1رَندا، ایسّایا جَلیلا ترّ و تابَ کرت. یَهودی آییئے کۆشئے رَندا اتنت، پمێشکا نلۆٹتی یَهودیَها بمانیت. 2اَنچش که یَهودیانی کاپارانی* ایید نزّیک بوت، 3ایسّائے براتان گۆن آییا گوَشت: «اے جاها بِلّ و یَهودیَها برئو، تان هما کاران که تئو کنئے، تئیی مرید بگندنت. 4کَسے که نامداریَ لۆٹیت، په چێرکایی کارَ نکنت. تئو که اے کارانَ کنئے، بِلّ که سجّهێن دنیا ترا بگندیت.» 5چیا که براتان هم په آییا باور نێست‌اَت. 6ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «اَنگت آ وهد په من نرَستگ، بله په شما هر وهد شَرّ اِنت. 7دنیا چه شما نپْرتَ نکنت، بله چه من نپْرتَ کنت، چیا که من آییئے بارئوا گواهیَ دئیان که آییئے کار سِلّ و گَنده اَنت. 8شما په اے اییدا برئوێت، من انّون اے اییدا نئیایان، چیا که منی وهد اَنگت نرَستگ.» 9ایسّایا اے هبر گۆن آیان گوَشت و جَلیلا مَنت.

10ایسّائے برات که په اییدا اورْشَلیما شتنت، رندا آییئے جند هم همۆدا شت، بله مردمانی چمدیدا نَشُت، چێرکایی شت. 11اییدئے رۆچان، یَهودی آییئے شۆهازا اتنت و جُست و پُرسِشَ کرت که «آ کجا اِنت؟» 12آییئے بارئوا مردمانی نیاما په چێرکایی بازێن گوَش و گۆے هست‌اَت، لهتێن گوَشگا اَت: «آ شَرّێن مردے.» دگه لهتێن گوَشگا اَت: «مردمانَ رێپێنیت و گُمراهَ کنت.» 13بله چه یَهودیانی تُرسا، کَسّێا سرزاهرا هچّ نگوَشت.

14اییدئے نیامی رۆچان، ایسّا مزنێن پرستشگاها شت و درس و سَبک دئیگا گُلاێش بوت. 15یَهودیان گۆن هئیرتے گوَشت: «اے مردا نئوانتگ، اینچک زانتکاری چه کجا آورتگی؟» 16ایسّایا آیانی پَسّئوا درّاێنت: «اے چیزّان که من سَبکَ دئیان منی نه‌اَنت، چه منی رَه دئیۆکئے نێمگا اَنت. 17هرکَس که بلۆٹیت هُدائے واهگان سَرجم بکنت، زانت که منی سَبک هُدائیگ اَنت یا من چه وت هبرَ کنان. 18هرکَس که وتسر هبرَ کنت، په وتی مزنیئے پێش دارگا هبرَ کنت. بله آ کَس که وتی رَه دئیۆکئے شان و شئوکتئے لۆٹۆکَ بیت، تچکێن مردمے و آییا ناراستی نێست. 19زانا، موسّایا شَریَت شمارا ندات، هما شَریَت که چه شما کَسّ آییئے سرا کار نکنگا اِنت؟ په چے لۆٹێت منا بکُشێت؟» 20مردمان گوَشت: «ترا جِنّ پِر اِنت، کئے ترا کُشیت؟» 21ایسّایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «من تهنا یک کارے کرتگ و شما سجّهێن چۆ هَبَکّه و هئیران منتگێت. 22موسّایا چُکّانی سُنّت کنگ شمارا دات، هرچُنت که اے کار چه موسّایا بُنگێج نبوتگ‌اَت و چه کئومئے پت و پیرێنان اَت و شما شَبَّتئے رۆچا، وتی مردێن‌چُکّان سُنّتَ کنێت. 23نون اگن په موسّائے شَریَتئے نپرۆشگا شما شَبَّتئے رۆچا مردێن‌چُکّان سُنّتَ کنێت، چیا منی سرا زهر گپتگێت، که شَبَّتئے رۆچا یک مردمے په سَرجمی دْرهبکشی‌اُن کرتگ؟ 24زاهرا مچارێت و شئور مبُرّێت، وتی هُکم و شئوران په اِنساپ بکنێت.»

25گڑا اورْشَلیمئے لهتێن مردم گوَشگا اَت: «اے هما نه‌اِنت که آییئے کُشگئے رندا اَنت؟ 26بچارێت، تچکاتچک و سرزاهرا هبر کنگا اِنت و آییا هچَّ نگوَشنت، بارێن راجئے سرۆک دلجم بوتگ‌اَنت که اے هما واده داتگێن مَسیه اِنت؟ 27ما زانێن که اے مرد چه کجام هَند و دَمگا اِنت، بله وهدے مَسیه جاهَ جنت، هچکَسَ نزانت آ چه کجا کئیت.» 28پمێشکا، وهدے ایسّایا مزنێن پرستشگاهئے تها سَبکَ دات، گۆن بُرزێن تئوارے گوَشتی: «شما منا پَجّاهَ کارێت و زانێت که چه کجا آن، بله من وتسر نئیاتکگان، منی رَه دئیۆک هما راستێن هُدا اِنت و شما آییا نزانێت. 29من آییا زانان، چیا که چه آییئے نێمگا آتکگان و هماییا منا راه داتگ.» 30همے وهدا، آیان لۆٹت ایسّایا دَزگیر بکننت، بله هچکَسا آییئے نێمگا دست نشَهارت، پرچا که اَنگت آییئے وهد نرَستگ‌اَت. 31بله بازێنێا آییئے سرا ایمان آورت و گوَشت: «وهدے مَسیه جاهَ جنت، چه اے مردا گێشترێن مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانیَ کاریت؟»

32آ گپّ و هبر که مردمان چێرکایی ایسّائے بارئوا گوَشتنت، پَریسیان اِشکتنت. گڑا مزنێن دینی پێشوا و پَریسیان په ایسّائے دَزگیر کنگا، پرستشگاهئے سپاهیگ رئوان داتنت. 33آ وهدی ایسّایا گوَشت: «من په یک کَمُّکێن وهدێا شمئے نیاما آن و رَندا وتی رَه دئیۆکئے کِرّا رئوان. 34شما منی شۆهازا گردێت، بله منا ودی کرتَ نکنێت و آ جاها که منَ رئوان، شما آتکَ نکنێت.» 35گڑا یَهودیان گۆن یکدگرا گوَشت: «کجا رئوگَ لۆٹیت که ما آییا در گێتکَ نکنێن. بارێن، هما یَهودیانی کِرّا رئوت، که یونانیانی نیاما شنگ و شانگ اَنت و یونانیان هم سَبکَ دنت؟ 36اے هبر که آ گوَشیت: ‹شما منی شۆهازا گردێت، بله منا ودی کرتَ نکنێت› و ‹آ جاها که منَ رئوان شما آتکَ نکنێت،› آییئے اے هبرئے مکسد چی اِنت؟»

37اییدئے آهِری و مسترێن رۆچا، ایسّا اۆشتات و په بُرزتئواری گوَشتی: «اگن کَسے تُنّیگ اِنت، منی کِرّا بیئیت و آپ بنۆشیت. 38هما ڈئولا که هُدائے پاکێن کتابَ گوَشیت، هرکَس که منی سرا باور بکنت، شَهجۆانی رئوانێن زِنداپ چه آییئے درونا رُمبیت و تچانَ بیت.» 39اے هبر آییا هُدائے پاکێن روهئے بارئوا گوَشتنت که باید اِنت آییئے باورمندان دئیگ ببیت. بله ایسّا اَنگت په شان و شئوکت نرَستگ‌اَت، پمێشکا تنینگه پاکێن روه بَکشگ نبوتگ‌اَت.

40گۆن اے هبرانی اِشکنگا، لهتێن مردم گوَشگا اَت: «په دل، اے مرد هما واده داتگێن نبی اِنت.» 41دگه لهتێن گوَشگا اَت: «اے مَسیه اِنت.» بازێنێا چُش هم گوَشت: «مَسیه چه جَلیلا جاهَ جنت؟ 42زانا، پاکێن کتابَ نگوَشیت که مَسیه باید اِنت چه داوودئے نَسل و پدرێچا ببیت و چه آییئے شهر، بئیت‌لَهِما، بیئیت؟»† 43همے دابا مردمانی نیاما ناتِپاکیے کپت. 44لهتێنا آ دَزگیر کنگ لۆٹت، بله هچکَسا آییئے نێمگا دست نشَهارت.

45رَندا، پرستشگاهئے سپاهیگ پِر ترّتنت و مزنێن دینی پێشوا و پَریسیانی کِرّا آتکنت. آیان چه سپاهیگان جُست کرت: «شما چیا ایسّا گۆن وت نئیاورتگ؟» 46سپاهیگان گوَشت: «تان اے وهدی هچکَسا اے مردئے ڈئولا هبر نکرتگ.» 47پَریسیان گوَشت: «شما هم گُمراه بوتگێت؟ 48چه کئومئے سرۆک و پَریسیان یکّێا آییئے سرا باور کرتگ؟ 49بله اَنچش اِنت، مردمانی آ رُمب که چه شَریَتا ناسرپد اِنت، نالَت بوتگێنے.» 50نیکودیموسا، که وت چه پَریسیان یکّے اَت و پێشا ایسّائے کِرّا آتکگ‌اَت، گوَشت: 51«بارێن، شَریَت مارا اِجازتَ دنت که کَسێئے هبرانی اِشکنگ و کارانی زانگا پێسر، آییا مئیاریگ بکنێن؟» 52آییئے پَسّئوا گوَشتِش: «تئو هم چه جَلیلئے مردمان ائے؟ وت پَٹّ و پۆل کن و بچار، هچبر نبیے چه جَلیلا جاهَ نجنت.» 53رَندا، آ سجّهێن وتی لۆگان شتنت.‡