او هُدا! منا برَکّێن
په سازگر و وشآوازانی سالارا. گۆن زهی و سیمّی سازان. «شِمینیتئے» تَرزئے سرا. داوودئے زَبور.
1او هُداوند! منا گۆن وتی هِژما هکّل مدئے و
گۆن وتی گَزبا نِهرّ.
2هُداوندا! منی سرا رهم کن چیا که گیمّرتگان.
او هُداوند! منا دْراه بکن چیا که جسم و جانُن پرێشان اِنت.
3اَرواهُن سَکّ بێکرار و جلاجۆش اِنت.
او هُداوند! تان کدێن؟ تان کدێن؟
4هُداوندا! وتی دێما گۆن من ترّێن و منی ساها برَکّێن،
وتی مِهرئے سئوَبا منا نجات بدئے.
5چیا که مُردگ ترا یات کرتَ نکننت،
کئے اِنت که چه مُردگانی جهانا تئیی شُگرا بگیپت؟
6چه نالگان دَم برتگان،
هر شپ گندلان چه گرێوگا مێنان و
تَهتا گۆن ارسان ترَّ کنان.
7چمُّن چه بازێن اَندۆهان نِزۆر بوتگاَنت و
چه بازێن دژمنان تهار.
8او سجّهێن بدکاران! چه من دور بێت،
چیا که هُداوندا منی گرێوَگانی تئوار اِشکتگاَنت.
9هُداوندا منی پریات گۆش داشتگاَنت،
هُداوند منی دْوایا مَنّیت.
10منی سجّهێن دژمن شرمندگ و سَکّ پرێشانَ بنت،
آ دێما چهرَ دئینت و پَشَل و شرمندگَ بنت.