پُرشئوکت اِنت تئیی نام
په سازگر و وشآوازانی سالارا. «گیتّیتئے» تَرزئے سرا. داوودئے زَبور.
1او هُداوند، مئے هُداوند!
چِنکدر پُرشئوکت اِنت تئیی نام جهانئے چارێن کُنڈان.
تئو وتی شان و مزنی آسمانانی سربرا شِنگ و تالان کرتگ.
2په وت ستا و سنا، چُکّ و شیرمِچێن نُنُّکانی دپا هم داتگ
که تئیی دژمنانی سئوَبا ترا ستا بکننت،
تانکه دژمن و بێرگیران چُپّ و بێتئوار بکنئے.
3وهدے تئیی آسمانانی نێمگا چاران
که تئیی لنکُکانی اِزم و هنر اَنت
ماه و اِستارانی نێمگا،
که تئو برجاه داشتگاَنت،
4انسان چیے که تئو آییئے گَموار ببئے و
بنی آدم کئے اِنت که آییئے دلگۆشا بدارئے؟
5بله اَنگت تئو چه پرێشتگان بسّ کَمُّکے کمتر کرت و
مزنی و اِزّتئے تاج سرا دات.
6وتی دستئے سجّهێن کارانی سرا هاکم کرت و
هر چیزّ آییئے پادانی چێرا اِشت.
7سجّهێن رَمَگ و گۆرُّم
گیابان و سهرایی جانوَر
8آسمانئے بالی مُرگ و
دریائے ماهیگ و
هر چے که چه زِرئے راها گوَزیت.
9او هُداوند، مئے هُداوند!
چِنکدر پُرشئوکت اِنت تئیی نام جهانئے چارێن کُنڈان.