1-2 Frelsaðu mig, ó Guð, því að vatnið hækkar sífellt 3og ég sekk æ dýpra í þessa botnlausu leðju. 4Ég er útgrátinn og örmagna, hálsinn þurr og sár og augun þrútin. Góði Guð, bjargaðu mér! 5Þeir eru margir sem hata mig að ástæðulausu, fjöldi manna sem brugga mér banaráð. Þó er ég saklaus. Þeir heimta að ég bæti það sem ég hef ekki brotið!

6Ó, Guð, þú þekkir heimsku mína og syndir. 7Drottinn Guð, þú sem ræður hersveitum himnanna, láttu mig ekki verða til hneykslunar þeim sem treysta þér. Þú Guð Ísraels, forðaðu mér frá því að valda þeim vonbrigðum, 8þó svo að þín vegna sé ég hæddur og smáður. 9Jafnvel bræður mínir sniðganga mig! 10Guð, þú ert í huga mér öllum stundum og um musteri þitt hugsa ég. Og vegna þess að ég held uppi málstað þínum, hata þeir mig, rétt eins og þig. 11Ég hef fastað og iðrast frammi fyrir þér, en þeir hæddu mig engu að síður.

12Ég klæddist hærusekk – tákni auðmýktar og iðrunar – og þá ortu þeir um mig níðvísu! 13Ég er nýjasta fréttin í bænum og jafnvel rónarnir spotta mig! 14En ég held áfram að biðja til þín, Drottinn, og gefst ekki upp, því að þú hlustar! Svaraðu mér með blessun þinni og miskunnaðu mér.

15Dragðu mig upp úr leðjunni, Drottinn, ég finn að ég er að sökkva! Forðaðu mér frá óvinum mínum, úr þessum hræðilega pytti! 16Láttu ekki flóðið taka mig, hringiðuna svelgja mig! 17Ó, Drottinn, svaraðu bænum mínum, vegna gæsku þinnar og náðar við mig. 18Snúðu ekki við mér bakinu, því að ég er í nauðum staddur! Flýttu þér! Komdu og frelsaðu mig! 19Drottinn, komdu og bjargaðu mér! Leystu mig undan ofríki óvina minna. 20Þú sérð þá og þekkir háðsglósur þeirra, hvernig þeir níða mig niður.

21Háðsyrði þeirra hafa sært mig djúpu sári og andi minn örmagnast. Ó, ef einhver hefði sýnt mér samúð og einhver viljað hugga mig! 22Þeir færðu mér eitraðan mat – malurt – og edik við þorstanum. 23Verði gleði þeirra að sorg og friður þeirra að skelfingu. 24Myrkur komi yfir þá, blinda og ringulreið. 25Reiði þín upptendrist gegn þeim og eldur þinn tortími þeim. 26Leggðu hús þeirra í rúst svo að þar búi enginn framar. 27Því að þeir ofsækja þann sem þú hefur slegið og hlæja að kvöl þess sem þú hefur gegnumstungið. 28Skráðu hjá þér allar syndir þeirra, já láttu enga gleymast. 29Strikaðu þá út af listanum yfir þá sem fá að lifa, leyfðu þeim ekki að njóta lífsins með réttlátum.

30Ó, Guð, frelsaðu mig úr þessari neyð! Ég veit að þú munt bjarga mér! 31Ég lofa Guð í ljóði, mikla hann með lofsöng. 32Það mun gleðja hann meira en margs konar fórnir. 33Hinir auðmjúku munu sjá að Drottinn hjálpar mér og þeir munu gleðjast. Já, gleðjist, þið sem leitið Guðs! 34Því að Drottinn heyrir hróp hinna snauðu, og snýr ekki við þeim bakinu.

35Himinn og jörð, lofið Drottin, og hafið og allt sem í því er! 36Því að Guð mun frelsa Jerúsalem og endurreisa borgirnar í Júda og þjóð hans mun búa við öryggi. 37Börnin munu erfa landið og þeir sem elska Drottin njóta þar friðar og velgengni.