139-күй •••• Аһанәтчиләр һәм зомигәрләр арисида
1Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп оқулсун дәп, Давут язған күй: —
Рәзил адәмдин, и Пәрвәрдигар, мени азат қилғайсән;
Зораван кишидин мени сақлиғайсән.
2Улар көңлидә яманлиқларни ойлимақта;
Улар һәр күни җәм болушуп уруш чиқармақчи.
3Тилини иланниңкидәк иштик қилиду;
Кобра иланниң зәһири ләвлири астида туриду;
Селаһ.
4Рәзил адәмниң қоллиридин мени аман қилиғайсән, и Пәрвәрдигар;
Путлиримни путлашни қәстләйдиған зораван кишидин сақлиғайсән.
5Тәкәббурлар мән үчүн қилтақ, таниларни йошуруп тәйярлиди;
Йол бойида тор яйди,
Мән үчүн қапқанларни салди;
Селаһ.
6Мән Пәрвәрдигарға: «Сән мениң Тәңримдурсән» — дедим;
Йелинишлирим садасиға қулақ салғайсән, и Пәрвәрдигар;
7Пәрвәрдигар Рәб ниҗатлиғимниң күчидур;
Сән җәң күнидә бешимни йепип қоғдиғансән.
8Рәзил адәмниң үмүтини иҗабәт қилмиғайсән, и Пәрвәрдигар;
Уларниң һейлилирини аққузмиғайсән;
Болмиса өзлирини чоң тутувалиду.
Селаһ.
9Мени қоршивалғанларниң болса,
Ләвлиридин чиққан шумлуқ уларниң өз бешиға чүшсун;
10Үстигә чоғлар яғдурулсун;
Улар отқа,
Қайтидин чиқалмиғидәк һаңларға ташливетилсун;
11Тили чеқимчи адәмниң йәр йүзидә орни болмисун;
Балаю-апәт зораванларни түгәшкичә овлайду;
12Мән билимәнки, Пәрвәрдигар езилгәнләрниң дәвасини сорайду,
Йоқсулниң һәққини елип бериду;
13Бәрһәқ, һәққанийлар намиңға тәшәккүр ейтиду;
Көңли дуруслар һозуруңда яшайду.