ایسّائے واک و اِهتیارئے بارئوا
(مَتّا 21:23–27؛ مَرکاس 11:27–33)
1یک رۆچے که ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها مردمان تالیم و وشّێن مستاگ دئیگا اَت، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگر گۆن کئومئے کماشان آییئے کِرّا آتکنت و 2گوَشتِش: «مارا بگوَش که تئو گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنئے؟ کئیا ترا اے کارانی اِهتیار داتگ؟» 3ایسّایا پَسّئو دات: «منا هم چه شما یک جُستے هست. بگوَشێت، 4یَهیایا، پاکشۆدی دئیگئے اِهتیار چه آسمانا رَستگاَت یا چه انسانئے نێمگا؟» 5آیان وتمانوتا شئور و سَلاه کرت و گوَشتِش: «اگن بگوَشێن ‹چه آسمانا اَت،› گوَشیت: ‹په چے ایمانۆ نئیاورت؟› 6او اگن بگوَشێن که ‹مردمی کارے بوتگ،› گڑا مردم مارا سِنگسارَ کننت، چیا که آیانی سِتک و باور همِش اِنت که یَهیا نبیے بوتگ.» 7پمێشکا پَسّئوِش دات: «ما نزانێن چه کجا اَت.» 8ایسّایا گوَشت: «گڑا من هم شمارا نگوَشان که گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنان.»
بدێن باگپانانی مِسال
(مَتّا 21:33–46؛ مَرکاس 12:1–12)
9رَندا، ایسّایا په مردمان اے مِسال آورت: «مردێا انگوری باگے اڈّ کرت و په کُنندهکاری و زمان، لهتێن باگپانئے دستا دات و وت دْراجێن سپرێا شت. 10وهدے انگورئے مۆسم بوت، باگئے هُدابُندا په وتی بهرئے گِرگا، هِزمتکارے راه دات، بله زمانزورێن باگپانان آ هِزمتکار لَٹّ و کُٹّ کرت و گۆن هۆرک و هالیگێن دستان پِر تَرّێنت. 11باگئے هُدابُندا، پدا دگه هِزمتکارے دێم دات، بله باگپانان آ هم جت و بےاِزّت کرت و گۆن هۆرک و هالیگێن دستان پِر تَرّێنت. 12گڑا سئیمی رَندا، دگه هِزمتکارے راهی دات، بله آیان آ هم جت و ٹَپّیگ کرت و ڈنّا گلّێنت.
13«نون باگئے هُدابندا وتی دلا پِگر کرت که ‹چۆن بکنان؟› اے رندا، وتی دۆستێن چُکّا راهَ دئیان، بلکێن آییئے روا بدارنت. 14بله وهدے باگپانان آییئے چُکّ دیست، وتمانوتا شئور کرت و گوَشتِش: ‹باگئے میراس بَرۆک و پُشتپد همِش اِنت، اِشیا هم بکُشێن تان باگ مئے میراس ببیت.› 15گڑا چه باگا ڈنّ برت و کُشتش. نون شمئے گُمانا، باگئے هُدابُند گۆن اے باگپانان چے کنت؟ 16آ کئیت، اے باگپانانَ کُشیت و باگا دگه باگپانانی دستا دنت.» وهدے مردمان ایسّائے اے هبر اِشکت، گوَشتِش: «چُش مبات!»
17ایسّایا آیانی نێمگا چارت و گوَشتی: «گڑا، آ نبشتهئے مانا چی اِنت که گوَشیت: ‹هما سِنگ که بانبَندێن اُستایان پسُند نکرت و نزُرت، هما سِنگ بُنهِشتبوت.› 18هرکَس که آ سِنگئے سرا بکپیت، ٹُکّر ٹُکّرَ بیت و کَسے که سِنگ آییئے سرا کپیت، هورتَ بیت.»
19 شَریَتئے زانۆگر و مزنێن دینی پێشوایان زانت که ایسّایا اے مِسال همایانی بارئوا آورتگ. پمێشکا، شئورِش کرت هما دمانا ایسّایا بگرنت، بله چه مردمانَ تُرستِش.
مالیاتئے بارئوا
(مَتّا 22:15–22؛ مَرکاس 12:13–17)
20گڑا ایسّااِش چمّانی چێرا کرت، وتی چاریگ و جاسوسِش رئوان داتنت تان آ وتا ایسّائے دێما تچک و پهرێزکارێن مردم پێش بدارنت. آیانی مکسد اِش اَت که ایسّایا چه آییئے جندئے هبران مان بگیشّێننت و رومئے والیئے دستا بدئینت. 21آیان جُست کرت: «او استاد! ما زانێن تئو هرچے که گوَشئے، هر تالیمے که دئیئے، آ سجّهێن راست اَنت و هچکَسێئے نێمگا نگرئے و په راستی هُدائے راها سۆجَ دئیئے. 22نون مارا بگوَش، بارێن رومئے بادشاه کئیسرا سُنگ و مالیات دئیگ رئوا اِنت یا نه؟» 23بله ایسّایا آیانی اے رِپک و مَندر زانت و گوَشتی: 24«منا یک دینارے پێش بدارێت، اِشیئے سرا کئیی نام و نَکش پِر اِنت؟» آیان پَسّئو دات: «کئیسرئے.» 25ایسّایا گوَشت: «گڑا کئیسرئیگا کئیسرا بدئیێت و هُدائیگا هُدایا بدئیێت.» 26اے ڈئولا، آیان مردمانی دێما ایسّا چه آییئے جندئے هبران داما دئور دات نکرت و چه آییئے پَسّئوان بَه مَنت و بێتئوار بوتنت.
آهِرت و سانگ و سور
(مَتّا 22:23–33؛ مَرکاس 12:18–27)
27رَندا، لهتێن سَدوکی، که آهِرَتئے نمَنّۆک اَنت، ایسّائے کِرّا آتک و 28جُستِش کرت: «او استاد! موسّایا په ما نبشتگ: اگن کَسێئے سور کرتگێن براتے بے چُکّا بمریت و جنۆزامی زندگ ببیت، گڑا آییئے برات باید اِنت گۆن آ جنۆزاما سور بکنت تانکه چُکّ و رَند و راهے په وتی براتا بِلّیت. 29نون هپت برات اتنت، ائولی براتا جَنے گپت، چُکّی نبوت و مُرت، 30دومی براتا و 31پدا سئیمی براتا گۆن آ جنێنا سور کرت و آ هم بے چُکّا مُرتنت. همے پئیما هپتێن براتان گۆن هما جنێنا سور کرت و بے پَد و رَند چه دنیایا شتنت. 32گُڈسرا، آ جنێن هم مُرت. 33نون تئو بگوَش، آهِرتئے رۆچا، اے جنێن، کجام براتئیگَ بیت، چیا که هر هپتێن براتان باریگ باریگا گۆن آییا سور کرتگاَت.»
34ایسّایا پَسّئو دات: «مردم، اے جهانا سانگ و سورَ کننت، 35بله هما مردم که نمیرانێن زِندا کرزنت و آهِرتئے لاهک اَنت، آ نه سورَ کننت و نه سور دئیگَ بنت. 36آ هچبر پدا نمرنت و پرێشتگانی ڈئولا اَنت، هُدائے چُکّ اَنت، چیا که نمیرانێن زِندئے چُکّ اَنت. 37بله مُردگانی زندگ بئیگئے هبرئے راستی، موسّایا مان بُن گپتگێن ڈۆلُکئے کِسّها پێش داشتگ. اۆدا موسّا هُداوندێن هُدایا، اِبراهێمئے هُدا، اِسْهاکئے هُدا و آکوبئے هُدا گوَشیت. 38آ مُردگانی هُدا نهاِنت، زندگێنانی هُدا اِنت، چیا که آییئے گوَرا، سجّهێن زندگ اَنت.»
39چه شَریَتئے زانۆگران لهتێنا گوَشت: «او استاد، تئو شَرّ گوَشت.» 40چه اِد و رند، هچکَسا دل نکرت چه آییا دگه جُستے بگیپت.
مَسیه کئیی چُکّ اِنت؟
(مَتّا 22:41–46؛ مَرکاس 12:35–37)
41ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «اے چۆنێن هبرے که گوَشنت: ‹مَسیه، داوود بادشاهئے چُکّ اِنت؟› 42چیا که داوود وت زَبورئے کتابا گوَشیت:
هُداوندا گۆن منی هُداونداگوَشت
منی راستێن نێمگا بنند
43 تان هما وهدا که تئیی دژمنان تئیی پادانی چێرئے پَدَگ و چارچۆبهے بکنان.
44نون اگن داوود، مَسیها وتی هُداوندَ گوَشیت، گڑا مَسیه چۆن آییئے چُکّ بوتَ کنت؟»
ایسّا شَریَتئے زانۆگران پاشکَ کنت
(مَتّا 23:1–7؛ مَرکاس 12:38–40)
45همے وهدا که سجّهێن مردم گۆش دارگا اتنت، ایسّایا گۆن مریدان گوَشت: 46«چه شَریَتئے زانۆگران هُژّار بێت، که آیان دْراجێن جامگ و کباه گوَرا کنگ دۆستَ بیت و بازارانی تَرّ و گردا چه مردمان وشّآتک و دْرَهباتَ لۆٹنت. کَنیسَهانی شرترێن جاهان گچێنَ کننت و مهمانیان، ائولی رِدئے نندگِش پسند اِنت. 47جنۆزامانی لۆگان گۆن مالواریا برنت و په پێش دارگا وتی دْوا و سَنایان دْراجکَشَّ کننت. اِشان سکترێن سِزا و پدمُزَّ رسیت.»