1ایسّا، چه اۆدا در آتک و دێم په یَهودیَهئے دَمگ و اُرْدُنئے کئورئے دومی پهناتا شت. اۆدا، پدا مردمانی بازێن رُمبے آتک و آییئے کِرّا مُچّ بوت. آ، وتی هێل و آدتئے سرا، مردمانی تالیم دئیگا گُلاێش بوت. 2لهتێن پَریسی آتک و په آییئے چَکّاسگا جُستِش کرت: «بارێن، رئوا اِنت که مرد وتی جَنئے تلاک و سئونان بدنت؟» 3ایسّایا پَسّئو دات: «موسّایا شمارا چے هُکم کرتگ؟» 4آیان پَسّئو دات: «موسّایا رَزا داتگ که مرد په وتی جَنئے سئون دئیگا، تلاک‌نامَهے بنبیسیت و آییا بگیشّێنیت.» 5نون ایسّایا گوَشت: «موسّایا په شمئے سِنگدلیئے سئوَبا اے ڈئولا هُکم داتگ. 6بله جهانئے جۆڑێنگئے وهدا، هُدایا انسان مردێن و جنێن اڈّ کرتگ. 7 پمێشکا، مرد چه وتی پت و ماتا جِتا و گۆن وتی جَنا هۆر و یکجاهَ بیت. 8 مرد و جَن، یک جسم و جانَ بنت،* اے پئیما، نون آ دو نه‌اَنت، یک جسم و جانے اَنت. 9پمێشکا، آ که هُدایا یکّ کرتگ‌اَنت، انسان آیان جِتا مکنت.» 10لۆگا که شتنت، مریدان چه آییا اے بارئوا جُست کرت. 11گوَشتی: «کَسے که وتی جنێنئے سئون و تلاکانَ دنت و گۆن دگه جنێنێا سور و سانگَ کنت بزان که آ، گۆن وتی نۆکێن جنا زِنا کنگا اِنت. 12همے ڈئولا، اگن جنێنے چه وتی مردا سئون بگیپت و گۆن دگه مردێا سانگ و سور بکنت، آ هم زِنا کنگا اِنت.»

13یک رۆچے، مردمان وتی کَسانێن چُکّ، ایسّائے کِرّا آورتنت که وتی دستا آیانی سرا بمُشیت، بله مریدان نِهرّ و هَکَّل داتنت. 14ایسّایا که چُش دیست نارزا بوت و گۆن مریدان گوَشتی: «چُکّان بِلّێت منی کِرّا بیاینت، آیانی دێما مدارێت، چیا که هُدائے بادشاهی اَنچێن مردمانیگ اِنت. 15شمارا راستێنَ گوَشان، آ که هُدائے بادشاهیا چُکّانی پئیما ممَنّیت، هچبر اۆدا پاد اێر کرتَ نکنت.» 16رَندا ایسّایا چُکّ وتی کُٹّا نندارێنتنت، دستی پِر مُشت و برکتی داتنت.

17وهدے ایسّایا وتی راه گپت و شت، یک مردے تچانا آتک، کۆنڈان کپت و جُستی کرت: «او نێکێن استاد! من چۆن بکنان که نمیرانێن زِندئے واهند ببان؟» 18ایسّایا گوَشت: «تئو منا ‹نێکێن› په چے گوَشئے؟ اَبێد چه هُدایا، کَسّ نێک نه‌اِنت. 19هُدائے هُکمان هم تئو زانئے: هۆن مکن، زِنا مکن، دُزّی مکن، درۆگێن شاهدی مدئے، دگرئے مالا مئوَر، وتی پت و ماتا اِزّت بدئے.»† 20مردا پَسّئو دات: «او استاد! هُدائے اے هُکم و پرمانان، من چه کسانیا کاربند کنگا آن.» 21گڑا، ایسّایا په مِهرے آییئے نێمگا چارت و گوَشتی: «ترا اَنگت یک کارے کنگی اِنت، برئو وتی سجّهێن مال و هستیا بَها کن و زَرّان گریب و نێزگارێن مردمانی سرا بهر کن، اے پئیما ترا آسمانی گنجے رسیت. گڑا بیا و منی رَندگیریا بکن.» 22چه اے هبرا، دێمی پژمرده، گَمیگ و پرێشان بوت و شت. چیا که آ سێر و اَزگارێن مردے اَت.

23ایسّایا چارێن نێمگان چارت و گۆن وتی مریدان گوَشتی: «په مالدارێن مردمان، هُدائے بادشاهیا پاد اێر کنگ سکّ گران اِنت.» 24آییئے مرید چه اے هبران هئیران بوتنت. ایسّایا پدا گوَشت: «او منی چُکّان! هُدائے بادشاهیا پاد اێر کنگ،‡ سکّ گران اِنت. 25چه سوچنئے دُمکا اُشترئے گوَزگ وه باز گران اِنت، بله هُدائے بادشاهیا، زردارێن مردمئے رئوگ اَنگت گرانتر اِنت.» 26مرید، گێشتر هئیران بوتنت و گۆن یکدومیا گوَشتِش: «گڑا کئے رَکّتَ کنت؟» 27ایسّایا پدا آ چارتنت و گوَشتی: «په انسانا نبوتنی اِنت، بله په هُدایا چُش نه‌اِنت، چیا که هُدائے دستا هر چیزّ بوتَ کنت.»

28گڑا پِتْرُس گوَشگا لگّت: «ما وتی هر چیزّ یله داتگ و تئیی رَندگیریا کنگا اێن.» 29ایسّایا پَسّئو دات: «باور کنێت، اگن کَسێا په من و په منی وشّێن مستاگا وتی لۆگ، برات و گهار، مات و پت، چُکّ یا مال و ڈگار یله داتگ‌اَنت و منی رَندگیری‌ای کرتگ، 30هُدا آیانی بدلا سَد برابر گێشترَ دنت. همے جهانا، گۆن سکّی و سۆریانی همراهیا، لۆگ، برات و گهار، مات، چُکّ، مال و ڈگار آییا رسیت و آ دگه جهانا هم اَبدمانێن زِندئے واهندَ بیت. 31بله بازێنے که ائولی اِنت، آهِریَ بیت و هما که آهِری اِنت، ائولیَ بیت.»

32ایسّا پێسر و مرید آییئے رَندا، اورْشَلیمئے نێمگا رئوگا اتنت. مرید، هئیران و بَه مانگ اتنت و آ دگه همراهانی دلا، تُرس و بیمّے ودی بوتگ‌اَت. ایسّایا آ دوازدهێن مرید کِرّێا برتنت و گوَشتی که گۆن آییا چے بئیگی اِنت. 33«نون ما اورْشَلیما رئوگا اێن، اۆدا انسانئے چُکّا گرنت و مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگرانی دستا دئینت. آییئے مَرکئے هُکما بُرّنت و درکئومێن مردمانی دستا دئینتی. 34درکئومێن مردم آییئے سرا ریشکند و مَسکرا کننت، آییئے سر و دێما تُهَ جننت،§ شلّاک و هئیزرانیَ جننت و کُشنتی، بله سئے رۆچا رَند، آ پدا زندگَ بیت و جاهَ جنت.»

35زِبْدیئے دوێن چُکّ آکوب و یوهَنّا، ایسّائے کِرّا آتکنت و گوَشتِش: «او استاد! مئے واهگ اِش اِنت آ چیزّا که چه تئو انّونَ لۆٹێن، په ما بکنی.» 36آییا پَسّئو دات: «چے لۆٹێت؟» 37گوَشتِش: «وهدے تئیی بادشاهیَ کئیت، وتی پُرشئوکتێن دیوانا، چه ما یکّێا وتی راستێن و آ دگرا چپّێن نێمگا بنندارێن.» 38ایسّایا پَسّئو دات: «شما نزانێت چے لۆٹگا اێت. بارێن، شمارا اے توان هست، آ جاما که من نۆشَ کنان بنۆشێت و آ پاکشۆدیا که منَ کنان بکنێت؟»* 39گوَشتِش: «جی هئو، اے کارا کرتَ کنێن.» ایسّایا گوَشت: «دێمترا، شمارا اے جام نۆشگی و اے پاکشۆدی هم کنگی اِنت، 40بله بزانێت که اے چه منی اِجازتا در اِنت و گوَشتَ نکنان کئے منی راستێن و کئے چپّێن نێمگا نندیت. اے جاگه، همایانیگ اَنت که په آیان گیشّێنگ بوتگ‌اَنت.» 41وهدے آ دگه دهێن مریدان اے هبر اِشکت، آکوب و یوهَنّائے سرا زَهر گپتنت. 42گڑا، ایسّایا سجّهێن مرید لۆٹتنت و گوَشتی: «شما زانێت، آ که درکئومانی هاکم زانگَ بنت مردمانی سرا هاکمیَ کننت و کئومانی مستر چێردستانی سرا وتی اِهتیارا کارَ بندنت. 43بله شما چُش مکنێت، چه شما هرکَس که مزنیَ لۆٹیت، باید اِنت سجّهێنانی هِزمتکار ببیت و 44چه شما هرکَس که مستریَ لۆٹیت، سجّهێنانی کَستر و دَزبۆج ببیت. 45همے ڈئولا، انسانئے چُکّ نئیاتکگ که مردم آییئے هِزمتا بکننت، آتکگ که مردمانی هِزمتا بکنت و گۆن وتی ساهئے دئیگا، بازێنێا برَکّێنیت.»

46گڑا، اَریهائے شهرا آتکنت. وهدے ایسّا گۆن وتی مرید و دگه بازێن مردمانی همراهیا، چه اَریهایا در کپگا اَت، راهئے سرا، یک کۆرێن پِنڈۆگرے نِشتگ‌اَت که نامی بارتیماووس اَت و تیماووسئے چُکّ اَت. 47وهدے بارتیماووس سَهیگ بوت، ایسّا ناسِری اِنت که چه همے راها گوَزگا اِنت، گوانکی جت و گوَشتی: «ایسّا، او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا منی سرا بَزّگ بات.» 48لهتێنا هکّل کنانا گوَشت: «بێتئوار بئے!» بله آییا گێشتر کوکّار کرت: «او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا منی سرا بَزّگ بات.» 49ایسّا اۆشتات و گوَشتی: «تئواری کنێت.» مردمان آ کۆر تئوار کرت و گوَشتِش: «دلا مزن کن! پاد آ، بیا که ترا تئوار کنگا اِنت.» 50بارتیماووسا وتی کباه کِرّے دئور دات، کُپّی کرت و ایسّائے گوَرا آتک. 51ایسّایا جُست کرت: «چے لۆٹئے؟ من په تئو چے بکنان؟» گوَشتی: «او استاد! منَ لۆٹان بینا ببان.» 52ایسّایا گوَشت: «برئو که تئیی ایمانا ترا دْراه کرت.» کۆر هما دمانا بینا بوت و ایسّائے همراهیا رئوان بوت.