1پمێشکا تئو، هرکَس که ببئے، وهدے دگران مئیاریگَ کنئے، ترا هم اُزرے نێست. چیا که گۆن دگرێئے مئیاریگ کنگا، وتا مئیاریگَ کنئے. پرچا که تئو وت هما کارانَ کنئے. 2ما زانێن هُدائے دادرسی* آیانی سرا بَرهَکّ اِنت که اے پئیمێن کارَ کننت. 3تئو، هرکَس ببئے، وهدے دگران اێرَ جنئے بله وت هما کارانَ کنئے، تئیی هئیالا چه هُدائے دادرسیا رَکّئے؟ 4یا که آییئے مهربانی و سبر و تهمبُلئے گنجا بےارزشَ زانئے و اے چیزّا سرپدَ نبئے که هُدائے مهربانیئے مکسد همش اِنت که ترا دێم په پشۆمانیا ببارت؟ 5بله تئو گۆن وتی ناپشۆمان و سِنگێن دلا، په کَهر و گَزبئے رۆچا په وت کَهر و گَزب اَمبارَ کنئے، هما رۆچا که هُدائے آدلێن دادرسی زاهرَ بیت.

6هُدا هرکَسئے مُزّا آییئے کرتگێن کارانی هسابا دنت. 7هما که گۆن سبر و اۆپار، نێکێن کارانی سرا مُهر اۆشتاتگ‌اَنت و شئوکت، اِزّت و نمیرانیئے رندا اَنت، آیان نمیرانێن زِندَ بَکشیت. 8بله په وَتواه و هما مردمان وتی کَهر و گَزبا گوارێنیت که هَکّ و راستیئے بدلا بدکاریئے رَندگیر اَنت. 9هرکَس که بدێن کارَ کنت، رنج و اَزابانی تها کپیت، پێسرا یَهودی و رندا یونانی.† 10بله هرکَس که نێکیَ کنت، شئوکت، اِزّت و اێمنیئے واهندَ بیت، پێسرا یَهودی و رندا یونانی. 11چیا که هُدا رو و ریا‡ نکنت.

12آ که شَریَتا نزاننت و چه شَریَتا ڈنّ گناهِش کرتگ، چه شَریَتا ڈنّ تباه و بێرانَ بنت و آ که شَریَتا زاننت و شَریَتئے چێرا گناهِش کرتگ، آیانی دادرسی شَریَتئے هسابا بیت. 13چیا که تهنا چه شَریَتئے رهبندانی اِشکنگا، کَس هُدائے چمّا پاک و پَلگارَ نبیت. هما کَس پاک و پَلگار زانگَ بیت که شَریَتئے رهبندانی سرا کارَ کنت. 14وهدے درکئوم که شَریَت په آیان نرَستگ بله چه وتی سَرِشتا اَنچێن کارَ کننت که شَریَتئے رهبندا اَنت، آ وتی سرا وت شَریَت اَنت، بِلّ که شَریَتِش نێست. 15گۆن وتی اے کاران پێشَ دارنت که شَریَتئے رهبند آیانی دلا نَکْش اَنت. آیانی دل و جَبین په اِشیا گواهیَ دنت و پِگر و هئیالِش برے آیان مئیاریگ و برے بێمئیارَ کننت. 16اے هما رۆچا پَدّرَ بیت که هُدا چه ایسّا مَسیهئے راها، مردمانی چێر و اَندێمێن پِگرانی دادرسیا کنت، هما ڈئولا که منی وشّێن مستاگَ گوَشیت.

17بله اگن تئو وتا یَهودیے زانئے و شَریَتئے سرا تئوکلَ کنئے، اگن گۆن هُدایا وتی نزّیکیئے سرا پهرَ بندئے، 18اگن چه شَریَتا تالیم گرگئے سئوَبا هُدائے واهگا زانئے و گهترێنا پجّاهَ کارئے، 19اگن دلجم ائے که کۆرانی رهشۆن ائے و په آیان نورے ائے که تهارۆکیا اَنت، 20اگن هما شَریَتئے سئوَبا که زانت و راستیئے جئوهر اِنت جاهلانی تالیم دئیۆک و کۆدکانی استاد ائے، 21اگن تئو دگران تالیمَ دئیئے، گڑا چیا وتی جندا تالیمَ ندئیئے؟ تئو که دُزّیئے هلاپا جارَ جنئے، بارێن وت دُزّیَ نکنئے؟ 22تئو که زنایا مَکَن و مَنَهَ کنئے، بارێن وت زنا نکنئے؟ ترا که چه بُتان نپرت اِنت، بارێن وت بُتانی پرستشگاهانَ نپُلئے؟ 23تئو که شَریَتئے سرا پهرَ بندئے، بارێن گۆن شَریَتئے پرۆشگا هُدائے بےاِزّتیا نکنئے؟ 24هما پئیما که نبشته اِنت: «شمئے سئوَبا درکئوم هُدائے ناما بےاِزّتَ کننت.»§

25بُرُّک و سُنّتا هما وهدا اَرزش هست که شَریَتا برجاه بدارئے بله اگن شَریَتا بپرۆشئے گڑا بزان سُنّت کنگ نبوتگئے. 26اگن آ که سُنّت کنگ نبوتگ بله شَریَتئے رهبندان پوره بکنت، سُنّت بوتگێن هسابَ نبیت؟ 27آ که جسمی سُنّت کنگ نبوتگ بله شَریَتئے سرا کارَ کنت ترا مئیاریگَ کنت. بِلّ که ترا نبشتگێن شَریَت و سُنّت کنگئے رسم هست، بله تئو اَنگت شَریَتا پرۆشئے. 28چیا که یَهودی آ نه‌اِنت که سرزاهرا یَهودی اِنت و اَنچش هم راستێن سُنّت بئیگ، سرزاهری چیزّے نه‌اِنت. 29یَهودی هما اِنت که په دل یَهودی ببیت و راستێن سُنّت دلئے تها بیت، چه هُدائے روها بیت، چه نبشتگێن لبزا نبیت. چُشێن مردما چه انسانا ستا نرسیت، چه هُدایا رسیت.