هُدا آدل اِنت
په سازگر و وشآوازانی سالارا. «برباد مکنئے» تَرزئے سرا. اساپئے زَبور. سئوتے.
1او هُدا! تئیی شُگرا گرێن،
تئیی شُگرا گرێن که تئیی نام نزّیک اِنت و
مردم تئیی اَجبێن کارانی هبرا کننت.
2تئو گوَشئے: «وتی گیشّێنتگێن وهدا
په اِنساپ دادرسیَ کنان.
3هما وهدا که زمین و آییئے سجّهێن نندۆکَ لرزنت،
اے من آن که آییئے پادَگان مُهرَ داران. اۆشت...
4گۆن پُرکبرانَ گوَشان: ‹پَهر مبندێت،› و
گۆن بدکاران: ‹وتی کانٹان بُرز مکنێت.
5وتی کانٹان اِنکدر بُرز مکنێت و
په کِبر و گُروناکی هبر مکنێت.›»
6چیا که سرپرازی نه چه رۆدراتکا کئیت،
نه چه رۆنندا و نه چه گیابانا.
7اے هُدا اِنت که دادرسیَ کنت،
یکّێا اێرَ جنت و یکّێا سربُرزَ کنت.
8چیا که هُدائے دستا جامے،
چه پرجۆشێن شراب و تهلگا پُرّ اِنت.
شرابا رێچیت و زمینئے سجّهێن بدکار
آییا تان گُڈّی ترمپا ورنت.
9بله من مُدام هُدائے کارانی هبرا کنان،
آکوبئے هُدایا نازێنان.
10«سجّهێن بدکارانی کانٹانَ پرۆشان،
بله پهرێزکارانی کانٹ بُرز دارگَ بنت.»