زَبورئے چارمی کتاب
زَبور 90—106
مئے دستانی کاران برکت بدئے
هُدائے هزمتکار موسّائے دْوا.
1او هُداوند! نَسلانی نَسل
تئو مئے منندجاه بوتگئے.
2چه کۆهانی پێدا بئیگ و
زمین و جهانئے اڈّ کنگا پێسر،
چه اَزل تان اَبد، هُدا تئو ائے.
3انسانا پدا هاکئے چێرا برئے و
گوَشئے: «او انسانئے چُک! هاکا پِر تَرّ.»
4هزار سال په تئو چۆ گوَستگێن یک رۆچێا اِنت،
چۆ شپی یک پاسێا.
5انسان وابے و چۆ هارێا آییا رۆپانَ کنئے.
سُهبا چۆ کاها تازگ اِنت،
6سباها رُدیت و سبزیت،
بێگاها گیمّریت و هُشکَ ترّیت.
7چه تئیی هِژما هلاسَ بێن،
چه تئیی گَزبا پرێشان.
8تئو مئے مئیار وتی دێما کرتگاَنت و
چێرێن گناه وتی بارگاهئے رُژناییا.
9مئے سجّهێن زِند تئیی هِژمئے چێرا گوَزیت و
وتی سالان په نالگا هلاسَ کنێن.
10مئے اُمرئے رۆچ هپتاد سال اَنت
یا هشتاد سال، اگن سکّ زرِنگ ببێن،
بله شَرترێن رۆچ هم زهمت و جَنجالا پُرّ اَنت،
سکّ زوتَّ گوَزنت و ما بالَ کنێن.
11کئے تئیی هِژمئے ترُندیا زانت؟
تئیی گَزب دلا تُرسَ نادێنیت.
12گڑا مارا اے زانتا بدئے که مئے رۆچانی هساب کمّ اِنت،
تان مئے دل اگلمند ببیت.
13دێم په ما پِر تَرّ، او هُداوند! تان کدێن چُشَ بیت؟
وتی هزمتکارانی سرا رَهم کن.
14بامگواهان، مارا گۆن وتی مِهرا سێر کن،
تانکه سجّهێن اُمرا سئوت بجنێن و شادهی بکنێن.
15همینچک رۆچا که تئو مارا اَزاب داتگ،
همینچک رۆچا مارا شادمان کن،
همینچک سالا که سَکّیان دُچار بوتگێن.
16تئیی کار تئیی هزمتکارانی دێما پدّر باتنت و
تئیی مزنی په آیانی اۆبادگان.
17مئے هُداوندێن هُدائے مهربانی په ما سر بات،
مئے دستانی کاران برکت بدئے،
هئو، مئے دستانی کاران برکت بدئے.