زندَ نبَکشئے؟
په سازگر و وشآوازانی سالارا. کۆرهئے چُکّانی زَبور.
1او هُداوند! تئو وتی سرڈگارا رهمت گوَرت و
آکوبئے گوَستگێن وشبهتی پدا پِر ترّێنت.
2تئو وتی کئومئے مئیارباری بَکشِتنت و
آیانی سجّهێن گناه پۆشِتنت. اۆشت...
3تئو وتی سجّهێن گَزب پُشتا دئور دات و
وتی هِژمئے آس تۆست.
4او مئے رَکّێنۆکێن هُدا!
گۆن ما وشّان بئے و
وتی گَزبا چه ما دور کن.
5تان اَبد گۆن ما زهرَ بئے؟
وتی هِژما نَسلانی نَسل دْراجکشَّ کنئے؟
6مارا پدا زندَ نبَکشئے
که تئیی کئوم تئیی بارگاها شادهی بکنت؟
7او هُداوند! وتی مِهرا مارا پێش بدار و
مارا هما رَکّێنگا ببَکش که چه تئیی نێمگا اِنت.
8هر چیزّ که هُداوندێن هُدا گوَشیت، من گۆشَ داران،
چیا که په وتی کئوما اێمنیئے کئولا دنت، په وتی وپاداران،
چۆ مبیت که آ اَهمکیئے راها پِر بترّنت.
9بێشَکّ، آ مردمانی رَکّێنگ نزّیک اِنت که چه هُدایا تُرسَنت،
تان مئے سرڈگار چه آییئے شان و شئوکتا سررێچ ببیت.
10مِهر و وپاداری یکدگرا دُچارَ کپنت،
اَدل و اێمنی یکدومیا چُکّنت.
11وپاداری چه زمینا رُدیت و
اَدل چه آسمانا جهلادَ چاریت.
12بێشَکّ، هُداوند نێکێن چیزَّ بَکشیت و
مئے زمین آییئے بَر و سَمرا کاریت.
13اَدل، آییئے دێما رئوانَ بیت و
په آییئے گامان راهے تئیارَ کنت.