର୍ଭଧାରଣ ହେବା ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଚିହ୍ନ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ପିତାଙ୍କ ସ୍ୱର, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, ଏବଂ ଦୂତମାନଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲା। ଯୀଶୁ କୌଣସି ଭୟ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ, ଏବଂ କୌଣସି ଭୂତ ପ୍ରେତର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ।

• କୁମାରୀ ଗର୍ଭଧାରଣ — ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ମରିୟମ ନାମକ ଜଣେ କୁମାରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ (ମାଥିଉ ୧:୧୮-୨୦)। ଦୂତ ଘୋଷଣା କଲେ, "ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେବେ, ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁହାଯିବ" (ଲୂକ ୧:୩୫)। ଏହିପରି ଭାବରେ, ପରମେଶ୍ୱର ଆଦମଙ୍କ ମୂଳ ପାପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ନହୋଇ ମାନବ ଭାବରେ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
• ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ — ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବରୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ଜନ୍ମ, ଜୀବନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ କରିଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ କୁମାରୀଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ହେବେ (ଯିଶାଇୟ ୭:୧୪), ବେଥଲେହମରେ ଜନ୍ମ ହେବେ (ମୀଖା ୫:୨), ୩୦ ରୂପା ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କରାଯିବେ (ଜିଖରିୟ ୧୧:୧୨-୧୩), କ୍ରୁଶରେ ଚଢ଼ାଯିବେ (ଗୀତସଂହିତା ୨୨:୧୮), ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ (ଗୀତସଂହିତା ୧୬:୧୦)। ଯୀଶୁ ପୁରାତନ ନିୟମରୁ ୩୦୦ ରୁ ଅଧିକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
• ଏକ ମହିମାମୟ, ସାର୍ବଜନୀନ ଆହ୍ୱାନ — ଯୀଶୁ ବାପ୍ତିସ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବେଳେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଖୋଲିଗଲା, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା କପୋତ ପରି ଅବତରଣ କଲେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ପିତା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: "ଏ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କଠାରେ ମୁଁ ସୁପ୍ରସନ୍ନ" (ମାଥିଉ ୩:୧୭)। ଏହି ଘଟଣାରେ କୌଣସି ଅନ୍ଧକାର, କୌଣସି ଭୟ, ଏବଂ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ପିତା ସର୍ବସାଧାରଣରେ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ।

ଯୀଶୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଜଣେ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ଶାସକ ନୁହଁନ୍ତି ଯିଏ ଭୟର ଦାବି କରନ୍ତି। ବରଂ, ଯୀଶୁ ଦର୍ଶାଇଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଜଣେ ପ୍ରେମମୟ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପିତା ଯିଏ ହଜିଯାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି, ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନାମ ଅନୁଯାୟୀ ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ସୃଷ୍ଟି ସହିତ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କ ଚାହାଁନ୍ତି।

• "ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଆମର ପିତା" — ଯୀଶୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା "ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଆମର ପିତା" (ମାଥିଉ ୬:୯) ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆବା — ଏକ ଘନିଷ୍ଠ, ପ୍ରେମମୟ ପିତା ପାଇଁ ଏକ ଆରାମୀୟ ଶବ୍ଦ (ରୋମୀୟ ୮:୧୫) — କହିବା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂତନ ଧାରଣା ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କଲା। ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଚାହାଁନ୍ତି, କେବଳ କଠୋର ଆଜ୍ଞାପାଳନ ନୁହେଁ।
• ଅବାଧ୍ୟ ପୁତ୍ର — ଲୂକ ୧୫:୧୧-୩୨ ରେ, ଯୀଶୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ କହିଥିଲେ: ଜଣେ ପିତା ଯିଏ ତାଙ୍କର ବାଟବଣା ପୁଅକୁ "ବହୁତ ଦୂରରୁ" ଫେରିଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଏବଂ "ତାଙ୍କ ପୁଅ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ବାହୁରେ ଧରି ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ।" ପରମେଶ୍ୱର ଫେରୁଥିବା ପାପୀ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। କୁରାନ କେବେହେଲେ ଆଲ୍ଲାଙ୍କୁ ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ନାହିଁ।
• ପରମେଶ୍ୱର ହଜିଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି — ଯୀଶୁ ଲୂକ ୧୫ ରେ ତିନୋଟି କାହାଣୀ (ହଜିଯାଇଥିବା ମେଣ୍ଢା, ହଜିଯାଇଥିବା ମୁଦ୍ରା, ହଜିଯାଇଥିବା ପୁତ୍ର) କହିଥିଲେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବିନ୍ଦୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ: ପରମେଶ୍ୱର ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଘରକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ପାଇଁ ସକ୍ରିୟ ଭାବରେ ଖୋଜନ୍ତି। "ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ହଜିଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଏବଂ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ" (ଲୂକ ୧୯:୧୦)।

ଯୀଶୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଜ ବାଟରେ ଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ପାପ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପାପର ଦଣ୍ଡ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ। ଅନନ୍ତକାଳ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା। ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଆମ ପାପର ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲା ଯେ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପରାସ୍ତ କରିଛନ୍ତି।

• "କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କଲେ" — "କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କଲେ ଯେ ସେ ନିଜର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯେପରି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ବିନଷ୍ଟ ନହୋଇ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଏ" (ଯୋହନ ୩:୧୬)। ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଅର୍ଜନ କର ନାହିଁ — ତୁମେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଏକ ଉପହାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର।
• କ୍ରୁଶରେ ଚୋର — ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟରେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପାଇଥିବା ଜଣେ ଅପରାଧୀ କହିଲେ, "ଯୀଶୁ, ତୁମେ ତୁମର ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିବା ବେଳେ ମୋତେ ମନେ ରଖ।" ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଆଜି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପାରାଡାଇଜରେ ଥିବ" (ଲୂକ ୨୩:୪୩)। ଅପରାଧୀ କୌଣସି ଭଲ କାମ କରିନଥିଲା। ସେ କୌଣସି ରୀତିନୀତି କରିନଥିଲା। ସେ କେବଳ ବିଶ୍ୱାସ କଲା — ଏବଂ ସେହି ଦିନ ପାରାଡାଇଜରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହା ଅନୁଗ୍ରହକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ।
• ଅନନ୍ତ ସୁରକ୍ଷା — "ମୋର ମେଣ୍ଢାମାନେ ମୋର ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଦିଏ, ଏବଂ ସେମାନେ କେବେହେଲେ ବିନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ହାତରୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇପାରିବ ନାହିଁ" (ଯୋହନ ୧୦:୨୭-୨୮)। ଜଣେ ବିଶ୍ୱାସୀ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତି କାରଣ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱାସୀ ଭଲ ଆଚରଣ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ।

ଯୀଶୁଙ୍କ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ସମାଜରେ ବିପ୍ଳବ ଆଣିଥିଲା। ସେ କେବଳ ଭଲ ଆଚରଣ ଦାବି କରିନଥିଲେ; ସେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୃଦୟ ଦାବି କରିଥିଲେ। ସେ ସମାଜର ଦୁର୍ବଳତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରିଥିଲେ, ଅହଂକାରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ଯେ ପ୍ରକୃତ ମହାନତା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରୁ ଆସେ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ବିଶ୍ୱ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନନ୍ୟ ରହିଛି।

• ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ — "ତୁମେ ଶୁଣିଛ ଯେ ଏହା କୁହାଯାଇଥିଲା, 'ତୁମର ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ ଏବଂ ତୁମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଘୃଣା କର।' କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ତାଡ଼ନା କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର" (ମାଥିଉ ୫:୪୩-୪୫)। ଯୀଶୁ କେବଳ ଏହାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇନଥିଲେ — ସେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ଚଢ଼ାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଏହାକୁ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରିଥିଲେ।
• ହୃଦୟର ନୈତିକତା — ଯୀଶୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ଯେ ପବିତ୍ରତା ତୁମ ହୃଦୟରେ ତୁମେ କଣ ଚାହଁ ତାହା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଏ, କେବଳ ତୁମେ ବାହାରେ କଣ କର ତାହା ନୁହେଁ: "ତୁମେ ଶୁଣିଛ ଯେ ଏହା କୁହାଯାଇଥିଲା, 'ତୁମେ ହତ୍ୟା କରିବ ନାହିଁ'... କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି ଯେ ଯିଏ ଭାଇ କିମ୍ବା ଭଉଣୀ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ ସେ ବିଚାରର ଅଧୀନ ହେବ" (ମାଥିଉ ୫:୨୧-୨୨)।
• ସେବକ ନେତୃତ୍ୱ — "ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ମହାନ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ତୁମର ସେବକ ହେବା ଦରକାର... ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ସେବା ପାଇବାକୁ ଆସିନଥିଲେ, ବରଂ ସେବା କରିବାକୁ, ଏବଂ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନ ମୁକ୍ତିପଣ ଭାବରେ ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲେ" (ମାଥିଉ ୨୦:୨୬-୨୮)। ଯୀଶୁ — ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା — ଜଣେ ତୌଲିଆ ନେଇ ମତ୍ସ୍ୟଜୀବୀମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ସେମାନଙ୍କର ଅପରିଷ୍କାର ପାଦ ଧୋଇଥିଲେ (ଯୋହନ ୧୩)। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସେବା କରିବାକୁ ବାଛିଥିଲେ।

ଯୀଶୁ ଏକ ରାଜନୈତିକ କିମ୍ବା ସାମରିକ ବିପ୍ଳବର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇପାରିଥାନ୍ତେ। ଜନତା ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ରାଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ (ଯୋହନ ୬:୧୫), କିନ୍ତୁ ସେ ସର୍ବଦା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଅହିଂସା ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟାୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ପ୍ରଚାର କରି ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏହାର ପ୍ରଥମ ୩୦୦ ବର୍ଷ ପାଇଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଧର୍ମ କେବଳ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାହାଣୀ, ଏବଂ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ବ୍ୟାପିଥିଲା।

• ଖଡ୍ଗକୁ ଭର୍ତ୍ସନା କଲେ — ଯେତେବେଳେ ସୈନିକମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିବାକୁ ଆସିଲେ, ପିତର ତାଙ୍କ ଖଡ୍ଗ ବାହାର କରି ଜଣେ ଲୋକର କାନ କାଟିଦେଲେ। ଯୀଶୁ ତୁରନ୍ତ ପିତରଙ୍କୁ ଅଟକାଇ କହିଲେ: "ତୁମ ଖଡ୍ଗକୁ ତା’ର ସ୍ଥାନରେ ରଖ, କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଖଡ୍ଗ ବାହାର କରନ୍ତି ସମସ୍ତେ ଖଡ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମରିବେ" (ମାଥିଉ ୨୬:୫୨) — ତା’ପରେ ଯୀଶୁ ସେହି ଲୋକର କାନକୁ ସୁସ୍ଥ କରିଦେଲେ (ଲୂକ ୨୨:୫୧)। ଯୀଶୁ ଆରୋଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହିଂସାର ଜବାବ ଦେଲେ।
• "ମୋର ରାଜ୍ୟ ଏହି ଜଗତର ନୁହେଁ" — ରୋମୀୟ ରାଜ୍ୟପାଳ ପୀଲାତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଯୀଶୁ ଘୋଷଣା କଲେ: "ମୋର ରାଜ୍ୟ ଏହି ଜଗତର ନୁହେଁ। ଯଦି ଏହା ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ମୋର ସେବକମାନେ ଯିହୁଦୀ ନେତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଗିରଫଦାରୀକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥାନ୍ତେ" (ଯୋହନ ୧୮:୩୬)। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସାମରିକ ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରିବେ ନାହିଁ।
• ମହାନ ଆଜ୍ଞା — ଯୀଶୁଙ୍କ ଶେଷ ଆଦେଶ କହିଥିଲା: "ଯାଅ ଓ ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ କର, ସେମାନଙ୍କୁ ବାପ୍ତିସ୍ମ ଦିଅ... ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ" (ମାଥିଉ ୨୮:୧୯-୨୦)। ଏହି ପଦ୍ଧତିରେ ଶିଷ୍ୟ କରିବା, ବାପ୍ତିସ୍ମ ଦେବା, ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ସାମିଲ ଥିଲା — ବିଜୟ, କରଧାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ଧମକରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା। ଏହି ମିଶନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଗାମୀମାନେ କେବେହେଲେ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିନଥିଲେ।

ଯୀଶୁଙ୍କ ସମୟରେ, ସମାଜ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ନାଗରିକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର କମ୍ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର ଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ସାର୍ବଜନୀନ ସ୍ୱର ନଥିଲା। ଯୀଶୁ ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ ଭାବରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଭାବରେ କଥା ହୋଇଥିଲେ, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ।

• କୂଅ ନିକଟରେ ସାମାରିୟ ମହିଳା — ଯୀଶୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇଟି ସାଂସ୍କୃତିକ ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ: ସେ ଜଣେ ସାମାରିୟା ସହିତ କଥା ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ସର୍ବସାଧାରଣରେ ଜଣେ ମହିଳା ସହିତ କଥା ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ ପୁରୁଷ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ମଶୀହ ଭାବରେ ନିଜର ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ (ଯୋହନ ୪)।
• ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷୀମାନେ — ଦୂତ ପ୍ରଥମେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଘୋଷଣା କଲେ: "ସେ ଏଠାରେ ନାହାଁନ୍ତି; ସେ ଉଠିଛନ୍ତି!" (ମାଥିଉ ୨୮:୬)। ଯୀଶୁ ତା’ପରେ ପ୍ରଥମେ ମରିୟମଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେଖାଦେଲେ (ଯୋହନ ୨୦:୧୪-୧୬) ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏକ ସଂସ୍କୃତିରେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଦାଲତ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବାରୁ ବାରଣ କରିଥିଲା, ପରମେଶ୍ୱର ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ ବାଛିଲେ।
• ଏକ-ବିବାହକୁ ରକ୍ଷା କଲେ — ଯେତେବେଳେ ଧାର୍ମିକ ନେତାମାନେ ଛାଡପତ୍ର ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ଯୀଶୁ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ଯେ ବିବାହ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଏବଂ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଆଜୀବନ, ସ୍ଥାୟୀ ବନ୍ଧନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ: "ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି ଅଲଗା ନକରୁ" (ମାଥିଉ ୧୯:୬)।

ଯୀଶୁ ପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଗଭୀର ଓ କୋମଳ ପ୍ରେମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସେହି ସମୟରେ ସମାଜରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସାଧାରଣ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସର ସିଦ୍ଧ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇ ପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ।

• "ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବାକୁ ଦିଅ" — ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ପିତାମାତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇ କହିଲେ: "ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବାକୁ ଦିଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଅ ନାହିଁ, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଟେ" (ମାଥିଉ ୧୯:୧୪)। ସେ ପିଲାମାନଙ୍କ ଉପରେ ହାତ ରଖି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
• ବିଶ୍ୱାସର ଆଦର୍ଶ ଭାବରେ ପିଲାମାନେ — "ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭେମାନେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କ ପରି ନ ହେବ, ତୁମ୍ଭେମାନେ କେବେହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ" (ମାଥିଉ ୧୮:୩)। ଯୀଶୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେପରି ସେମାନେ ପିଲାମାନେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ନମ୍ର, ନିର୍ଭରଶୀଳ ବିଶ୍ୱାସ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
• ପିଲାମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇବା ବିରୁଦ୍ଧରେ କଠୋର ଚେତାବନୀ — "ଯଦି କେହି ଏହି ଛୋଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକୁ — ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି — ଠକେଇ ଦିଏ, ତାଙ୍କ ବେକରେ ଏକ ବଡ଼ ଚକିପଥର ଝୁଲାଇ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରେ ବୁଡ଼ାଇ ଦେବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ" (ମାଥିଉ ୧୮:୬)। ପିଲାମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତର ଆଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ।

ଯୀଶୁ କେବେହେଲେ ଗୁପ୍ତରେ ଚମତ୍କାର କରି ନ ଥିଲେ। ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବସାଧାରଣରେ, ଗହଳିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଶତ୍ରୁ ଉଭୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ଏପରିକି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚମତ୍କାରର ବାସ୍ତବତାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ବିଷୟରେ ଯୁକ୍ତି କରିଥିଲେ (ମାଥିଉ ୧୨:୨୪)। ଏହା ଚମତ୍କାରଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକୃତରେ ଘଟିଥିଲା ବୋଲି ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ପ୍ରଦାନ କରେ।

• ଚାରି ଦିନ ପରେ ଲାଜାରଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ — ଲାଜାର ଚାରି ଦିନ ଧରି ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ କବରରେ ଶୋଇ ରହିଥିଲେ। ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ଲାଜାର ଜୀବିତ ହୋଇ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ। ଅନେକ ଲୋକ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମେତ, ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ (ଯୋହନ ୧୧:୪୫)।
• ୫,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଖୁଆଇଲେ — ଯୀଶୁ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚଟି ରୁଟି ଓ ଦୁଇଟି ମାଛରେ ୫,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଖୁଆଇଲେ। ଲୋକମାନେ ଏପରିକି ବଳକା ଖାଦ୍ୟର ବାରଟି ଟୋକେଇ ସଂଗ୍ରହ କଲେ (ଯୋହନ ୬:୧୩)। ଏହି ସର୍ବସାଧାରଣ ଚମତ୍କାର ଏକ ଚାଲାକି କିମ୍ବା କାଳ୍ପନିକ କାହାଣୀ ଭାବରେ ଖାରଜ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା।
• ୩୦୦+ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ପୂରଣ କଲେ — ଯୀଶୁ ପୁରାତନ ନିୟମରେ ମିଳୁଥିବା ଅନେକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ପୂରଣ କରିଥିଲେ: ତାଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ (ମୀଖା ୫:୨), ଗଧ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯିରୁଶାଲମରେ ପ୍ରବେଶ (ଜିଖରିୟ ୯:୯), ୩୦ ରୂପା ମୁଦ୍ରା (ଜିଖରିୟ ୧୧:୧୨-୧୩), ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ପାଇଁ ଗୁଲିବାଣ୍ଟ କରୁଥିବା ସୈନିକମାନେ (ଗୀତସଂହିତା ୨୨:୧୮), ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ (ଗୀତସଂହିତା ୧୬:୧୦)। ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀକୁ ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ପୂରଣ କରିବା ଗାଣିତିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅସମ୍ଭବ ଅଟେ।

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ର ମାନବ ଇତିହାସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନନ୍ୟ ଅଟେ। ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପାପ ପାଇଁ ଦୋଷୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିପାରି ନ ଥିଲେ। ରୋମୀୟ ରାଜ୍ୟପାଳ ପୀଲାତ ତିନି ଥର ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ: "ମୁଁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବିରୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଅଭିଯୋଗର ଆଧାର ପାଉ ନାହିଁ" (ଲୁକ ୨୩:୪, ୧୪, ୨୨)। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ଜୀବନଯାପନ କରିଥିଲେ (ଏବ୍ରୀ ୭:୨୬)। ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଭଲପଣର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନକକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ।

• କେବେ ପାପ କରି ନ ଥିଲେ, କେବେ କ୍ଷମା ମାଗି ନ ଥିଲେ — ଯୀଶୁ କେବେ ପାପ କରି ନ ଥିଲେ, କେବେ କ୍ଷମା ମାଗି ନ ଥିଲେ, ଏବଂ କେବେହେଲେ କୌଣସି ନୈତିକ ଭୁଲ ସୁଧାରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ କରି ନ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସମାଲୋଚକମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମୋତେ ପାପ ପାଇଁ ଦୋଷୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବ କି?" (ଯୋହନ ୮:୪୬)। କେହି ତାଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେକୌଣସି ସାଧାରଣ ମାନବ ଶିକ୍ଷକ ଗର୍ବ କିମ୍ବା ବିଫଳତାର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯୀଶୁ କିଛି ଅନୁଭବ କରି ନ ଥିଲେ।
• କରୁଣା ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଗୁଣ ଭାବରେ — ସୁସମାଚାରଗୁଡ଼ିକ ଯୀଶୁଙ୍କର ଗଭୀର କରୁଣା ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ — ରୋଗୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି (ମାଥିଉ ୧୪:୧୪), ଭୋକିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି (ମାଥିଉ ୧୫:୩୨), ଏବଂ ଶୋକ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି (ଯୋହନ ୧୧:୩୫)। ସେ ଲାଜାରଙ୍କ କବର ନିକଟରେ କାନ୍ଦିଥିଲେ କାରଣ ସେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
• ମହାନତାରେ ନମ୍ରତା — ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ କମରରେ ଏକ ତଉଲିଆ ଗୁଡ଼ାଇ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମଇଳା ପାଦ ଧୋଇଥିଲେ (ଯୋହନ ୧୩:୧-୧୭)। ସେ କହିଲେ: "ମୁଁ ନମ୍ର ଓ ହୃଦୟରେ ଦୀନ" (ମାଥିଉ ୧୧:୨୯)। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେବକ ହେଲେ।

ଯୀଶୁ ଆଗାମୀ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଣି ଯିରୁଶାଲମ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ଶିକାର ଭାବରେ ମରି ନ ଥିଲେ — ସେ ଆମ ପାପର ମୂଲ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ବଳିଦାନ କରିବାକୁ ବାଛିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ, ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ଜଗତକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେଲେ।

• ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ କଲେ — ଯୀଶୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର ପଦ୍ଧତିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ କରିଥିଲେ ଏବଂ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ତିନି ଦିନ ପରେ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେବେ (ମାଥିଉ ୧୬:୨୧)। କୌଣସି ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ କରିପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଘଟାଇ ପାରିବ ନାହିଁ।
• କ୍ରୁଶରୁ କ୍ଷମା — ସୈନିକମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରେ କଣ୍ଟା ପିଟିବା ବେଳେ, ଯୀଶୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ହେ ପିତା, ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, କାରଣ ସେମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ" (ଲୁକ ୨୩:୩୪)। ଏହା ପ୍ରେମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ — ଆପଣଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା।
• ଶାରୀରିକ ପୁନରୁତ୍ଥାନ — ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ତିନି ଦିନ ପରେ, ଲୋକମାନେ କବରକୁ ଖାଲି ପାଇଲେ। ଯୀଶୁ ମରିୟମ ମାଗଡାଲିନଙ୍କୁ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ୫୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଜୀବିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖା ଦେଲେ (୧ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୫:୬)। ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ବିଶ୍ୱାସର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂଳଦୁଆ ସୃଷ୍ଟି କରେ।

ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ମାନବ ସମ୍ମାନ, ଦୟା ଏବଂ ପ୍ରଗତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଡାକ୍ତରଖାନା, ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ଦାସତ୍ୱର ଉନ୍ମୂଳନ ପରି ବିକାଶଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରୁ ସିଧାସଳଖ ଫଳସ୍ୱରୂପ ହୋଇଥିଲା।

• ଦାସତ୍ୱର ଉନ୍ମୂଳନ — ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନଙ୍କୁ ଦାସତ୍ୱର ଅନ୍ତ ଘଟାଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା। ସମାନତାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନେ ଦାସ ବାଣିଜ୍ୟର ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ।
• ଡାକ୍ତରଖାନା ଓ ରୋଗୀଙ୍କ ଯତ୍ନ — ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନେ ସାର୍ବଜନୀନ ଡାକ୍ତରଖାନାର ଧାରଣା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ — ଯାହା ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଧନକୁ ବିଚାର ନ କରି ମାଗଣା ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରଦାନ କରେ — କାରଣ ସେମାନେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିବାରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
• ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଶିକ୍ଷା — ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନେ ବିଶ୍ୱର ଅନେକ ମହାନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ କାରଣ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ଯୀଶୁ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଏକ ରୀତିନୀତି କିମ୍ବା ଏକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଭାବରେ ବିଚାର କରି ନ ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପ୍ରକୃତ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ବିଚାର କରିଥିଲେ। ସେ ଶିଖାଇଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଜଣେ ପ୍ରେମମୟ ପିତା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଯିଏ ସକ୍ରିୟ ଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି।

• ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା — ଜଣେ ଶିଶୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଛି — ଯେତେବେଳେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ ପଚାରିଲେ, ସେ ନିୟମର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରଦାନ କରି ନ ଥିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଶିଖାଇଥିଲେ: "ଆକାଶସ୍ଥ ଆମ୍ଭର ପିତା..." (ମାଥିଉ ୬:୯-୧୩)। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ "ପିତା" ବୋଲି ଡାକିବା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂତନ ଓ ବିପ୍ଳବୀ ଧାରଣା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା।
• "ମାଗ ଏବଂ ତୁମ୍ଭକୁ ଦିଆଯିବ" — ଯୀଶୁ ଶିଖାଇଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ସର୍ବଦା ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହନ୍ତି: "ମାଗ ଏବଂ ତୁମ୍ଭକୁ ଦିଆଯିବ; ଖୋଜ ଏବଂ ତୁମ୍ଭେ ପାଇବ" (ମାଥିଉ ୭:୭-୮)। ପ୍ରାର୍ଥନା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ରୀତିନୀତି ନୁହେଁ; ବରଂ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଯିଏ ତୁମ୍ଭକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି।
• ଯୀଶୁଙ୍କ ମହାଯାଜକୀୟ ପ୍ରାର୍ଥନା — ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ପୂର୍ବ ରାତିରେ, ଯୀଶୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅନୁଗାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକଜୁଟ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ (ଯୋହନ ୧୭)। ଯୀଶୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି (ଏବ୍ରୀ ୭:୨୫)।

ଯୀଶୁ କେବେହେଲେ ଦାସ ରଖି ନ ଥିଲେ କିମ୍ବା କିଣି ନ ଥିଲେ। ସେ ନୈତିକ ନୀତି ଶିଖାଇଥିଲେ — ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି — ଯାହା ଶେଷରେ ଦାସତ୍ୱର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସମାପ୍ତିକୁ ନେଇଗଲା।

• ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବହନ କରେ — ଯୀଶୁ ପୁନଃପୁଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି (ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧:୨୭)। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବହନ କରେ, ତାକୁ କେହି ମାଲିକ କରିପାରିବ ନାହିଁ, କିଣିପାରିବ ନାହିଁ କିମ୍ବା ବିକ୍ରୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ଦାସତ୍ୱ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସବୁଠାରୁ ଦୃଢ଼ ଯୁକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରେ।
• ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ — ଯୀଶୁ ସମାଜରେ ଖରାପ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ସମୟ ବିତାଇଥିଲେ — କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ବିଦେଶୀ, ଏବଂ ବାହ୍ୟଜଗତର ଲୋକ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଭାବରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ସମାଜ କେବେହେଲେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶୋଷଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
• ଭାତୃତ୍ୱ ଦାସତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରେ — ବାଇବେଲ ଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଦାସ ମାଲିକଙ୍କୁ ନିଜର ପଳାତକ ଦାସକୁ "ଆଉ ଦାସ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ବରଂ... ଏକ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଭାବରେ" (ଫିଲେମନ ୧:୧୬) ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ପରସ୍ପରକୁ ଭାଇ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦାସତ୍ୱର ଧାରଣାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।

ଯୀଶୁ ଯିହୂଦୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜଣେ ଯିହୂଦୀ ମା ଥିଲେ, ସେ ଯିହୂଦୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ବାର ଜଣ ଯିହୂଦୀ ପ୍ରେରିତଙ୍କୁ ବାଛିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ।

• ଯୀଶୁ ଯିରୁଶାଲମ ପାଇଁ କାନ୍ଦିଲେ — ଯୀଶୁ ଯେତେବେଳେ ଯିରୁଶାଲମକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ସହର ପାଇଁ କାନ୍ଦିଲେ: "...ଯଦି ତୁମ୍ଭେ, ତୁମ୍ଭେ ନିଜେ, ଏହି ଦିନରେ ଜାଣିଥାନ୍ତ ଯାହା ତୁମ୍ଭକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତା..." (ଲୁକ ୧୯:୪୧-୪୨)। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର କାନ୍ଦିଲେ କାରଣ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଭୂତ କରିଦେଇଥିଲା।
• "ଯିରୁଶାଲମ, ଯିରୁଶାଲମ..." — ଯୀଶୁ କହିଲେ: "ଯିରୁଶାଲମ... ମୁଁ କେତେ ଥର ତୁମ୍ଭ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିବାକୁ ଚାହିଁଛି, ଯେପରି ଏକ କୁକୁଡ଼ା ନିଜର ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପକ୍ଷ ତଳେ ଏକାଠି କରେ..." (ମାଥିଉ ୨୩:୩୭)। ସେ ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟର ପ୍ରେମର ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ, କ୍ରୋଧର ନୁହେଁ।
• ପରିତ୍ରାଣ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆସିଛି — ଯୀଶୁ ଯିହୂଦୀ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ଶମିରୋଣୀୟ ନାରୀକୁ କହିଥିଲେ: "ପରିତ୍ରାଣ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆସିଛି" (ଯୋହନ ୪:୨୨)। ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଜନା ଇସ୍ରାଏଲ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।

ପୁରାତନ ନିୟମରେ ଆସୁଥିବା ମଶୀହ ବିଷୟରେ ୩୦୦ରୁ ଅଧିକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ରହିଛି, ଯାହା ଯୀଶୁଙ୍କ ଜନ୍ମର ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଲେଖାଯାଇଥିଲା। ଯୀଶୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।

• ବେଥଲହେମରେ ଜନ୍ମ — ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା ମୀଖା ଲେଖିଥିଲେ ଯେ ମଶୀହ ବେଥଲହେମରେ ଜନ୍ମ ହେବେ (ମୀଖା ୫:୨)। ଯୀଶୁ ବେଥଲହେମରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ (ଲୁକ ୨:୧-୭), ଏକ ୭୦୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
• ୩୦ ରୂପା ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା — ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା ଜିଖରିୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ କରିଥିଲେ ଯେ କେହି ଜଣେ ମଶୀହଙ୍କୁ ଠିକ୍ ତିରିଶଟି ରୂପା ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କରିବେ (ଜିଖରିୟ ୧୧:୧୨-୧୩)। ଯିହୁଦା ଠିକ୍ ୩୦ ଖଣ୍ଡ ରୂପା ପାଇଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କରିଥିଲା (ମାଥିଉ ୨୬:୧୫)।
• କ୍ରୁଶାରୋପଣର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା — ରାଜା ଦାଉଦ କ୍ରୁଶାରୋପଣ ଆବିଷ୍କାର ହେବାର ୧,୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଗୀତସଂହିତା ୨୨ ଲେଖିଥିଲେ: "ସେମାନେ ମୋର ହାତ ଓ ପାଦ ବିଦ୍ଧ କରନ୍ତି..." ଏହା ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ କ୍ରୁଶ ଉପରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ତାହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ।

ଯୀଶୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଜ ଆତ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଭିତରେ ରହିବେ। ଏହା କେବଳ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କଠାରୁ ଏକ ବାର୍ତ୍ତାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି; ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଆମ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି ଆମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ।

• ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା — ଯୀଶୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ: "...ସତ୍ୟର ଆତ୍ମା... ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଭିତରେ ରହିବେ" (ଯୋହନ ୧୪:୧୬-୧୭)। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭିତରେ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ବାସ କରନ୍ତି।
• ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ — ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପଚାଶ ଦିନ ପରେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ (ପ୍ରେରିତ ୨:୧-୪)। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ବର୍ତ୍ତମାନ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଭିତରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ସାହସ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।
• ଆତ୍ମାର ଫଳ — ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭିତରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଏହା ଉତ୍ତମ ଫଳ ଉତ୍ପାଦନ କରେ: "ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଦୟା, ଭଲପଣ, ବିଶ୍ୱସ୍ତତା..." (ଗାଲାତୀୟ ୫:୨୨-୨୩)।