پاد آ، او زمینئے دادرس!
1او بێرگیرێن هُدا! او هُداوند!
او بێرگیرێن هُدا! وتی شان و شئوکتا زاهر کن.
2پاد آ، او زمینئے دادرس!
پُرکِبر و گُروناکان سزا دئے.
3تان کدێن، او هُداوند!
بدکار تان کدێن سرزۆر ببنت؟
4اے مردم گۆن کِبرے هبرَ کننت،
سجّهێن بدکار بٹاکَ جننت.
5او هُداوند! تئیی کئوما پادمالَ کننت و
تئیی میراسا آزارَ دئینت.
6جنۆزام و درامدانَ کُشنت و
چۆرئوان هلاکَ کننت.
7گوَشنت: «هُداوندَ نگندیت،
آکوبئے هُدا سرپدَ نبیت».
8سرپد بێت، او کئومئے نازانتان!
او جاهلان! کدێن آکِلَ بێت؟
9آ که گۆشی اَڈّ کرتگ، نهاشکنت؟
و آ که چمّی اَڈّ کرتگ، نگندیت؟
10آ کَس که کئومان سزا دنت، آیان اَدبَ نکنت؟
و آ کَس که بنی آدما زانتَ بَکشیت، وتا زانت و زانگی نێست؟
11هُداوند انسانئے سجّهێن پگرانَ زانت،
آ زانت که ناهودگ و ناکار اَنت.
12او هُداوند! بَهتاور اِنت هما که تئو آییا اَدبَ کنئے،
هما که تئو گۆن وتی شَریَتا آییا تالیمَ دئیئے.
13تئو آییا چه سکّێن رۆچانَ رَکّێنئے،
تان هما وهدا که په بدکاران کَلّے کۆچگ ببیت.
14چیا که هُداوند وتی کئوما یلهَ نکنت و
وتی میراسا دئورَ ندنت.
15دادرسی پدا په اِنساپَ بیت،
سجّهێن نێکدل اِنساپئے رَندگیریا کننت.
16کئے اِنت که په منیگی بدکارانی دێما پاد بیئیت؟
کئے اِنت که په منیگی رَدکارانی دێما بۆشتیت؟
17اگن هُداوند منی کُمک مبوتێن،
من زوتّ مَرکئے بێتئواریا بُکّتگاتان.
18وهدے گوَشتُن: «منی پاد ٹگلگا اِنت»،
تئیی مِهرا، او هُداوند، منا چه کپگا داشت.
19وهدے سرگَردانَ بان،
تئیی داتگێن دلبَڈّی منا شادمانَ کنت.
20چُشێن بےانساپێن هاکمے گۆن تئو یک و تِپاک بوتَ کنت که
گۆن وتی هُکم و کانونان نااِنساپیَ کاریت؟
21آیانی ٹۆلی پهرێزکارانی هلاپا همدست و همکارَ بنت و
بێگناهان مرکئے سزا دئینت.
22بله هُداوند منی کلات اِنت،
منی هُدا، منی تلار، منی پناهگاه.
23هُدا، آیانی گناهان همایانی جندئے سرا پرَ ترّێنیت و
آیان، آیانی جندئے بدێن کارانی تها گار و گُمسارَ کنت.
هئو، مئے هُداوند آیان گار و تباهَ کنت.