1بله ایسّا زئیتونئے کۆها شت. 2اے دگه سَباها، پدا مزنێن پرستشگاها آتک. مردم آییئے چپّ و چاگردا مُچّ بوتنت. ایسّا نِشت و آیانی سَبک دئیگا گُلاێش بوت. 3همے وهدا شَریَتئے زانۆگر* و پَریسیان، جنێنے مردمانی نیاما آورت که زِنائے وهدا گِرگ بوتگ‌اَت. 4گۆن ایسّایا گوَشتِش: «او استاد! اے جنێن زنائے سرا گِرگ بوتگ. 5 شَریَتئے تها، موسّایا مارا هُکم داتگ که اے پئیمێن جنێن باید اِنت سِنگسار کنگ ببنت.† بله تئو چے گوَشئے؟» 6آیان لۆٹت ایسّا چیزّے بگوَشیت تان آییا داما دئور بدئینت و مئیاریگ بکننت، بله ایسّا نِشت و گۆن لَنکُکا زمینئے سرا چیزّے نبیسگا لگّت. 7گۆن کَست و کێنگے لۆٹتِش که آ پَسّئو بدنت. گڑا ایسّایا وتی سر بُرز کرت و گوَشتی: «اگن آییا سِنگسار کنگَ لۆٹێت، ائولی سِنگا باید اِنت هما بجنت که آییا وت هچ گناه نکرتگ.» 8پدا نِشت و زمینئے سرا چیزّے نبیسگا گُلاێش بوت. 9گۆن اے هبرانی اِشکنگا، کئومئے پێشوا، ائولا پیرێن و رَندا سجّهێن، در کپت و شتنت. تهنا ایسّا و هما جنێن پَشت کپتنت. 10نون ایسّا اۆشتات و گۆن جنێنا گوَشتی: «او بانُک! مردم کجا شتنت؟ په تئیی مئیاریگ کنگا یکّے هم نمنت؟» 11جنێنا گوَشت: «نه واجه! کَسّ نمنت.» ایسّایا گوَشت: «من هم ترا مئیاریگَ نکنان، برئو، بله دگه برے گناه مکن.»

12ایسّایا پدا گۆن مردمان گوَشت: «من جهانئے رُژن و نور آن. کَسے که منی رَندگیریا کنت، تهارۆکیا گِسَر و سرگردانَ نبیت، زِندئے رُژناییئے واهندَ بیت.» 13 پَریسیان گۆن آییا گوَشت: «تئو وتی بارئوا وت شاهدیَ دئیئے، گڑا تئیی شاهدیا اَرزش و اِهتبارے نێست.» 14ایسّایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «من په وتی جندا تُرے وت شاهدی بدئیان، منی شاهدیا اِهتبار هست، چیا که منَ زانان چه کجا آتکگان و کجا رئوان، بله شما نزانێت من چه کجا آتکگان و کجا رئوان. 15شما گۆن انسانی چمّے چارێت و شئور و هُکمَ بُرّێت. بله من هچکَسێئے بارئوا شئورَ نبُرّان. 16اگن شئورے هم ببُرّان، منی هُکم و شئور بَرهَکّێن شئورے بیت، چیا که اے کارئے تها تهنا نه‌آن، هما پت که منا راهی داتگ گۆن من همراه اِنت. 17شمئے شَریَتا اے هم نبیسگ بوتگ که دو مردمئے گواهیا اِهتبار هست.‡ 18یکّے منی جند اِنت که په وت شاهدیَ دئیان، دومی هما پت اِنت که منا راهی داتگ.» 19آیان گوَشت: «تئیی پت کجا اِنت؟» ایسّایا پَسّئو دات: «شما نه منا زانێت و نه منی پتا، اگن شما منا بزانتێن، منی پتۆ هم زانتگ‌اَت.» 20ایسّایا اے هبر هما وهدا کرتنت که مزنێن پرستشگاها، هئیراتی زرّانی پێتیئے§ نزّیکا، درس و سَبک دئیگا اَت. کَسّێا په آییئے دَزگیر کنگا دست نشَهارت، چیا که اَنگت آییئے وهد نرَستگ‌اَت.

21پدا ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «منَ رئوان و شما منی شۆهازا گردێت، بله وتی گناهانی تها مرێت و آ جاها که منَ رئوان، شما آتکَ نکنێت.» 22یَهودی گۆن یکدومیا گوَشگا لگّتنت: «وهدے گوَشیت: ‹آ جاها که منَ رئوان شما آتکَ نکنێت،› چه اِشیا آییئے مکسد چی اِنت؟ بلکێن لۆٹیت وتا بکُشیت؟» 23ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «شما چه اے جَهلی جهانا اێت و من چه بُرزادی جهانا، شما چه اے دنیایا اێت و من چه اے دنیایا نه‌آن. 24پمێشکا شمارا گوَشان که وتی گناهانی تها مرێت. اگن ایمان مئیارێت من هما آن که گوَشان، وتی گناهانی تها مرێت.» 25آیان جُست کرت: «تئو کئے ائے؟» ایسّایا پَسّئو دات: «من هما آن که چه پێشا هم شمارا گوَشتُن. 26منا شمئے بارئوا بازێن چیزّے په گوَشگ و شئور بُرّگا* هست‌اِنت، بله منی رَه دئیۆک هما راستێن اِنت و من هر چیزّے که چه آییا اِشکتگ په جهانا درشانَ کنان.» 27آیان نزانت پتئے بارئوا هبر کنگا اِنت. 28پمێشکا ایسّایا گوَشت: «وهدے شما انسانئے چُکّ چه زمینا چست کرت، گڑا زانێت که من هما آن و وتسر کارے نکنان، هما ڈئولا که پتا سۆج داتگ، هما ڈئولا هبرَ کنان. 29منی رَه دئیۆک گۆن من اِنت، آییا منا تهنا و اێوک نه‌اِشتگ، چیا که من مُدام هما کارانَ کنان که آییا گَل و شادانَ کننت.» 30چه اے هبرانی اِشکنگا، بازێنێا ایسّائے سرا باور کرت.

31رَندا، ایسّایا گۆن هما یَهودیان که آییئے سرا باورمند بوتگ‌اتنت، گوَشت: «اگن منی هبرانی سرا بۆشتێت، په دل منی مرید اێت. 32آ وهدی راستیا زانێت و راستی شمارا آزاتَ کنت.» 33آیان گوَشت: «ما اِبراهێمئے ائولاد اێن و هچبر کَسێئے گُلام نبوتگێن. گڑا تئو چۆنَ گوَشئے که ‹شما آزاتَ بێت›؟» 34ایسّایا گوَشت: «باور کنێت، آ کَس که گناهَ کنت، گناهئے بندیگ و گُلام اِنت و 35گُلام دایما واجهئے لۆگا نمانیت، بله چُکّ دایما مانیت. 36گڑا، اگن چُکّ شمارا آزات بکنت په راستی و پکّا آزاتَ بێت. 37زانان که شما اِبراهێمئے ائولاد اێت، بله پمێشکا که منی سَبکان شمئے دلا جاگه نێست، منی کُشگئے رَندا اێت. 38من هما چیزّانی بارئوا گپَّ کنان که وتی پتئے بارگاها دیستگ‌اَنت و شما هما چیزّانی سرا کارَ کنێت که چه وتی پتا سَبک گپتگ‌اَنت.»

39آیان دَرّاێنت: «مئے پت اِبراهێم اِنت.» ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «اگن شما اِبراهێمئے چُکّ بوتێنێت، هماییئے راهۆ زرتگ‌اَت. 40شما زانێت، من هما راستی که چه هُدایا اِشکتگ گۆن شما گوَشت. بله اَنگت منی کُشگئے رَندا اێت. اِبراهێما چُشێن کار نکرتگ‌اَت. 41شما وتی پتئے کاران برجاهَ دارێت.» آیان گوَشت: «ما بێپت و کیهُرّ نه‌اێن، مارا یک پتے هست، آ هم هُدائے جند اِنت.» 42ایسّایا گوَشت: «اگن هُدا شمئے پت بوتێن، شما منا هم دۆست داشتگ‌اَت، چیا که من چه هماییئے نێمگا آتکگان و شمئے نیاما آن. من وتسر نئیاتکگان، هماییا منا دێم داتگ. 43په چے منی هبران سَرکِچَ نئوَرێت؟ پمێشکا که شمارا اے هبرانی اِشکنگئے توان نێست. 44شما وتی پت، بزان اِبلیسئے چُکّ اێت و هماییئے مُراد و واهگانی سرا کار کنگَ لۆٹێت. آ چه بُن و بێها هۆنیگے و چه راستیا دور و زِبهر† اِنت، چیا که آییا هچ راستی مان نێست. وهدے درۆگَ بندیت، وتی بُن و بێها رئوت، چیا که درۆگبندے و سجّهێن درۆگانی پت اِنت. 45بله پمێشکا منی سرا باورَ نکنێت که راستیا گۆن شما گوَشان. 46چه شما کئے منا گناهے پِر بستَ کنت؟ گڑا، اگن من راستێنَ گوَشان، په چے باورَ نکنێت؟ 47آ کَس که هُدایی اِنت، هُدائے هبرا گۆشَ داریت. شما هُدائے هبرا گۆشَ ندارێت، چیا که هُدایی نه‌اێت.»

48یَهودیان آییئے پَسّئوا دَرّاێنت: «ما نگوَشت که تئو چه سامِریان ائے و ترا جِنّ پِر اِنت؟» 49ایسّایا گوَشت: «منا جِنّ پِر نێست، وتی پتا باز اِزَّتَ دئیان، بله شما منا بےاِزّتَ کنێت. 50من په وت مزنیَ نلۆٹان، آ دگرے که منا شرپ و مزنیَ دنت و وت دادرسیَ کنت. 51اَلّم بزانێت اگن کَسے منی هبرا بگیپت، هچبرَ نمریت.» 52یَهودیان گۆن آییا گوَشت: «نون مارا باور اِنت که ترا جِنّ پِر. اِبراهێم و سجّهێن نبی مُرتنت، بله تئو گوَشئے: ‹هرکَس منی هبرا بزوریت هچبرَ نمریت.› 53زانا، تئو چه مئے پت اِبراهێما مستر ائے؟ آ مُرت و سجّهێن نبی هم مُرتنت. تئو کئے ائے؟» 54ایسّایا پَسّئو دات: «اگن من وتا وت ستا بدئیان، اے ستایا اَرزشے نێست، اے منی پت اِنت که منا مزنی و شئوکتَ بَکشیت، هما که شما آییا وتی هُدا زانێت. 55اَنگت آییا نزانێت و پَجّاهَ نئیارێت، بله من آییا زانان. اگن بگوَشان که آییا نزانان، شمئے ڈئولا درۆگبندَ بان، بله من آییا زانان و هر چیزّے که آ گوَشیت منَ کنان. 56شمئے پت اِبراهێم، په همے اُمێتا گَل و شادان اَت که منی رۆچا بگندیت. آییا دیست و دلشات بوت.» 57یَهودیان گوَشت: «ترا اَنگت پنجاه سال هم نبیت، گڑا چۆن تئو اِبراهێم دیستگ؟» 58ایسّایا گوَشت: «باور کنێت، من هما آن که چه اِبراهێما پێسر بوتگان و هستان.» 59آیان په ایسّائے جنَگا سِنگ و ڈۆک چِت، بله آ چه مردمانی چمّا دور و اَندێم بوت، مزنێن پرستشگاهی اِشت و شت.