1آ رۆچان، پاکشۆدۆکێن یَهیا آتک و یَهودیَهئے گیابانا جاری پِرّێنت: 2«چه وتی گناهان پشۆمان ببێت،* چیا که آسمانی بادشاهی نزّیک اِنت.» 3یَهیا هما اِنت که اِشئیا نبی آییئے بارئوا گوَشیت:

4یَهیایا چه اُشترئے پُٹان گوَپتگێن پۆشاک گوَرا اَت و پۆستێن کمربندے لانکا بستگ‌اَت. آییئے وَرد و وراک، مَدَگ و گیابانی بێنگ§ اَت. 5 اورْشَلیمئے نندۆک، یَهودیَهئے سجّهێن دَمگئے مردم و اُرْدُنئے کئورئے کِرّ و گوَرئے جهمنند آییئے کِرّا شتنت. 6وتی گناهانی پشۆمانی‌اِش زاهر کرت و یَهیایا اُرْدُنئے کئورا پاکشۆدی داتنت.*

7وهدے یَهیایا دیست که پَریسی و سَدوکی رُمبئے بازێن مردم پاکشۆدی گِرَگا آییئے کِرّا آیگا اَنت، گۆن آیان گوَشتی: «او سْیَه‌مارزادگان! کئیا شمارا ڈاه داتگ که چه هُدائے آیۆکێن کَهر و گَزبا رَکّتَ کنێت؟! 8اَنچێن کار بکنێت چه آیان پَدّر ببیت که شما په دل چه وتی گناهان پشۆمان بوتگێت. 9چه وتی دلا اے هبرا در بکنێت که ‹ما اِبراهێمئے نَسل و اۆبادگ اێن.› من شمارا گوَشان که هُدا چه اے سِنگ و ڈۆکان هم، په اِبراهێما چُکّ و اۆبادگ پێدا کرتَ کنت. 10نون تَپَر تئیار اِنت که درچکان چه بُنا بگُڈّیت و هر درچکے که شَرّێن بَرَ نئیاریت، گُڈّگ و آسا دئور دئیگَ بیت.

11«من په شمئے گناهانی پشۆمانیا، شمارا گۆن آپا پاکشۆدیَ دئیان، بله هما که چه من و رَند آیَگی اِنت، چه من زۆراکتر اِنت و من آییئے کئوشانی دست گِرگئے لاهک هم نه‌آن. آ شمارا گۆن پاکێن روه و آسا پاکشۆدیَ دنت. 12آییا چه بوچّ و پُگان دانئے جتا کنگ و گیشّێنگا، هَنشۆنے† دستا اِنت. جۆهانا‡ پاک و سَلّهَ کنت و دانان اَمبارا اێرَ کنت، بله پُگ و پلاران اَنچشَ سۆچیت که آسِش هچبرَ نمریت.»

13گڑا ایسّا چه جَلیلئے دَمگا در آتک و یَهیائے دستا پاکشۆدی گِرَگا اُرْدُنئے کئورا شت. 14بله یَهیایا جُهد کرت آییا په اے کارا مئیلیت و گوَشتی: «باید من چه تئیی دستا پاکشۆدی بگران، تئو چۆن منی گوَرا کائے؟» 15ایسّایا گوَشت: «انّون بِلّ که اَنچش ببیت، اے پئیما هُدائے رَزایا سَرجمَ کنێن.» گڑا آییا مَنِّت و ایسّایی پاکشۆدی دات. 16وهدے ایسّایا پاکشۆدی گپت و چه آپا در آتک، اَناگت آسمانئے دپ پَچ بوت و هُدائے پاکێن روهی دیست که کپۆتێئے دْرۆشما§ آتک و آییئے سرا اێر نِشت. 17چه آسمانا تئوارے آتک: «اے منی دۆستێن بَچّ اِنت و من چه اِشیا باز وشّ و رَزا آن.»