1ایسّایا زانت پَریسیان اِشکتگ که آییا چه یَهیایا گێشترێن مریدے ودی کرتگ و آیان پاکشۆدیَ دنت. 2‏-3گڑا چه یَهودیَها دێم په جَلیلا پِر ترّت. چۆناها، ایسّایا وت مردم پاکشۆدیَ نداتنت، اے کار مریدانَ کرت. 4بله زلورت اَت که چه سامِرَهئے دَمگا بگوَزیت. 5اۆدا، یک شهرێا رَست که نامی سوهار اَت و هما ڈگارئے نزّیکا اَت که آکوبا وتی چُکّ ایسُّپارا داتگ‌اَت.* 6آکوبئے چات همۆدا اَت. ایسّایا چه سپرا دَم برتگ‌اَت و همے چاتئے کِرّا نِشت. نێمرۆچئے وهد† اَت.

7 سامِری جنێنے آپئے کَشّگا آتک، ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «کمّے آپ منا بدئے.» 8آییئے مرید، په وراکئے گِرگ و آرگا شهرا شتگ‌اتنت. 9سامِری جنێنا گوَشت: «تئو که یک یَهودیے ائے، چۆن چه من آپَ لۆٹئے؟» جنێنا پمێشکا چُش گوَشت، که یَهودی گۆن سامِریان رئو و آ نکننت. 10ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «اگن تئو بزانتێن هُدائے بَکشش چی اِنت و اے کئے اِنت که چه تئو آپَ لۆٹیت، گڑا اَلّما تئو گۆن آییا دَزبندی کرتگ‌اَت که ترا زِنداپ بدنت.» 11جنێنا گوَشت: «او واجه! ترا په آپئے کَشّگا ڈۆل نێست و اے چات سکّ جُهل اِنت، چه کجا زِنداپَ کارئے؟ 12تئو چه مئے پیرُک آکوبا مستر ائے، که اے چاتی مارا داتگ و آییئے جند، چُکّ، رمگ و گۆرُّما‡ چه اے چاتا آپ وارتگ؟» 13ایسّایا پَسّئو تَرّێنت: «هرکَس که اے آپا بوارت پدا تُنّیگَ بیت، 14بله هرکَس که منی بَکشتگێن آپا بوارت، هچبر تنّیگَ نبیت. چیا که هما آپا که منَ دئیان اگن کَسے بوارت، چه آییئے درونا زِنداپئے چمّگے بُجیت و جاهَ جنت که اَبدی اِنت.» 15جنێنا گوَشت: «او واجه! هما آپا منا بدئے تان دگه برے تُنّیگ مبان و په آپئے کَشّگا اِدا مئیایان.»

16ایسّایا گوَشت: «برئو وتی لۆگ‌واجها تئوار کن و پدا همِدا بیا.» 17جنێنا آییئے پَسّئوا گوَشت: «منا مرد نێست.» ایسّایا گوَشت: «راستَ گوَشئے که ترا مرد نێست، 18چیا که ترا پنچ مرد بوتگ و اے مرد که انّون گۆن تئو زندگیَ کنت، تئیی مرد نه‌اِنت. تئو راست گوَشت.» 19جنێنا درّاێنت: «او واجه! منی زانگا، تئو یک نبیے ائے. 20مئے پت و پیرُکان همے کۆهئے سرا پرستش کرتگ، بله شما یَهودیَ گوَشێت، باید اِنت هُدا اورْشَلیماپرستش کنگ ببیت.» 21ایسّایا گوَشت: «او جنێن! باور کن، یک وهدے کئیت که هُداێن پتا نه اے کۆهئے سرا پرستشَ کننت و نه هم اورْشَلیما. 22شما سامِری هماییا پرستشَ کنێت که آییا نزانێت. بله ما هماییا پرستشَ کنێن که آییا زانێن. چیا که نجات و رَستگاری چه یَهودیانی نێمگا کئیت. 23یک وهدے کئیت و آ وهد انّون بُنگێج بوتگ که راست و بَرهَکّێن پرستش کنۆک پتا گۆن روه و په راستی پرستشَ کننت. چیا که پت همے ڈئولێن پرستش کنۆکانی لۆٹۆک اِنت. 24هُدا روه اِنت و هرکَس که آییا پرستشَ کنت گۆن روه و په راستی پرستش بکنت.» 25جنێنا گوَشت: «منَ زانان که مَسیهَ کئیت و هر وهدے که آ کئیت، سجّهێن چیزّان مارا گوَشیت.» 26ایسّایا گوَشت: «من که گۆن تئو هبر کنگا آن، هما آن.»

27همے وهدا ایسّائے مرید پدا آتکنت. وهدے دیستِش که ایسّا گۆن جنێنێا هبر کنگا اِنت، هئیران بوتنت. بله هچکَسا جُست نکرت که «چیا گۆن اِشیا هبر کنگا ائے؟» یا «چه اِشیا چے لۆٹئے؟» 28نون جنێنا وتی کونزگ زمینا اێر کرت، شهرا شت و گۆن مردمان گوَشتی: 29«بیاێت مردێا بگندێت، من تان اے وهدی هرچے کرتگ، آییا منا گوَشتنت. بارێن، مَسیه نه‌اِنت؟» 30گڑا مردم چه شهرا در کپت و ایسّائے نێمگا راه گپتنت. 31اے نیاما مریدان گۆن ایسّایا دَزبندی کرت و گوَشتِش: «او استاد! چیزّے بوَر.» 32بله آییا گوَشت: «منا وراکے هست که شما آییئے بارئوا نزانێت.» 33نون مرید وت‌مان‌وت هبرا اتنت که «بارێن، کَسێا په آییا وراکے آورتگ؟» 34ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «منی وراک همِش اِنت که وتی رَه دئیۆکئے واهگا برجاه بکنان و آییئے کاران سَرجم بکنان. 35شما نگوَشێت که په رۆن و مۆشئے مۆسما اَنگت چار ماه پَشت کپتگ؟ شَرّ دلگۆش کنێت، شمارا گوَشان، کِشاران بچارێت و بگندێت که انّون په رۆنا رَستگ و تئیار اَنت. 36رُنۆک وتی مُزّا گیپت و بَر و سَمرا په نمیرانێن زِندا مُچَّ کنت، تان کِشۆک و رُنۆک هۆر گَل و شادان ببنت. 37اِدا اے هبر راست اِنت که ‹یکّے کِشیت و دگرے رُنیت.› 38من شمارا رئوان دات تان هما بَر و سَمرانی واهند ببێت که شما په آیان هچ زهمتے هم نکَشّتگ. دگران زهمت کَشّتگ و شما چه آیانی کارا نَپ و سوتَّ گرێت.»

39آ شهرئے بازێن سامِری مردمان پمێشکا ایسّائے سرا ایمان آورت که آ جنێنا گواهی داتگ و گوَشتگ‌اَت: «هر چیزّے که تان اے وهدی من کرتگ آییا منا گوَشتنت.» 40گڑا سامِری ایسّائے کِرّا آتکنت و دَزبندی‌اِش کرت که آیانی کِرّا بمانیت. ایسّا تان دو رۆچا گۆن همایان نِشت و 41بازێنێا آییئے هبرانی سرا ایمان آورت. 42گۆن آ جنێنا گوَشتِش: «نون اێوک و تهنا تئیی هبرانی سرا باورمند نه‌اێن، ما آییئے جندئے هبر هم اِشکتگ‌اَنت و دلجم اێن که آ په راستی جهانئے رَکّێنۆک اِنت.»

43دو رۆچا رَند، ایسّا چه اۆدا در کپت و جَلیلا شت. 44ایسّایا وت گوَشتگ‌اَت که «هچ نبیێا وتی شهر و هنکێنا اِزَّت نێست.» 45بله وهدے جَلیلا رَست، مردمان په دلسِتکی وشّ‌آتک کرت، چیا که اییدئے رۆچان آ اورْشَلیما اتنت و اۆدا آییئے کرتگێن کارِش دیستگ‌اتنت.

46ایسّا پدا جَلیلئے مێتگ کانایا شت، همۆدا که آپی شراب کرتگ‌اتنت. بادشاهئے کاردارے هست‌اَت که چُکّی، کَپَرناهومئے شهرا نادْراه اَت. 47وهدے آ سَهیگ بوت که ایسّا چه یَهودیَها جَلیلا آتکگ، آییئے کِرّا آتک و دَزبندی کرتی که کَپَرناهوما بیئیت و آییئے نادْراهێن بچکا برَکّێنیت که مَرکیگ اِنت. 48ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «شما تان مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانی مگندێت هچ پئیما ایمانَ نئیارێت.» 49آ مردا گوَشت: «او واجه! بچکئے مِرگا پێسر بیا.» 50ایسّایا گوَشت: «برئو تئیی چُکّ دْراهَ بیت.» آ مردا ایسّائے هبر باور کرت و وتی لۆگا شت.

51اَنگت لۆگا نرَستگ‌اَت که نئوکران راهئے نیاما دیست و هالِش دات: «تئیی چُکّ دْراه بوتگ.» 52آییا جُست گپت: «چِه وهد و دمانا گهتر بوتگ؟» آیان گوَشت: «زی نێمرۆچا کمّے رَند،* تَپا یله داتگ.» 53پتا زانت که اے وهد، هما وهد اَت که ایسّایا گوَشتگ‌اَت: «تئیی چُکّ دْراهَ بیت.» گڑا آییا وت گۆن لۆگئے سجّهێن مردمان ایسّائے سرا ایمان آورت. 54چه یَهودیَها، جَلیلا که آتک، اے ایسّائے دومی اَجَبَّتێن نشانی اَت.