او هُداوند! منا یله مکن
داوودئے زَبور. دَزبندیے.
1او هُداوند! منا گۆن وتی هِژما هکّل مدئے و
گۆن وتی گَزبا نِهرّ.
2چیا که تئیی تیران منی جان سُپتگ و
تئیی دستئے زۆر منی سرا کپتگ.
3چه تئیی گَزبا منی جسم و جانا هچ دْراهیے پَشت نکپتگ و
چه گناها، مان هَڈّان هم سلامتیے.
4منی مئیارباری چه سرا سر گوَستگ،
گرانێن بارێئے پئیما چه تاگتا گێش اِنت.
5چه منی اَهمکیا
ٹپُّن بۆ گپتگ و بَژناک اَنت.
6پوره کُمپ و دوتل آن،
سجّهێن رۆچا ماتم کنانا گردان.
7سرێنا سۆچناکێن دردے تئورێنگا اِنت و
جسما دْراهیے نێست.
8من آجز آن و درُشگ بوتگان،
چه دلئے آشۆپا نالان.
9او هُداوند! منی سجّهێن اَرمان تئیی دێما اَنت،
آهسرد و گینسارتُن چه تئو چێر نهاَنت.
10دلُن مان سێنَگا کُپ کُپّا اِنت،
واک و توانُن در شتگ،
چمّانی رُژنایی هم گار اِنت.
11دۆست و همبلُن ٹَپّانی سئوَبا چه من وتا کرّے دارنت و
نزّیکێن هم دور اۆشتاتگاَنت.
12آ که منی کۆشئے رندا اَنت، دام چێرَ کننت،
بدواه منی گُمسار کنگئے هبرا کننت و
سجّهێن رۆچا پندلَ سازنت.
13بله من کرّێئے پئیما آن که نهاِشکنت و
گنگێئے پئیما که بێتئوار اِنت.
14په راستی من اَنچێن مردمێئے ڈئولا آن که نهاِشکنت و
دپا پَسّئوے نێستی.
15او هُداوند! په تئییگی اِنت که ودارا آن.
او هُداوند، منی هُدا! اے تئو ائے که پَسّئوَ دئیئے.
16چیا که گوَشتُن: «وهدے پادُنَ لرزیت،
هما مردمان منی سرا شادهی کنگا مئیل
که وتا چه من مسترَ زاننت.»
17چیا که کپگی آن و
منی درد مُدام گۆن من گۆن اِنت.
18وتی مئیارباریا مَنّان و
چه وتی گناها سکّ پدرد آن.
19سرزۆر و سلامت اَنت، آ که منی دژمن اَنت،
بازێنے بے سئوَبا چه من نپرتَ کنت.
20آ که نێکیئے بدلا گۆن من بدیَ کننت،
منی دژمن و بُهتام جنۆک اَنت، چیا که من نێکیئے رندا آن.
21او هُداوند! منا یله مکن.
او منی هُدا! چه من دور مبئے.
22او هُداوند، منی رَکّێنۆک!
په منی مَدَتا اشتاپ کن.