1-2 Guð, við höfum heyrt um máttarverk þín á dögum forfeðra okkar. Þeir hafa sagt: 3Hann rak heiðnu þjóðirnar úr landinu og gaf okkur það, lét Ísrael setjast hér að. 4Ekki sigruðu þeir af eigin krafti, heldur vegna máttar þíns og velþóknunar þinnar á þeim.

5Þú ert konungur minn og Guð. Láttu þjóð þína vinna sigur! 6Aðeins í þínum krafti og nafni sigrum við óvininn. 7Vopnin duga skammt, þau tryggja ekki sigur. 8Aðeins með þinni hjálp getum við sigrað.

9Guð, aftur og aftur hrósa ég mér af þér. Hvernig get ég þakkað þér sem skyldi! 10En þó hefur þú, Drottinn, nú um stund yfirgefið okkur og ekki stutt í orustum. 11Já, þú hefur barist gegn okkur og við höfum flúið. Óvinir okkar gerðu árás. Þeir rændu og rupluðu. 12Þú hefur farið með okkur eins og sláturfé, tvístrað okkur meðal þjóðanna. 13Þú selur þjóð þína fyrir lítið, metur hana einskis virði. 14Nágrannarnir hæða okkur og spotta vegna alls sem þú lætur á okkur dynja. 15Þín vegna er „Gyðingur!“ háðsyrði og hneyksli meðal þjóðanna, öllum til ama. 16-17 Ég verð fyrir stöðugum skömmum, mér er formælt og ég fyrirlitinn af hefnigjörnum óvinum.

18Og þetta hefur gerst, Drottinn, þrátt fyrir tryggð okkar við þig. Sáttmála þinn höfum við ekki rofið. 19Ekki höfum við snúið okkur gegn þér, ekki vikið eitt skref af vegi þínum! 20Væri svo, gætum við skilið refsingu þína, landauðn og niðdimmu dauðans. 21Ef við hefðum hætt að tilbiðja Guð og snúið okkur að hjáguðadýrkun, 22hefði honum þá ekki verið kunnugt um það? Hann sem þekkir alla hluti og leyndarmál mannanna. 23En það höfum við ekki gert. Við erum í dauðans hættu fyrir það eitt að þjóna þér! Við erum eins og lömb leidd til slátrunar!

24Vakna þú! Rís þú á fætur! Hvers vegna sefur þú, Drottinn? Hefur þú hafnað okkur fyrir fullt og allt? 25Hvers vegna horfir þú í aðra átt? Af hverju er þér sama um sorg okkar og neyð? 26Við erum fallnir og liggjum hér endilangir. 27Rís þú upp, Drottinn, komdu og hjálpaðu okkur! Frelsaðu okkur vegna eilífrar elsku þinnar.