هُدا مئے کلات اِنت
په سازگر و وشآوازانی سالارا. کۆرهئے چُکّانی زَبور. «اَلاموتئے» تَرزئے سرا. سئوتے.
1هُدا مئے پناهگاه و زۆر و واک اِنت،
مَدَت کنۆکے که سکّیانی وهدا تئیار اِنت.
2پمێشکا نترسێن، تُرے زمین بجمبیت و
کۆه دریائے دلا بکپنت.
3تُرے آییئے آپ گْرومبان و کپ و گجّ ببنت و
کۆه چه آیانی گْرومبگا بلرزنت. اۆشت...
4کئورے هست که جۆیی هُدائے شهرا شادمانَ کننت،
بُرزێن اَرشئے هُدائے پاکێن جاگها.
5هُدا شهرئے نیاما اِنت و شهرَ نسُریت،
بامگواها هُدا مَدَتیَ کنت.
6کئوم شۆرشَ کننت و هکومت سرشکونَ بنت،
آ وتی تئوارا بُرزَ کنت و زمین آپَ بیت.
7لشکرانی هُداوند گۆن ما گۆن اِنت،
آکوبئے هُدا مئے کلات اِنت. اۆشت...
8بیاێت هُدائے کاران بچارێت،
بگندێت که آییا زمینا چۆنێن بێرانی آورتگ.
9زمینئے چارێن کُنڈان جنگان هلاسَ کنت،
کمانا پرۆشیت، نئیزها هورت هورتَ کنت و
اَرّابهان آس مانَ داریت.
10«وتا بدارێت و بزانێت که من، هُدا آن،
کئومانی سرا هُکمران و
جهانا هاکم.»
11لشکرانی هُداوند گۆن ما گۆن اِنت،
آکوبئے هُدا مئے کلات اِنت. اۆشت...