1هما که بُرزێن اَرشئے هُدائے پناهگاها نِشتگ،

2هُداوندئے بارئوا گوَشان: «هما منی پناه و کلات اِنت،

3دلجم آن که هما ترا چه شکاریانی داما رَکّێنیت،

4آ ترا گۆن وتی پُٹ و بالانَ پۆشێنیت و

5چه شپئے بیمّا نتُرسئے،

6نه چه وَبایا که تهاریا گردیت،

7هزاران کَس تئیی کِرّا کپیت،

8تهنا گۆن وتی چمّانی شانک دئیگا

9اگن هُدایا وتی پناه بکنئے،

10هچ کَزا تئیی سرا سرزۆرَ نبیت و

11تئیی بارئوا پرێشتگان هُکمَ کنت

12آ ترا وتی دستانی دلا دارنت

13شێر و مارانی سرا گَردئے،

14هُداوندَ گوَشیت: «آ که منا دۆستَ داریت

هماییئے پُشت و پناهَ بان که منی ناما زانت.

15آ منا تئوارَ کنت و من پسّئویَ دئیان،

16آییا چه دْراجێن اُمرے سێراپَ کنان و