آسمان شادهی بکنات و زمین گَل بات
1په هُداوندا نۆکێن سئوتے بجنێت.
او سجّهێن زمین! هُداوندا بنازێن.
2هُداوندا بنازێنێت، آییئے ناما ستا کنێت.
هر رۆچ هما نجاتئے جارا بجنێت که چه آییئے نێمگا اِنت.
3کئومانی نیاما آییئے شان و شئوکتئے جارا بجنێت،
سجّهێن کئومانی نیاما آییئے اَجَبێن کارانی.
4که هُداوند مزَن اِنت و ستایانی لاهک،
چه سجّهێن «هُدایان» باکَمالتر اِنت.
5کئومانی سجّهێن «هُدا» ناهودگێن بُت اَنت،
بله هُداوندا آسمان جۆڑ کرتنت.
6اِزّت و شان هماییئے چپّ و چاگردا اِنت و
کدرت و زێبایی آییئے پاکێن بارگاها.
7او کئومانی کَبیلهان! هُداوندا بنازێنێت،
هُداوندئے شان و کُدرتا بنازێنێت.
8هُداوندئے نامئے مزنیا بنازێنێت،
کُربانیگ بیارێت و آییئے بارگاها بیاێت.
9چه هُداوندئے پاکیئے زێباییا، آییئے دێما کۆنڈان بکپێت.
او سجّهێن زمین! آییئے درگاها بلَرز.
10سجّهێن کئومانی نیاما بگوَشێت: «هُداوند بادشاه اِنت.»
جهان په مُهکمی جۆڑ کنگ بوتگ و نسُریت،
آ، کئومانی دادرسیا په انساپَ کنت.
11آسمان شادهی بکنات و زمین گَل بات،
دریا و هرچے که دریایا مان، په بُرزتواری آییا بنازێناتنت.
12ڈگار و هرچے که ڈگارا هست گَل باتنت،
جنگلئے سجّهێن درچک په شادمانی آییا بنازێناتنت.
13هُداوندا بنازێناتنت، چیا که آ کئیت،
هئو، په زمینئے دادرسیا کئیت.
جهانئے دادرسیا په اَدل و اِنساپَ کنت و
کئومانی دادرسیا وتی راستی و تچکیئے هسابا.