نور په پهرێزکاران کِشگَ بیت
1هُداوند بادشاهیَ کنت،
زمین شادهی بکنات و
سجّهێن تئیابی سرڈگار گَل باتنت.
2جمبر و تهاری آییئے چَپّ و چاگردا اَنت،
اَدل و اِنساپ، آییئے تهتئے بُنهِشت و بُنیاد اَنت.
3آس آییئے دێما رئوان اِنت و
چه هر نێمگا آییئے دژمنان اێرَ بارت.
4آییئے گْرۆک جهانا رۆشنا کنت،
زمینَ گندیت و لرزیت.
5هُداوندئے دێما کۆه چۆ مۆما آپَ بنت،
سجّهێن جهانئے هُداوندئے دێما.
6آسمان آییئے اَدلئے جارا جننت و
سجّهێن کئوم آییئے شان و شئوکتا گندنت.
7آ سجّهێن مردم شرمسارَ بنت که بُت سُجدهَ کننت،
هما که ناهودگێن بتانی پُشتا پهرَ بندنت.
او سجّهێن «هُدایان»! آییا سُجده کنێت.
8سَهیون اِشکُنت و شادهیَ کنت و
یَهودیَهئے جنک گَل اَنت
چه تئیی دادرسیا، او هُداوند!
9چیا که تئو، او بُرزێن اَرشئے هُداوند، سجّهێن زمینئے سرا مزنشان ائے،
تئو سجّهێن «هُدایانی» سرا بالادست ائے.
10شما که هُداوندا دۆستَ دارێت،
چه بدیا نپرت کنێت،
چیا که آ هُدادۆستانی زِندئے نگهپان اِنت و
آیان چه بدکارانی دستا نجاتَ دنت.
11نور په پهرێزکاران کِشگَ بیت و
شادهی په نێکدلان.
12او پهرێزکاران! هُداوندئے بارگاها شادهی کنێت و
آییئے پاکێن ناما بنازێنێت.