1رَندا، ایسّا جَلیلئے مَزَن‌گوَرمئے* آ دستا شت، که تِبِریَهئے گوَرم هم گوَشگَ بیت. 2مردمانی مزنێن رُمبے آییئے رَندا گۆن کپت، چیا که آیان چه ایسّایا نادْراهانی دْرهبکشیئے اَجَبَّتێن نشانی دیستگ‌اتنت. 3گڑا ایسّا کۆهێئے سرا شت و گۆن وتی مریدان همۆدا نِشت. 4یَهودیانی سَرگوَزئے ایید نزّیک اَت.

5وهدے ایسّایا وتی چپّ و چاگرد چارت، دیستی که مردمانی مُچّیے دێم په آییا پێداک اِنت. گۆن پیلیپُسا گوَشتی: «نان چه کجا بزورێن که اے مردم وراک بوَرنت؟» 6ایسّایا اے هبر په آییئے اِمتهان و چَکّاسگا گوَشت، وت زانتی چے بکنت. 7پیلیپُسا گوَشت: «دوسَد دینارئے نان† هم بسَّ نبیت، تُرے هرکَس کَمُّک هم بوارت.» 8چه آییئے مریدان یکّێا که نامی اَنْدْریاس اَت و شَمون پِتْرُسئے برات اَت، گوَشت: 9«یک بچکے همِدا اِنت که پنچ جئوێن نگن و دو ماهیگی گۆن، بله په رُمبے مردما چے بنت؟» 10ایسّایا گوَشت: «مردمان بنندارێنێت.» اۆدا بازێن کاه و سبزگے رُستگ‌اَت، مردم نِشتنت. چه آیان کمّ و گێش پنچ هزار مردێن اتنت. 11ایسّایا نگن زرتنت، هُدائے شُگری گپت و نِشتگێن مردمانی سرا بهری کرتنت. ماهیگ هم اَنچش، هرکَسا همینچک که لۆٹت داتی.

12وهدے سجّهێن سێر بوتنت، گۆن مریدان گوَشتی: «نانی ٹُکّران و منتگێن ماهیگان مُچّ و یکجاه کنێت که زئوال مبنت.» 13گڑا نانِش مُچّ و یکجاه کرتنت، که چه آ پنچێن جئوێن نگنانی ٹُکّران، دوازده سَپْت پُرّ بوت. 14مردمان که ایسّائے اے مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانی دیست، گوَشتِش: «په دل اے هما واده داتگێن نبی اِنت که باید اِنت یک رۆچے جهانا بیئیت.» 15بله وهدے ایسّایا زانت مردمَ لۆٹنت په زۆر آییا ببرنت و بادشاه بکننت، گڑا چه مردمان دور بوت و تهنا کۆها شت.

16رۆچئے اێرنندا، مرید دێم په گوَرما شتنت. 17بۆجیگا‡ نِشتنت و گوَرمئے آ دستا، دێم په کَپَرناهوما راه گپتنت. تهار بوتگ‌اَت و ایسّا اَنگت آیانی کِرّا نئیاتکگ‌اَت. 18ترندێن گواتے هم کَشّگا اَت و چئول و مئوج چست بوتنت. 19وهدے کِساس پنچ تان شَش کیلومیتر§ دێما شتنت، دیستِش که ایسّا آپئے سرا گام جنان، دێم په بۆجیگا پێداک اِنت. آیان تُرست. 20بله ایسّایا گوَشت: «متُرسێت، اے من آن.» 21لۆٹتِش آییا بۆجیگا بیارنت و اَنچش که آ سوار بوت بۆجیگ مِنزلا رَست.

22اے دگه رۆچا، هما مردم که گوَرمئے آ دێما منتگ‌اتنت، زانتِش چه هما بۆجیگا اَبێد که مرید سوار بوتگ‌اتنت، دگه بۆجیگے اۆدا نێست‌اَت. ایسّا آییئے تها نه‌اَت و مرید بے آییا شتگ‌اتنت. 23رندا، دگه لهتێن بۆجیگ چه تِبِریَها، هما جاگها آتک و رَست که اۆدا هُداوندێن ایسّایا هُدائے شُگر گپتگ‌اَت و مردمان نان وارتگ‌اَت. 24وهدے مردمان دیست که نه ایسّا اۆدا اِنت و نه آییئے مرید، ایسّائے شۆهازا، بۆجیگان سوار بوتنت و دێم په کَپَرناهوما شتنت.

25وهدے ایسّااِش گوَرمئے آ دستا دیست، گوَشتِش: «استاد! تئو کدی اِدا آتکگئے؟» 26ایسّایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «باور کنێت، شما په اِشیا منی رَندا نکپتگێت که مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانی دیستگ‌اَنت، پمێشکا آتکگێت که نانۆ وارت و سێرلاپ بوتێت. 27بله په اے زئوال بئیۆکێن وراکا جُهد مکنێت، په هما دایمی وراکا جُهد بکنێت که نمیرانێن زِندَ بَکشیت، هما وراکا که انسانئے چُکّ شمارا دنت. چیا که هُداێن پتا آییئے سرا وتی مَنّگئے مُهر جتگ.» 28گڑا جُستِش کرت: «مئے کار و زِمّهواری چی اِنت؟ هما کاران که هُدا چه ما لۆٹیت، آیان چۆن پوره و سَرجم بکنێن؟» 29ایسّایا پَسّئو دات: «آ کارا که هُدا چه شما لۆٹیت، اِش اِنت: هما کَسئے سرا ایمان بیارێت که هُدایا راه داتگ.» 30آیان گوَشت: «چۆنێن اَجَبَّتێن نشانی پێشَ دارئے که بگندێن و تئیی سرا ایمان بیارێن؟ چے کنئے؟ 31مئے پت و پیرُکان گیابانا مَنّ* وارت، اَنچش که پاکێن کتابَ گوَشیت: ‹آییا چه آسمانا، نان رئوان دات که بوَرنت›.»†

32گڑا ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «باور کنێت، آ نان چه آسمانا اێر آتکگ‌اَت موسّایا شمارا نداتگ‌اَت، اے منی پت اِنت، که چه آسمانا اَسلیگێن نانا شمارا بَکشیت. 33چیا که هُدائے نان هما اِنت که چه آسمانا اێر آتکگ و جهانا زِندمانَ دنت.» 34نون گۆن آییا گوَشتِش: «او واجه! اے نانا هروهد مارا بدئے.»

35ایسّایا گوَشت: «هستی و زِندئے نان، من آن. هرکَس منی کِرّا کئیت هچبر شدیگَ نبیت. هرکَس منی سرا باور بکنت هچبر تُنّیگَ نبیت. 36بله هما ڈئولا که گوَشتُن، شما منا دیستگ و اَنگت ایمانَ نئیارێت. 37آ سجّهێنان که پت منا بَکشیت دێم په منَ کاینت، هرکَس که منی کِرّا کئیت، من آییا چه وت دورَ نکنان. 38من چه آسمانا وتی واهگانی سَرجم کنگا اێر نئیاتکگان، آتکگان تان وتی رَه دئیۆکئے واهگان سَرجم بکنان. 39منی رَه دئیۆکئے واهگ اِش اِنت، هما که منا داتگ‌اَنتی، یکّے هم چه منی دستا مرئوت و آهِرزمانا آیان پدا زندگ بکنان. 40چیا که منی پتئے واهگ همِش اِنت، هرکَس که چُکّا گندیت و آییئے سرا ایمانَ کاریت، نمیرانێن زِندئے واهند ببیت و من آهِرزمانا آییا زندگَ کنان.»

41گڑا یَهودی په گِلگ و نُرُنڈگ در آتکنت، چیا که آییا گوَشتگ‌اَت: «من هما نان آن که چه آسمانا اێر آتکگ.» 42آیان گوَشت: «اے مرد، همے ایسُّپئے چُکّ ایسّا نه‌اِنت که ما آییئے پت و ماتا زانێن؟ گڑا چۆنَ گوَشیت که ‹من چه آسمانا اێر آتکگان›؟» 43ایسّایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «اینچک منُرُنڈێت و شکایت مکنێت. 44کَسّ منی کِرّا آتکَ نکنت تان هما پت که منا راهی داتگ، آییا منی نێمگا مچِکّیت و مئیاریت. گڑا، من آییا آهِرزمانا زندگَ کنان. 45نبیانی کتابان نبیسگ بوتگ: ‹سجّهێن چه هُدایا درس و سَبکَ گرنت.›‡ هرکَس که پتئے هبران بِشکنت و چه آییا سَبک بگیپت، منی کِرّا کئیت. 46چُش اِنت که کَسّا پت ندیستگ. تهنا هماییا پت دیستگ که چه هُدائے نێمگا آتکگ. 47باور کنێت، آ که ایمانَ کاریت، نمیرانێن زِندئے واهندَ بیت. 48هستی و زِندئے نان، من آن. 49شمئے پت و پیرێنان گیابانا مَنّ وارت و مُرتنت. 50بله من هما نانئے بارئوا هبر کنگا آن که چه آسمانا اێر آتکگ. اگن یکّے آییا بوارت، هچبرَ نمریت. 51من هما زِند بَکشۆکێن نگن آن که چه آسمانا اێر آتکگ، هرکَس که اے نانا بوارت، تان اَبد زندگَ مانیت. اے نانا که منَ دئیان، منی جندئے جسم و جان اِنت که آییا په جهانئے مردمانی زِندا نَدرَ کنان.»

52نون، یَهودیان په جێڑه و دَپجاک وت‌مان‌وتا گوَشت: «اے مرد چۆن وتی جسم و جانا دنت، که مایی بوَرێن؟» 53ایسّایا گوَشت: «شمارا راستێنَ گوَشان، اگن انسانئے چُکّئے جسم و جانا، بزان منی جسم و جانا مئوَرێت و منی هۆنا منۆشێت،§ شما په نمیرانێن زِندا نرسێت. 54هرکَس منی جسم و جانا بوارت و منی هۆنا بنۆشێت، نمیرانێن زِندئے واهندَ بیت و آهِرزمانا من آییا زندگَ کنان. 55چیا که منی جسم و جان، اَسلیگێن وراک و منی هۆن، اَسلیگێن زِنداپ اِنت. 56هرکَس منی جسم و جانا بوارت و منی هۆنا بنۆشێت، آ منی اَرواه و جَبینا* مانیت و من آییئیگا. 57همے پئیما که نمیرانێن پتا منا رئوان دات و من چه آییئے نێمگا زندگ آن، هرکَس منی جسم و جانا بوارت، چه منی نێمگا زندگَ مانیت. 58اے نان که چه آسمانا اێر آتکگ، آ نان نه‌اِنت که شمئے پت و پیرێنان وارت و مُرتنت، چیا که هرکَس اے نانا بوارت، تان اَبد زندگَ مانیت.» 59ایسّایا اے چیزّ هما وهدا درس و سَبک داتنت، که کَپَرناهومئے کَنیسَها† اَت.

60بازێن مریدێا اے هبرانی اِشکنگا رند، گوَشت: «اے سَبک سکّ گْران اَنت، کئے اِشان مَنِّتَ کنت؟» 61وهدے ایسّایا مارِت‡ که آییئے مرید، چه اے هبرا نالنت و شکایتَ کننت، گوَشتی: «شمارا اے هبرَ تئورێنیت؟ 62اگن انسانئے چُکّا بگندێت که په وتی ائولی جاگها بُرزادَ رئوت، گڑا چے کنێت؟ 63اے روه اِنت که زِندمانَ دنت، جسما سوتّ و پایدگے نێست. اے هبر که من گۆن شما گوَشتنت، روه و زِند اَنت. 64بله چه شما لهتێنا باور نێست.» چیا که ایسّایا آ مردم که باورِش نێست‌اَت چه بێها پَجّاهَ آورتنت و زانتی کئے اِنت هما که رَندا آییا دْرۆهیت§ و دژمنانی دستا دنت. 65گڑا گوَشتی: «پمێشکا من گوَشت که کَسّ منی کِرّا آتکَ نکنت، تان وهدے که منی پت ایمانئے سئوگاتا آییا مبَکشیت.»*

66رَندا، بازێن مریدێا ایسّا یله دات و آییئے همراهی نکرت. 67گڑا ایسّایا چه وتی دوازدهێن مریدان جُست کرت: «بارێن، شما هم منا یلهَ کنێت؟» 68شَمون پِتْرُسا پَسّئو دات: «او هُداوند! کئیی کِرّا برئوێن؟ نمیرانێن زِندئے گال و هبر تئیی کِرّا اَنت و 69مارا باور اِنت و زانێن که تئو هُدائے هما پاکێن ائے.» 70ایسّایا گوَشت: «من، شما دوازدهێن گچێن نکرتنت؟ اَنچش هم زانان که چه شما یکّے، اِبلیسے.» 71آییئے مکسد شَمونئے چُکّ، یَهودا اِسْکَریوتی اَت. چیا که آ چه دوازدهێن مریدان یکّے اَت و ایسّایی دْرۆهگی و دژمنانی دستا دئیگی اَت.