هُداوندئے تئوار زۆرمند اِنت
داوودئے زَبور.
1او آسمانیان! هُداوندا ستا کنێت،
هُداوندئے شان و کدرتا ستا کنێت.
2هُداوندئے نامئے شان و شئوکتا ستا کنێت،
هُداوندا مان آییئے پاک و پَلگارێن دْرَپشناکیا ستا کنێت.
3هُداوندئے تئوار آپانی سربُرا اِنت،
شان و شئوکتئے هُدا گْرندیت،
هُداوند پُرزۆرێن آپانی سربُرا گْرندیت.
4هُداوندئے تئوار زۆرمند اِنت،
هُداوندئے تئوار دْرپشناک اِنت.
5هُداوندئے تئوار گَزّانَ پرۆشیت،
هُداوند لُبْنانئے گَزّانَ پرۆشیت.
6آ لُبْنانا گوَسکێئے پئیما جاهَ سرّێنیت،
سیریونا جَلَبێن گۆکێئے پئیما.
7هُداوندئے تئوار گْرند و گْرۆکێن آچش رئوانَ کنت.
8هُداوندئے تئوار گیابانا لرزێنیت،
هُداوند کادِشئے گیابانا لرزێنیت.
9هُداوندئے تئوار آپُسێن آسکانَ گێجێنیت و
جنگلا بے لمب و تاکَ کنت.
آییئے پرستشگاها سجّهێن گوانکَ جننت: «شئوکت و شان!»
10هُداوند هار و توپّانئے سربرا، وتی تهتئے سرا نِشتگ،
هُداوند تان اَبد وتی بادشاهی تهتئے سرا نِشتگ.
11هُداوند وتی کئوما واک و کدرت ببَکشات،
هُداوند وتی کئوما گۆن سُهل و اێمنی برکت بدئیات.