نزۆرێن باورمند
1نزۆرێن باورمندا وشّ‌آتک کنێت و بزورێت و نگیشّتگێن هبرانی سرا گۆن آییا جێڑه مکنێت. 2یکّێئے باور آییا هر چیزّئے ورگا کِلّیت، بله دومی که باوری نِزۆر اِنت تهنا سبزیَ وارت. 3آ که هر چیزَّ وارت، دومیا په آییئے پهرێز کنگا کم‌اَرزش مزانت و آ که پهرێزَ کنت، آ دگرئے سرا که هر وراکَ وارت هُکم مبُرّیت، چیا که هُدایا، آ وشّ‌آتک کرتگ و زرتگ. 4تئو کئے ائے که دگرێئے هِزمتکارئے سرا هُکم ببُرّئے؟ آ وتی جندئے هُدابندئے پێشگاها اۆشتیت یا کپیت. بله بزان که اۆشتیت، چیا که هُداوندا اے واک هست که آییا بداریت.
5کَسے یک رۆچێا چه دگه رۆچێا شرترَ زانت و دگرێئے دلا سجّهێن رۆچ یکّ اَنت. هرکَس وتی دلئے هئیالانی سرا سدّک ببیت. 6آ کَس که یک رۆچێا هاسێن رۆچے زانت، په هُداوندئیگی چُشَ کنت. آ کَس که وارت هم په هُداوندئیگیَ وارت، پرچا که هُدائے شُگرا گیپت و آ کَس که چه ورگا پهرێزَ کنت، په هُداوندئیگی چُشَ کنت و هُدائے شُگرا گیپت. 7چه ما هچکَس په وتیگی زندگ نه‌اِنت و کَسّ په وتیگیَ نمریت. 8اگن زندگ اێن په هُداوندا زندگ اێن و اگن بمرێن په هُداوندا مرێن. گڑا زندگ ببێن یا بمرێن، هُداوندئیگ اێن. 9مَسیه پمێشکا مُرت و پدا زندگ بوت که مُردگانی هم هُداوند ببیت و زندگێنانی هم.
10نون تئو چیا وتی براتا اێرَ جنئے؟ په چے آییا کم‌اَرزشَ زانئے؟ چیا که هسابئے رۆچا ما سجّهێن هُدائے بارگاها اۆشتێن. 11پرچا که نبیسگ بوتگ:
«هُداوندَ گوَشیت: ‹اَنچش که من زندگ آن،
اے هبر هم راست اِنت،
همُک مردم منی دێما کۆنڈانَ کپیت و
هر زبان هُدایا ستا کنت و ساڑاییت›.»
12گڑا چه ما هر یکّێا هُدائے دێما وتی هساب دئیگی اِنت.
13بیاێت چه اِد و رَند یکدومیئے هُکما مبُرّێن. اِشیئے بدلا، وتی دلا شئور بکنێت که آ دگه براتانی پادْراها لَکُشانکێن ڈۆک اێر مکنێت و بند مبندێت. 14من، چه هُداوندێن ایسّائے نێمگا سدّک آن که هچ وراکے وتاوَت پَلیت نه‌اِنت، بله اگن کَسے چیزّێا په وت پَلیت بزانت په آییا پَلیت اِنت. 15اگن گۆن تئیی وراکێئے ورگا تئیی برات دلرنجَ بیت، گڑا چه اِد و رند مِهرئے تها گام نجنَگا ائے. په وتی وراکا آییا تباه مکن که مَسیه په هماییا مُرت. 16مئیلێت مردم آ چیزّانی بارئوا بدێن هبر بکننت که شما آیان نێکَ زانێت. 17چیا که هُدائے بادشاهی په ورگ و نۆشگ نه‌اِنت، آییئے بادشاهی، پَلگاری و سُهل و شادهی اِنت که چه پاکێن روها رسیت. 18هرکَس همے پئیما مَسیهئے هِزمتا بکنت، هُدایا وَشنۆدَ کنت و مردم هم آییا مَنّنت.
19گڑا بیاێت مُدام هما کارانی پد و رندا ببێن که دێم په سُهل و آرامی و یکدومیئے رُست و رُدۆما برنت. 20هُدائے کارا په وراکا زئوال مکن. په راستی سجّهێن وراک پاک اَنت، بله تئیی هر هما وراکے په تئو بد اِنت که دگرێئے ٹَگل ورگئے سئوَبسازَ بیت. 21شَرتر اِنت که چه گۆشت، شراب یا دگه هر چیزّا پهرێز بکنئے که تئیی براتئے ٹَگل ورگئے سئوَبسازَ بیت. 22اے چیزّانی سرا وتی مُهرێن باورا وتیگ و هُدائے نیاما بدار، تئو بزانئے و هُدا. گَل په هماییا که وتی مَنّتگێن چیزّانی سرا وتا مئیاریگَ نکنت. 23بله آ که وراکێئے سرا شکّ اِنت، اگن آییا بوارت مئیاریگ اِنت، چیا که گۆن باور و ایمانا نئوارتگی. هرچے که چه باور و ایمانا مبیت، گناه اِنت.

Notes


*14:11 14‏:11 اِشئیا نبیئے کتاب 45‏:23.