شئیتان ایسّایا چَکّاسیت
(مَتّا 4:1–11؛ مَرکاس 1:12–13)
1ایسّا، هُدائے پاکێن روها سررێچ، چه اُرْدُنئے کئورا پِر ترّت و پاکێن روه، گیابانا آییئے رهشۆن اَت. 2اۆدا شئیتانا ایسّا تان چِل رۆچا چَکّاست. آ رۆچان آییا هچ وراکے نئوارت. وهدے آ رۆچ هلاس بوتنت شدیگ بوت. 3شئیتانا گوَشت: «اگن تئو هُدائے چُکّ ائے، گڑا اے سِنگا بگوَش نَگَنے ببیت.» 4ایسّایا پَسّئو دات: «پاکێن کتابا نبیسگ بوتگ که مردم تهنا په نان زندگَ نبیت.»
5گڑا شئیتانا آ، یک بُرزێن جاگهێا برت و په یک دمانے دنیائے سجّهێن بادشاهی پێش داشتنت و 6گوَشتی: «من اِشانی سجّهێن وَس و واک و شئوکتا ترا دئیان، چیا که اے منی دستا کپتگاَنت و من هرکَسا بلۆٹان، دئیانِش. 7پمێشکا، اگن تئو منا پرستش بکنئے، اے سجّهێن تئییگَ بنت.» 8ایسّایا پَسّئو دات: «پاکێن کتابا نبیسگ بوتگ: وتی هُداوندێن هُدایا پرستش بکن و تهنا هماییئے هِزمتا بکن.»
9رَندا، شئیتانا ایسّا اورْشَلیما برت، مزنێن پرستشگاهئے دیوالئے بُرزترێن جاگها اۆشتارێنت و گوَشتی: «اگن تئو هُدائے چُکّ ائے گڑا وتا چه اِدا جهلاد دئور بدئے. 10چیا که پاکێن کتابا نبیسگ بوتگ:
هُدا په تئیی نِگهپانیا وتی پرێشتگان هُکمَ کنت و
11 آ، ترا وتی دَستانی دلا دارنت
تان تئیی پاد ڈۆکێا ملگّیت.»
12ایسّایا پَسّئو دات: «پاکێن کتاب چُش هم گوَشیت: وتی هُداوندێن هُدایا مچَکّاس و آزمایش مکن.»
13شئیتانا، وهدے وتی سجّهێن چَکّاس هلاس کرتنت، ایسّایی په دگه شرترێن وهد و مۆهێا اِشت و شت.
چه ناسِرَها ایسّائے در کنگ
14گڑا ایسّا گۆن پاکێن روهئے زۆر و واکا جَلیلا پِر ترّت و آییئے نام و تئوار آ سجّهێن دَمگا سر بوت. 15ایسّایا آیانی کَنیسَهانی تها تالیمَ دات و سجّهێن مردمان آ سَتا کرت و ساڑات.
16گڑا، ناسِرَها شت، همۆدا که رُستگ و مزن بوتگاَت. شَبَّتئے رۆچا، وتی هێل و آدتئے سرا کَنیسَها آتک. اۆدا په وانگا اۆشتات. 17 اِشئیا نبیئے کتابِش آییئے دستا دات. اَنچش که آییا پَچ کرت، چمّی په هما بهرا کپت که گوَشیت:
18 «هُداوندئے روه منی سرا اِنت،
آییا منا دست پِر مُشتگ
تانکه وار و نێزگاران وشّێن مستاگے برسێنان،
منا دێمی داتگ که بندیگ و اَسیران آزاتیئے بشارتا بدئیان و
په کۆران بیناییئے مستاگا برسێنان،
زُلم دیستگێنان برَکّێنان و
19 هُداوندئے مِهر و رهمتئے سالئے بشارتا بدئیان.»
20گڑا، ایسّایا کتاب پێتک، کَنیسَهئے هِزمتکارئے دستا دات و نِشت. پرستشگاهئے سجّهێن مردم آییئے نێمگا چارگا اتنت. 21ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «مرۆچی گۆن شمئے گۆش دارگا، پاکێن کتابئے اے نبشتهئے راستی پکّا و سَرجم بوت.» 22هرکَسا په آییا شَرّێن گواهیے دات و چه آییئے پُرمِهرێن هبران، سجّهێن مردم هئیران و هَبَکّه منتنت. گوَشتِش: «بارێن، اے هما ایسُّپئے چُکّ نهاِنت؟» 23ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «من دلجم آن شما اے بَتَلا په منَ کارێت که ‹اگن تئو داکترے ائے گڑا پێسرا وتا دْراه بکن. هما مۆجزه که ما اِشکتگ تئو کَپَرناهوما کرتگاَنت، آیان اِدا وتی شهر و هَنکێنا هم پێش بدار.›» 24گێشی کرت: «شمارا راستێنَ گوَشان، هچ نبیێا وتی شهر و هَنکێنا شرپ نێست. 25دلجم ببێت که اِلیاس نبیئے زمانگا، وهدے تان سئے و نێم سالا آسمانئے دپ بند بوت و سجّهێن مُلکا مزنێن ڈُکّالے کپت، اِسراییلا بازێن جنۆزامے هستاَت. 26بله اِلیاس په کُمکا چه آیان یکّێئے کِرّا هم راه دئیگ نبوت، تهنا سئیدونئے شهر سَرَپَها، په یک جنۆزامێئے کُمکا رئوان دئیگ بوت. 27همے پئیما، اِلیشا نبیئے زمانگا، اِسراییلا بازێنے سْیَهگَرّئے نادْراهیا گپتگاَت، بله یکّے هم دْراه نبوت. تهنا نۆمان نامێن مردے رَکّت که آ سوریَهئے مُلکا نندۆک اَت.»
28چه اے هبرانی اِشکنگا، کَنیسَهئے نِشتگێن مردم زهر گپتنت. 29پاد آتکنت و ایسّااِش تێلانک دئیان چه شهرا در کرت و هما کۆهئے کَشَگا برت که شهر آ کۆهئے سرا اڈّ بوتگاَت، تانکه جهلاد دئوری بدئینت. 30بله ایسّا چه مردمانی نیاما در آتک، وتی راهی گپت و شت.
یک مردێئے جِنّئے در کنگ
(مَرکاس 1:21–28)
31رَندا، ایسّا کَپَرناهوما شت، که جَلیلئے دَمگئے شهرے. شَبَّتئے رۆچا، پرستشگاهئے تها مردمی تالیم داتنت. 32ایسّائے تالیمانی گۆش دارۆک چه آییئے هبرانی اِشکنگا هئیران اتنت، چیا که آییا گۆن واک و اِهتیار، گپّ و تْرانَ کرت.
33 کَنیسَهئے تها یک مردێا که آییا جِنّے پِر اَت، کوکّار کنانا گوَشت: 34«او ایسّا ناسِری! ترا گۆن ما چِه کار اِنت؟ آتکگئے که مارا گار و تباه بکنئے؟ منَ زانان تئو کئے ائے، تئو هُدائے گچێن کرتگێن هما پاکێن ائے.» 35ایسّایا جِنّ هکّل دات و گوَشتی: «وتی دپا بدار و اے مردا یله دئے!» جِنّا مردمانی دێما آ مرد زمینا دئور دات و اَنچش در آتک که آ مردا هچ نُکسانے نرَست.
36چه اے کارا سجّهێن مردم هئیران بوتنت و وتمانوتا گوَشتِش: «اے چۆنێن هبرے؟! گۆن واک و اِهتیارے جِنّان هُکمَ دنت و آ هم مردمان یلهَ کننت.» 37نون، کِرّ و گوَرئے سجّهێن هَلک و هَنکێنان، ایسّائے نام و تئوار پرُشت و شِنگ بوت.
دْرهبکشی و هُدائے کُلئو
(مَتّا 8:14–17؛ مَرکاس 1:29–39)
38ایسّا چه کَنیسَها در کپت و شَمونئے لۆگا شت. شَمونئے وسّیگ، ترندێن تَپێا گپتگاَت. شَمونئے لۆگئے مردمان، په آییئے دْراه کنگا گۆن ایسّایا دَزبندی کرت. 39ایسّا شت، آییئے کَشا اۆشتات و تپی هکّل دات. هما دمانا تَپی سِست و په آیانی هِزمت کنگا پاد آتک.
40رۆنِندا، مردمان هر ڈئولێن نادْراه ایسّائے کِرّا آورتنت و آییا نادْراهانی سرا دست پِر مُشت و دْراه کرتنت. 41 جِنّ، چه بازێن مردمان در آتکنت و کوکّار کنان گوَشتِش: «تئو هُدائے چُکّ ائے،» چیا که آیان زانتگاَت، آ هُدائے هما گچێن کرتگێن مَسیه اِنت. بله ایسّایا هکّل دئیان بێتئوار کرتنت.
42وهدے رۆچ بوت، ایسّا یک گِستا و پناهێن جاگهێا شت. مردم آییئے شۆهازا اتنت. وهدے آیان ایسّا دیست، گوَشتِش: «گۆن ما بجَلّ و مارا یله مدئے.» 43ایسّایا گوَشت: «منا هُدائے بادشاهیئےمستاگ، آ دگه شهران هم رسێنگی اِنت، چیا که هُدایا منا په همے کارا راه داتگ.» 44گڑا یَهودیَهئے سجّهێن کَنیسَهان، وشّێن مستاگی جار جت.