1او براتان! نزانێت که شَریَت تان هما وهدا انسانئے سرا هُکمَ کنت که انسان زندگ اِنت؟ من گۆن همایان هبر کنگا آن که شَریَتا زاننت. 2په مِسال، شَریَتئے رهبندا، یک جَنے تان هما وهدا وتی مردئے پابند اِنت که مردی زندگ اِنت. بله اگن مردی مُرت، گڑا آ چه سور و سانگئے رهبندان آزات اِنت. 3تان وهدے آییئے مرد زندگ اِنت، اگن آ دگه مردے بگیپت، زِنهکار زانگَ بیت. بله اگن آییئے مرد بمریت، چه شَریَتئے اے رهبندا آزات اِنت و اگن دگه مردے بگیپت زِنهکار زانگَ نبیت.

4او منی براتان! همے پئیما چه مَسیهئے جِسم و جانئے راها* شما چه شَریَتا آزات بوتگ و مُرتگێت تان دگه کَسێئے ببێت، هماییئے ببێت که چه مُردگان جاه جناێنگ بوت، تان په هُدایا بَر و سَمر بیارێن. 5وهدے مئے مَهار گُنهکارێن سَرِشتئے دستا اَت، مئے بند و بۆگانی تها هما پُرگناهێن هئوا و هئوسان کارَ کرت که چه شَریَتئے زانگا چست بوتگ‌اتنت تانکه په مرکا بَر و سَمر بیارێن. 6بله نون ما چه شَریَتا آزات بوتگێن، چه هما چیزّا مُرتگێن که پێسرا مارا پابَندی کرتگ‌اَت، تانکه چه روهئے نۆکێن راها هُدائے هِزمتا بکنێن، چه شَریَتئے نبشتهانی کوَهنێن راها نه.

7گڑا چے بگوَشێن؟ شَریَت گناه اِنت؟ هچبر! بله اگن شَریَت مبوتێن، منَ نزانت گناه چیے. اگن شَریَتا مگوَشتێن «تَمَه مکن»،† منَ نزانت تَمَه و لالِچ چیے. 8بله گناها چه هما هُکما سوتّ و پایدگ زرت و منی دلا هر پئیمێن تَمَه‌ای پێدا کرت. چیا که چه شَریَتا ڈنّ، گناه مُرتگ. 9یک وهدے من چه شَریَتا ڈنّ زِندَ گوازێنت، بله اَنچش که شَریَتئے هُکم آتک، گناه زندگ بوت و من مُرتان. 10من دیست هما هُکما که باید اِنت زِند بیاورتێن، په من مرکی آورت. 11گناها چه اے هُکما سوتّ و پایدگ زرت، منا رَدی دات و چه همے هُکما کُشتی. 12گڑا، شَریَت پاک اِنت، هُکمی هم پاک و نێک و آدل اِنت. 13گڑا آ چیزّ که نێک اِنت، منی مرکئے سئوَب بوت؟ هچبر! چه آ شَریَتا که وت نێک اِنت، گناها منا دێم په مرکا برت تان گناه، گناه زانگ و پجّارگ ببیت و چه شَریَتئے هُکما آییئے شِرّی و گَندگی بێهساب ببیت.

14ما زانێن که شَریَت روهی چیزّے، بله من نَپْسانی مردمے آن که گُلامێئے پئیما گناهئے کِرّا بها بوتگان. 15من وتی جندئے کار و کِردان سرپدَ نبان. آ کاران که کنگَ لۆٹان نکنانِش، بله هما کارانَ کنان که چه آیان نپرتَ کنان. 16اگن هما کارانَ کنان که کنگِشَ نلۆٹان، گڑا مَنّان که شَریَت شَرّ اِنت. 17نون، چه اِد و رند، اے من نه‌آن که آ کارا کنت، اے هما گناه اِنت که منی دلا نِشتگ. 18منَ زانان که منا، بزان منی گُنهکارێن سَرِشتا هچ نێکیے مان نێست. منا نێکێن کار کنگئے واهگ هست، بله کرتَ نکنان. 19آ نێکێن کاران که کنگَ لۆٹان نکنانِش، بله هما بدێن کارانَ کنان که کنگِشَ نلۆٹان. 20اگن من هما کارانَ کنان که نلۆٹان بکنانِش، گڑا آ کارانی کنۆک من نه‌آن، کنۆک هما گناه اِنت که منی دلا نِشتگ.

21پمێشکا اے کانونا گندان که وهدے نێکی کنگَ لۆٹان، بدی گۆن من گۆن اِنت. 22وتی دل و درونا، چه هُدائے شَریَتا شادان آن، 23بله دگه کانونے وتی بند و بۆگانی تها گندان که گۆن منی دلئے کانونا جنْگا اِنت. اے منا گناهئے کانونئے بندیگَ کنت که منی بند و بۆگانی تها کار کنگا اِنت. 24اُه که من چۆنێن سیه‌رۆچێن مردمے آن. کئے منا چه اے مرکیگێن جسما رَکّێنیت؟ 25هُدائے شُگرا گِران که چه مئے هُداوند ایسّا مَسیهئے راها رَکّان. هئو، وتی پگر و هئیالا هُدائے شَریَتئے گُلامیا کنان، بله وتی سَرِشتا گناهئے کانونئے گُلام آن.