گۆن وتی ناما منا برَکّێن
په سازگر و وشآوازانی سالارا. گۆن سیمّی سازان. داوودئے شئیری گوَشتانک، هما وهدا که زێپئے مردم شاوولئے کِرّا شت و گوَشتِش: «بارێن، داوود وتا مئے نیاما چێر دئیگا نهاِنت؟»
1او هُدا! گۆن وتی ناما منا برَکّێن.
گۆن وتی زۆرا گناهئے بُهتاما چه منی سرا بٹگلێن.
2هُدایا! منی دْوایا گۆش کن و
دپئے هبران بِشکن.
3چیا که بیگانگ، منی دێما په دژمنی پاد آتکگاَنت و
سِتمگر منی کۆشئے پدا اَنت،
هما که هُدایا وتی چمّانی دێما نئیارنت. اۆشت...
4بله هئو! هُدا منی کُمک کنۆک اِنت،
هُداوند منی زِندئے دارۆک اِنت.
5منی دژمنانی بدی آیانی جندئے چَکّا کپات،
وتی وپاداریئے سئوَبا، آیان گار کن.
6او هُداوند! وتی دلکشّێن کُربانیگان ترا پێشَ کنان و
تئیی نامئے شُگرا گِران، چیا که نێک اِنت.
7پرچا که تئو منا چه هر سکّی و سۆریا رَکّێنتگ،
منی چمّ دژمنئے پرۆش ورگئے شاهد بوتگاَنت.