هُداوند نێک اِنت و مِهری اَبدمان
شُگرگزاریئے زَبورے.
1او سجّهێن زمین!
په هُداوندا شادمانیئے گوانکا بجن.
2هُداوندا په شادهی پرستش کنێت،
گۆن شادمانیئے سئوتان آییئے بارگاها بیاێت.
3بزانێت که هُداوند، هُدا اِنت،
هماییا مارا اَڈّ کرتگ و ما هماییئیگ اێن،
ما آییئے کئوم، آییئے چَراگاهئے رمگ اێن.
4آییئے دروازگان گۆن شُگرگزاری بپُترێت و
آییئے بارگاها گۆن ستا و سنا.
آییئے شُگرا بگرێت و آییئے ناما بساڑاێت،
5که هُداوند نێک اِنت و مِهری اَبدمان،
آییئے وپاداری نَسلانی نَسل برجاهَ مانیت.