1په اِپِسُسئے کِلیسائےپرێشتگا نبشته کن:

اے هبر هماییئیگ اَنت که هپتێن اِستاری راستێن دستا اَنت و هپتێن تلاهێن چِراگدانانی نیاما گام جنگا اِنت. آ چُشَ گوَشیت:

2من تئیی کارانَ زانان، تئیی زهمتکَشّی و سبر و اۆپارا. منَ زانان که تئو بدێن مردمان سگّتَ نکنئے، همایان که وتا کاسِد گوَشتگ بله نبوتگ‌اَنت، تئو آ مردم چکّاستگ‌اَنت و دیستگ که درۆگبند اَنت. 3مُهر اۆشتاتگئے و گۆن سبر و اۆپارے هر چیزِّت په منی ناما سگِّتگ و دمِت نبُرتگ.

4بله منا گۆن تئو یک گِلگے هست‌اِنت. نون تئو آ پئیما مِهر کنگا نه‌ائے که بِنداتا کنگا اتئے. 5پمێشکا یات کن که چه کجا کپتگئے. پشۆمان* بئے و هما کاران بکن که تئو بِنداتا کرتگ‌اَنت. اگن وتی پشۆمانی‌اِت زاهر نکرت، من په تئو پێداک آن و تئیی چِراگدانا چه آییئے جاگها دورَ کنان. 6بله ترا اے شَرّی هست‌اِنت که تئو هم چه نیکولاییتانی کاران نپرتَ کنئے و من هم نپرتَ کنان.

7هرکَسا که گۆش پِر، گۆش بداریت که پاکێن روه گۆن کِلیسایان چے گوَشیت. هما که سۆبێنَ† بیت، من آییا چه زِندئے هما درچکا ورگئے هکّا دئیان که هُدائے بهشتا اِنت.

8په سَمورنائے کِلیسائےپرێشتگا نبشته کن:

اے هما ائولی و آهریئے هبر اَنت که مُرتگ‌اَت و پدا زندگ بوت. آ چُشَ گوَشیت:

9من تئیی آزار و نێزگاریا سرپد آن بله تئو هستۆمند ائے. آ کُپرانَ زانان که هما مردمان کرتگ‌اَنت که وتا یَهودیَ گوَشنت بله یَهودی نه‌اَنت. آ شئیتانئے کَنیسَهے‡ اَنت. 10چه آیۆکێن آزاران متُرس. بچار، شئیتان چه شما لهتێنا په شمئے چکّاسگا زندانا کنت و تئو تان ده رۆچا آزار دئیگَ بئے. تان مرکئے ساهتا وپادار بئے و من ترا زِندئے تاجا دئیان.

11هرکَسا که گۆش پِر، گۆش بداریت که پاکێن روه گۆن کِلیسایان چے گوَشیت. هرکَس که سۆبێنَ بیت، چه دومی مرکا هچ تاوانے نگندیت.

12په پِرگامومئے کِلیسائےپرێشتگا نبشته کن:

اے هماییئے هبر اَنت که دودپێن تێزێن زَهمی گۆن اِنت. آ چُشَ گوَشیت:

13منَ زانان تئو کجا جهمِنند ائے، همۆدا که شئیتانئے تهت اِنت، بله تئو منی نام مُهر داشتگ. تئو منی وپادارێن شاهد، اَنْتیپاسئے وهدا هم منی سرا باور کنگا اِنکار نکرت، هما اَنْتیپاس که شمئے نیاما کُشگ بوت، همۆدا که شئیتان جهمِنند اِنت.

14بله منا گۆن تئو لهتێن گِلگ هست. تئیی کِرّا لهتێن مردم هست که بَلیامئے تالیمئے منّۆک اَنت. بَلیاما بالاک سۆج دات که په اِسراییلئے چُکّان دامے چێر بگێجیت که اِسراییلئے چُکّ، په بُتان کرتگێن کُربانیگان بورنت و بێراه و رهبندێن وپت و واب بکننت. 15همے پئیما تئیی کِرّا دگه لهتێن چُشێن هم هست که نیکولاییتانی تالیمئے منّۆک اَنت. 16پمێشکا، پشۆمان بئے، اگن نه من په تئو زوتّ پێداک آن و گۆن وتی دپئے زهما آیانی هلاپا جنْگے بُنگێجَ کنان.

17هرکَسا که گۆش پِر، گۆش بداریت که پاکێن روه گۆن کِلیسایان چے گوَشیت. هما که سۆبێنَ بیت، من آییا چه چێر و پناهێن مَنّا§ بَهرے دئیان. من آ مردما اسپێتێن سِنگے هم دئیان که آییئے سرا نۆکێن نامے نبشته اِنت. اے ناما تهنا هما زانت که آییا دئیگَ بیت.

18په تیاتیرَهئے کِلیسائےپرێشتگا نبشته کن:

اے هُدائے چُکّئے هبر اَنت، هماییئے که چمّی چۆ آسئے بْرانزا اَنت و پادی پوره تاپتگێن بْرنج. آ چُشَ گوَشیت:

19من تئیی کارانَ زانان، تئیی مِهر و ایمان، هزمت و سبر و اۆپارا. تئو انّون چه آ کاران گێشتر کنگا ائے که بِنداتا کرتگ‌اَنت.

20بله منا چه تئو یک گِلَگے هست که تئو هما جنێن، ایزابِلا سگّگا ائے که وتا پئیگمبرے گوَشیت. آ تالیم دئیگا اِنت و منی هزمتکاران گُمراه کنگا اِنت. آیان بێراه و رهبندێن وپت و واب و هما کُربانیگانی ورگئے سۆجا دئیگا اِنت که په بُتان کنگ بوتگ‌اَنت. 21من آییارا وهد داتگ که بلکێن پشۆمان ببیت، بله آ چه وتی زِنهکاریا پشۆمان بئیگَ نلۆٹیت. 22بچار، من آییا تهتئے باهۆٹَ کنان و هما که گۆن آییا زِنا کنگا اَنت، آیان سکّێن اَزابێئے تها دئورَ دئیان، اگن آییئے کارانی رَندگیری‌اِش یله ندات و پشۆمان نبوتنت. 23من آییئے چُکّان وباے دئیان و کُشان، گڑا سجّهێن کِلیسا زاننت که من هما آن که دل و هئیالانی هالان درَ گێجیت و من شما هرکَسا آییئے کارانی هسابا مُزَّ دئیان.

24بله تیاتیرَهئے اے دگه مردم، شما که اے تالیمئے منّۆک نه‌اێت و «شئیتانئے جُهلێن رازان»، انچُش که لهتێنَ گوَشیت، شرّیا سرپد نه‌اێت، اے گپّان شمارا گوَشان: «شمئے سرا دگه گرانێن بارے نلڈّان، 25بله هما چیزّانی سرا که شما وتا مُهر داشتگ، تان منی آیگا وتا انچُش بدارێت.»

26هما که سۆبێنَ بیت و تان آهِرا منی کارانَ کنت، من آییا کئومانی سرا واک و اِهتیارَ دئیان. 27آ گۆن آسنێن اَساێا انچۆ کئومانی سرا هُکمرانیَ کنت که کونزگ پرۆشگَ بنت. 28انچێن اِهتیارے چه منی پتئے نێمگا منا رَستگ. من آییا سُهبئے اِستارا هم دئیان. 29هرکَسا که گۆش پِر، گۆش بداریت که پاکێن روه گۆن کِلیسایان چے گوَشیت.