وتی مۆلدئے چُکّا برَکّێن
داوودئے دْوا.
1او هُداوند! وتی دلگۆشا گۆن من کن و منا پَسّئو دئے،
که گریب و مهتاجے آن.
2منی زِندئے نگهپانیا بکن که تئیی دۆستدار آن،
وتی هزمتکارا برَکّێن که تئیی سرا تئوکلَ کنت.
3او هُداوند! منی سرا رهم کن،
که سجّهێن رۆچا ترا تئوارَ کنان.
4وتی هزمتکارئے دلا شادمان کن، او هُداوند،
که من چه تئو دْوا لۆٹان.
5تئو، او هُداوند، نێک و بَکشنده ائے و
په آیان چه مِهرا سررێچ ائے که گۆن تئو پریاتَ کننت.
6او هُداوند! منی دْوایان گۆش دار،
منی پریات و زاریان دلگۆش کن.
7سکّیانی رۆچا ترا تئوارَ کنان،
که تئو پسّئوَ دئیئے.
8او هُداوند! هُدایانی نیاما کَسّ تئیی مَٹَّ نبیت و
تئیی کار بێمَٹّ اَنت.
9او هُداوند! تئیی جۆڑ کرتگێن سجّهێن کئومَ کاینت و
ترا سُجدهَ کننت،
تئیی ناما شان و شئوکتَ دئینت،
10که تئو مزن ائے و اجبێن کارَ کنئے،
هُدا تهنا تئو ائے.
11وتی راها منا سۆج دئے، او هُداوند،
که تئیی راستێن راها برئوان،
منی دلا سَرجما گۆن وت کن که چه تئیی ناما بتُرسان.
12گۆن تمانێن دلے تئیی شُگرا گران، او هُداوند، منی هُدا!
تئیی ناما تان اَبد شان و شئوکتَ دئیان
13که په من تئیی مِهر سکّ مزن اِنت،
تئو منا چه جُهلانکیان رَکّێنتگ، چه مُردگانی جهانا.
14او هُدا! گُروناکێن مردم منی هلاپا پاد آتکگاَنت،
زۆراکانی رُمبے منی کُشگئے جُهدا اِنت و
ترا هچ مانَ نئیاریت.
15بله تئو، او هُداوند، رهم کنۆک و مِهربانێن هُداے ائے،
هِژم گرگا دێرَ کنئے و مِهر و وپایا سَررێچ ائے.
16دێما گۆن من تَرّێن و منی سرا رهم کن،
وتی هزمتکارا زۆر و واک بِبَکش و
وتی مۆلدئے چُکّا برَکّێن.
17منا وتی رهمتانی نشانیے بدئے،
تان هما که گۆن من نپرت کننت بگندنت و شرمندگ ببنت،
چیا که تئو، او هُداوند، منا مدت کرتگ و تسلّا داتگ.