بندیگانی پریات ترا سر باتنت
اَساپئے زَبور.
1او هُدا! کئومان تئیی میراس گِپتگ،
تئیی پاکێن پرستشگاهِش پلیت کرتگ و
اورْشَلیم، وئیران.
2تئیی هزمتکارانی جۆنِش بالی مُرگانی وراک کرتگ و
تئیی وپادارانی جانئے گۆشت، رَستَرانی.
3اِشانی هۆنِش آپئے پئیما سجّهێن اورْشَلیما رێتکگ،
کَسّ نمنت که مُردگان کَبر بکنت.
4همساهگانی دێما رُسوا بوتگێن و
کَش و کِرّئے مردمانی کَلاگی.
5او هُداوند! تان کدێن زهرَ بئے؟ تان اَبد؟
تان کدێن تئیی هسدّ آسئے پئیما رۆکَ بیت؟
6وتی گَزبا هما کئومانی سرا بگوار که ترا پجّاهَ نئیارنت و
هما مُلکانی سرا که تئیی ناما نگِرنت،
7که آکوبِش وارتگ و اێر برتگ و
آییئے مُلکِش وئیران کرتگ.
8گوَستگێن نَسلانی گناهان مئے سرا مَلَڈّ،
تئیی رهمت زوتّ مئے سرا بیایاتنت
که سکّ وار و بزّگ اێن.
9او مئے رَکّێنۆکێن هُدا! مارا مَدَت کن،
وتی نامئے شان و شئوکتئے سئوَبا،
په وتی نامئیگی مارا برَکّێن و
مئے گناهان ببَکش.
10چیا درکئوم بگوَشنت:
«اِشانی هُدا کجا اِنت؟»
مئے چمّانی دێما کئوم بگنداتنت که
تئو وتی هزمتکارانی رِتکگێن هۆنانی بێرا گِرئے.
11بندیگانی آه و پریات په تئو سر باتنت،
گۆن وتی باسکئے زۆرا
همایان برَکّێن که کُشگ بئیگا اَنت.
12او هُداوند! چه مئے همساهگان هما سُبکّیانی بێرا
هپت سری گێشتر بِگر که تئیی شانا کرتگاَنتِش.
13گڑا ما، تئیی کئوم
که تئیی چَراگاهئے پس اێن،
تان اَبد تئیی شُگرا گِرێن،
نَسلانی نَسل ترا ستا کنێن.