1«اے چیزُّن گۆن شما گوَشتنت که شما مٹَگلێت و رَد مئوَرێت. 2بزانێت که شمارا چه پرستشگاه و کَنیسَهان درَ کننت. یک وهدے کئیت، آ کَس که شمارا کُشیت، گُمانَ کنت گۆن وتی اے کارا په هُدایا هِزمتَ کنت. 3اے کاران گۆن شما کننت، چیا که نه پتا زاننت و نه منا. 4اے هبرُن شمارا پمێشکا گوَشتنت که وهدے چُش بوت، منی گوَشتگێن هبرانی هئیال و ترانَگا بکپێت. اے چیزُّن چه ائولا گۆن شما نگوَشتنت، چیا که من وت گۆن شما گۆن اتان.

5«انّون وتی رَه دئیۆکئے کِرّا رئوان بله چه شما هچکَس جُستَ نکنت که ‹کجا رئوئے؟› 6شمئے دل چه گَما پُرّ بوت، چیا که من اے هبر گۆن شما گوَشتنت. 7بله راستێنَ گوَشان که منی رئوگ په شما شرتر اِنت. چیا که اگن مرئوان، شمئے پُشت و پناه شمئے نیاما نئیئیت، بله منَ رئوان و آییا په شما رئوانَ کنان. 8وهدے آ کئیت، جهانا گناه و پهرێزکاری و اَدل و هُکمئے بارئوا سهیگ و مئیاریگَ کنت. 9گناها پێشَ داریت، چیا که منی سرا ایمانِش نئیاورت؛ 10پهرێزکاریا پَدّرَ کنت، چیا که من پتئے کِرّا رئوان و شما دگه بَرے منا نگندێت؛ 11اَدل و هُکما پَجّارێنیت، چیا که اے جهانئے نالاهکێن سردار، شئیتان مئیاریگ کنگ بوتگ. 12بازێن چیزّے هست که باید اِنت گۆن شما بگوَشان، بله شمارا اے وهدی آیانی اِشکنگئے واک و توان نێست. 13آ که راستیئے روه اِنت، کئیت. آ شمارا په سَرجمێن راستیا رَهدَربَریَ کنت. پرچا که وتسر چیزّے نگوَشیت، تهنا چه هما چیزّان هبرَ کنت که اِشکنت و شمارا چه دێما آیۆکێن چیزّان سرپدَ کنت. 14آ منی شان و شئوکتا پَدّرَ کنت، چیا که هر هال و هبرے که چه منَ گیپت، شمارا سَهیگَ کنت. 15هرچے که منی پتا هست، منیگ اِنت. پمێشکا گوَشتُن که پاکێن روه چه منَ گیپت و شمارا سَهیگَ کنت.

16«کمّێن وهدێا رَند، منا نگندێت بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت.» 17گڑا چه مریدان لهتێنا گۆن یکدگرا گوَشت: «چیا گوَشیت: ‹کمّێن وهدێا رَند، منا نگندێت بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت،› یا اے هبر که آ گوَشیت: ‹پتئے کِرّا رئوان،› آییئے مکسد چی اِنت؟» 18آ وت‌مان‌وت گوَشگا اتنت: «اے ‹گوَنڈێن وهد› که آییئے بارئوا هبرَ کنت، چی اِنت؟ ما نزانێن چے گوَشیت؟»

19ایسّایا زانت که اے بارئوا چه من جُست کنگَ لۆٹنت. گڑا گوَشتی: «شما منی همے هبرئے بارئوا گۆن یکدومیا جُست و پُرسا اێت که من شمارا گوَشت: ‹کمّێن وهدێا رَند دگه برے منا نگندێت، بله پدا، کَمُّکے رَندترا منا گندێت. شمئے گپّ و تْران همے بارئوا اَت؟› 20باور کنێت و بزانێت که شما اَرسَ رێچیت و یک گَم و اَندۆهێا کپێت، بله جهان شادهیَ کنت. شما گَمناک و پُرسیگَ بێت، بله شمئے اے گَم په شادمانیا بدلَ بیت. 21یک جنێنے وتی چِلّگیئے وهدا دردَ کَشّیت، بله اَنچش که نُنُّک پێدا بیت، وتی دردانَ شمۆشیت، پمێشکا که نۆکێن انسانے پێدا بوتگ. 22شما هم انّون، همے ڈئولا گَمناک اێت، بله شمارا پدا گندان. آ وهدی، شادمانَ بێت و شمئے وشّیان هچکَس پَچ گپتَ نکنت. 23آ رۆچا دگه چیزّے چه من جُستَ نکنێت. باور کنێت، هرچے په منی ناما چه پتا بلۆٹێت، شمارا دنت. 24تان اے وهدی شما چیزّے په منی ناما نلۆٹتگ، بلۆٹێت تان شمارا برسیت و شمئے شادمانی سَرجم و سررێچ ببیت.

25«تان اے وهدی، من گۆن شما په راز و رَمز هبر کرتگ، بله وهدے کئیت که دگه په راز و رَمز هبرَ نکنان، تچک و پَدّر پتئے بارئوا گۆن شما هبرَ کنان. 26وهدے آ رۆچَ کئیت، شما منی ناما گرێت و چه هُدایا لۆٹێت و منَ نگوَشان که په شما چه پتا لۆٹان. 27پت وت شمارا دۆستَ داریت، چیا که منۆ دۆست داشتگ و مَنّتگۆ که من چه هُدائے نێمگا آتکگان. 28من چه پتئے کِرّا آتکگ و اے جهانا سر بوتگان، انّون اے جهانا یلهَ کنان و پتئے گوَرا رئوان.» 29مریدان گۆن آییا گوَشت: «نون رۆشن و پکّا، بے راز و رَمز هبر کنگا ائے. 30نون دلجم اێن که تئو سجّهێن چیزّانَ زانئے و ترا هچ زلورت نه‌اِنت کَسے چه تئو جُستے بکنت. پمێشکا مارا باور اِنت، تئو چه هُدائے نێمگا آتکگئے.» 31ایسّایا پَسّئو دات: «نون شمارا باور اِنت. 32بچارێت، یک وهد و ساهتے کئیت و آ وهد چه همے انّون بُنگێج بوتگ، شما سجّهێن شِنگ و شانگَ بێت و هرکَس وتی راها رئوت. منا تهنا و اێوک یلهَ دئیێت، بله اَنگت تهنا نه‌آن، چیا که منی پت گۆن من گۆن اِنت. 33اے چیزُّن شمارا گوَشتنت که گۆن من هۆر بئیگا شمارا سُهل و آسودگی برسیت. جهانا شمارا درد و رنجَ رسیت، بله متُرسێت و دِلێر ببێت چیا که من اے جهانئے سرا سۆبێن* بوتان.»