په همایان که چه مئے هُدا و رَکّێنۆک ایسّا مَسیهئے پاکی و نێکیا، هما پئیمێن بێبهاێن باورے رَستگِش که مارا رَستگ.

2شما که هُدا و مئے هُداوند ایسّایا پجّاهَ کارێت، چه آییئے زانگا شمئے سرا رهمت و سُهل و آسودگی گێش و گێشتر بات.

3آییا گۆن وتی هُدایی واک و کدرتا، مارا هر زلوریێن چیزّ په اَنچێن زِندێا داتگ که هُدایا پسند اِنت. اے چیزّ مارا چه هماییئے پجّاه آرگا رَستگ که گۆن وتی نێکی و شان و شئوکتا مارا گوانکی جتگ. 4همے پئیما، مارا چه اے چیزّان وتی بێبها و سکّێن مزنێن کئول و واده‌ای داتگ تان گۆن هُدایی زاتا شریکدار ببێت و چه هما تباهیا برَکّێت که دنیایا هست‌اِنت و سِلّێن واهگانی بَر و سَمر اِنت.

5پمێشکا وتی وسا جُهد بکنێت که گۆن شَرکِردیا وتی باورا مُهر و مُهکم بکنێت و همے پئیما: گۆن زانتا وتی شَرکِردیا، 6گۆن شِهم و رَهداریا وتی زانتا، گۆن سبر و اۆپارا وتی شِهم و رَهداریا، گۆن هُدادۆستیا وتی سبر و اۆپارا، 7گۆن آ دگه باورمندانی دۆست دارگا وتی هُدادۆستیا مُهر بکنێت و گۆن سجّهێن مردمانی دۆست دارگا په باورمندان وتی مِهرا مُهکم بکنێت. 8پرچا که اگن شمئے نیاما همے چیزّ ببنت و برُدنت، گڑا چه مئے هُداوند ایسّا مَسیهئے زانگ و پجّاه آرگا بےاَسر و بێسَمَرَ نبێت. 9بله اگن کَسێا اے شَرّی مبنت، اَلّما کَمدید و کۆر اِنت و شمُشتگی که چه وتی پێسریگێن گناهان پاک بوتگ.

10پمێشکا، او منی براتان!* وتی سجّهێن جُهدا بکنێت تان اے گوانک جنَگ و گچێن بئیگئے تها مُهر بۆشتێت، چیا که اگن چُش بکنێت، هچبر ٹَگلَ نئوَرێت. 11گڑا په شما مئے هُداوند و رَکّێنۆکێن ایسّا مَسیهئے اَبدمانێن بادشاهیئے دروازگ، په دلپچێن وشّ‌آتکیے پَچَ بیت.

12پمێشکا من هروهد شمارا اے هبرانی تَهتال و هئیالا پِرّێنان، بِلّ تُرے شما اے هبران وتَ زانێت و اے راستیئے سرا مُهر اۆشتاتگێت که شمارا رَستگ. 13تانکه من وتی جسم و جانئے اے تمبوا† آن، منی هئیالا شرتر همِش اِنت که اے چیزّان شمئے یاتا بیاران و تَهتال بدئیان، 14چیا که زانان کمّێن وهدێا رند اے تمبوا رُکستَ کنان. هُداوندێن ایسّا مَسیها منا چه اے هبرا سهیگ کرتگ. 15وتی وسا جُهدَ کنان که منی مرکا رند هم، هر وهدا اے چیزّانی هئیالا بکپێت.

16وهدے ما هُداوندێن ایسّا مَسیهئے زۆر و کدرت و آییئے پِر ترّگئے بارئوا هبرَ کرت، په چالاکی جۆڑ کرتگێن کِسّهانی رَندگیریا نه‌اتێن، ما گۆن وتی جندئے چمّان آییئے شان و شئوکت دیستگ‌اَت، 17آ وهدا که هُداێن پتا ایسّا شان و شرپ دات. پرشئوکتێن تئوارے په ایسّایا آتک و گوَشتی: «اے منی دۆستێن بَچّ اِنت، من چه اِشیا باز وشّ و رزا آن.» 18اے تئوار که چه آسمانا آتک، ما هما وهدا وت اِشکت که گۆن آییا پاکێن کۆهئے سرا اتێن.

19اَنچش مارا نبیانی پکّاێن هبر هم هست‌اِنت، سکّ شَرّ اِنت که آیانی نێمگا دلگۆش بکنێت، چراگێئے پئیما اَنت که تهاریا دْرپشیت، تان هما وهدا که رۆچ ببیت و بامئے اِستار شمئے دلانی تها سر بکَشّیت. 20مسترێن هبر اِش اِنت که بزانێت پاکێن کتابئے هچ پێشگۆیی، نبیانی جندئے مانا کرتگێن نه‌اِنت 21چیا که پێشگۆیی چه انسانئے اِراده و واهگا ڈنّ اِنت، پاکێن روه مردمانی دلا نِشتگ تان چه هُدائے نێمگا هبر بکننت.