نزۆرانی هَکّا بگرێت
اَساپئے زَبور.
1هُدا، وتی هُدایی بارگاها برجم اِنت،
«هُدایانی» دیوانا دادرسیَ کنت.
2تان کدێن په نااِنساپی شئورَ بُرّێت؟
تان کدێن بدکارانی بدلا بێت؟ اۆشت...
3نزۆر و چۆرئوانی دادرسیا بکنێت و
گریب و سِتم دیستگێنانی هکّا بگرێت.
4نێزگار و هاجتمندان برَکّێنێت و
چه بدکارانی دستا آزات کنێت.
5اے «هُدا» هچَّ نزاننت و سرپدَ نبنت،
تهاریا سرگردان اَنت و
زمینئے سجّهێن بُنیاد لرزگا اَنت.
6گوَشتُن: «شما ‹هُدا› اێت و
شما سجّهێن، بُرزێن اَرشئے هُدائے چُکّ اێت،
7بله مردمانی پئیما مرێت و
شهزادگانی پئیما سرشکونَ بێت.»
8او هُدا! جاه جن و زمینئے دادرسیا بکن،
که سجّهێن کئوم تئیی میراس اَنت.