1کئیسَریَهئے شهرا، کُرنیلیوس نامێن مردے هست‌اَت، که رومی پئوجا، «ایتالیایی لشکرئے» سد مردمئے مستر اَت. 2آییئے جند و سجّهێن کَهۆلی پهرێزکار و هُداتُرس* اتنت. آییا نێزگارێن مردم په دَسپَچی کُمکَ کرتنت و مُدام هُدائے بارگاها زِگر و دْوا کنگا اَت. 3یک رۆچے نێمرۆچا رَند، کِساس ساهت سئیا،† هُدائے پرێشتگے په شُبێن و اِلهامی دیست که نزّیک آتک و گوَشتی: «او کُرنیلیوس!» 4کُرنیلیوسا گۆن تُرسے پرێشتگئے نێمگا چمّ سکّ داتنت و گوَشتی: «جی واجه! چے گوَشئے؟» پرێشتگا پَسّئو دات: «تئیی دْوا و هئیرات یاتمانێن سئوگاتے که هُدائے بارگاها رَستگ. 5نون وتی مردمان یاپائے شهرا رئوان کن و یک مردێا، که نامی شَمون اِنت و پِتْرُس هم گوَشنتی، بلۆٹ و بیار. 6آ، پۆست رَجۆکێن شَمونئے مهمان اِنت که لۆگی تئیابئے نزّیکا اِنت.» 7وهدے پرێشتگا وتی هبر کرتنت و شت، کُرنیلیوسا وتی دو کاردار و یک پهرێزکارێن سپاهیگے که آییئے هِزمتا اَت، لۆٹتنت، 8گۆن آیان اے سجّهێن کِسّه‌ای کرت و دێم په یاپایا رئوان داتنت.

9دومی رۆچا، وهدے هر سئے راها اتنت و یاپائے نزّیکا رَستنت، هما وهدا نێمرۆچا‡ پِتْرُس په دْوا کنگا لۆگئے سرا سر کپت. 10شدیگ بوت و آییئے دلا وراک لۆٹت. وهدے ورگان تئیار کنگا اتنت، پِتْرُسا شبێنگ بوت و گۆن اِلهامے دیستی 11که آسمانئے دپ پَچ بوتگ و مزنێن پَرزۆنَگ‌پئیمێن چیزّے چه هر چارێن لَمبان§ زمینئے نێمگا اێر آیگا اِنت. 12اے پَرزۆنَگ چه هر پئیمێن چارپادێن هئیوان، مار و گۆج و بالی مُرگا پُرّ اَت. 13پِتْرُسا تئوارے اِشکت که گوَشتی: «او پِتْرُس! پاد آ، بکُش و بوَر.» 14بله پِتْرُسا پَسّئو تَرّێنت: «نه، او هُداوند! من هچبر ناپاک و پلیتێن ورگ نئوارتگ.» 15دومی رندا پدا تئوار آتک و گوَشتی: «هما چیزّ که هُدایا پاک زانتگ‌اَنت، تئو آیان سِلّ و ناپاک مزان.» 16سئے رَندا همے ڈئولا بوت و پدا پَرزۆنَگ زوتّ آسمانا برگ بوت.

17پِتْرُس هئیران اَت که بارێن اے اِلهامئے مانا و مکسد چی اِنت؟ همے وهدا، کُرنیلیوسئے راه داتگێن مردمان شَمونئے لۆگ شۆهاز کرتگ‌اَت و آتکگ و لۆگئے دروازگئے دپا رَستگ‌اتنت. 18آیان گوانک* جت و جُست کرت: «اِدا شَمون نامێن مهمانے هست که پِتْرُس هم گوَشنتی؟» 19پِتْرُس تنینگه وتی دیستگێن اِلهامئے بارئوا پِگر کنگا اَت که هُدائے روها گۆن آییا گوَشت: «بچار، سئے مردم آتکگ و تئیی جُستا اَنت. 20پاد آ، جَهلا اێر کپ و په دلجمی آیانی همراهیا برئو، چیا که آ، من رئوان داتگ‌اَنت.» 21پِتْرُس اێر کپت و گۆن آیان گوَشتی: «آ که شما آییئے جُستا اێت، من آن. شما چیا آتکگێت؟» 22آیان پَسّئو دات: «ما پئوجی اَپسر کُرنیلیوسئے کاسِد اێن. آ پهرێزکار و هُداتُرسێن مردمے و سجّهێن یَهودی آییئے وشنامی و بۆهێریئے مَنّۆگر اَنت. هُدائے یک پاکێن پرێشتگێا گۆن آییا گوَشتگ که په تئیی هبرانی گۆش دارگا ترا وتی لۆگا بلۆٹیت.» 23پِتْرُسا آ مردم لۆگا آورت و مهمان کرتنت. دومی رۆچا، آیانی همراه بوت و شت. چه یاپایا لهتێن وتبراتێن باورمند هم گۆن آیان گۆن کپت و شتنت.

24اے دگه رۆچا، پِتْرُس و آییئے همراه کئیسَریَها رَستنت. کُرنیلیوس آیانی رَهچار و وداریگ اَت و وتی لهتێن سیاد و نزّیکێن سنگتی هم لۆٹتگ‌اَت. 25وهدے پِتْرُس آییئے لۆگا آتک و رَست، کُرنیلیوسا وشّ‌آتک کرت و سُجده کنان آییئے پادان کپت. 26پِتْرُسا اۆشتارێنت و گوَشتی: «پاد آ، من هم تئیی ڈئولا انسانے آن.» 27گۆن آییا هبر کنان، پِتْرُس لۆگا شت. دیستی که بازێن مردمے مُچّ بوتگ‌اَت. 28گۆن آیان گوَشتی: «شما زانێت که په یَهودیان، گۆن درکئومان هۆر و یکجاه بئیگ رئوا نه‌اِنت و آیانی لۆگان هم نرئونت. بله هُداوندا منا پێش داشت که هچکَسێا ناپاک و پلیت مزانان و ملێکان. 29پمێشکا وهدے تئو منا لۆٹت، من بے چَکّ و پد آتکان. نون بگوَش تئو منا چیا لۆٹتگ؟» 30کُرنیلیوسا پَسّئو دات: «چار رۆچَ بیت که همے وهدا ساهت سئیا،† وتی لۆگا زِگر و دْوا کنگا اتان، اَناگت یک مردے که دْرپشناکێن پۆشاکی گوَرا اَت، منی دێما آتک و 31گوَشتی: ‹کُرنیلیوس! تئیی دْوا و هئیرات یاتمانێن سئوگاتے که هُدائے بارگاها یات کنگَ بیت. 32نون وتی مردمان دێم په یاپایا رئوان کن و هما شَمونا بلۆٹ و بیار که پِتْرُس هم گوَشنتی. آ، پۆست رَجۆکێن شَمونئے مهمان اِنت که لۆگی تئیابئے نزّیکا اِنت.› 33من هما دمانا په تئیی لۆٹگا وتی کاسِد راه داتنت، تئیی مِنَّت سر و چمّان که تئو آتکئے. نون ما سجّهێن هُدائے دیوانا هۆر نِشتگ و وداریگ اێن تان هُداوندئے آ سجّهێن هبران بِشکنێن که ترا په مئے گوَشگا هُکمی داتگ.»

34پِتْرُسا تْران کرت و گوَشت: «من نون په دلجمی سرپد بوتگان که هُدا په کَسّێا رو و ریا‡ نکنت. 35کَسے که آییئے دلا هُداتُرسی ببیت و په تچکی و راستی کار بکنت، هُدائے بارگاه په آییا پَچ اِنت، تُرے چه هر کئومێا ببیت. 36شما زانێت که هُدایا په بنی اِسراییلیان وتی کُلئو راه دات و چه ایسّا مَسیهئے راها، که سجّهێنانی هُداوند اِنت، سُهل و اێمِنیئے مستاگ دات. 37چُش هم زانێت اے کار چۆنکا چه یَهیائے جار جتگێن پاکشۆدیا رَند، جَلیلا بُنگێج بوت و سجّهێن یَهودیَها رئواج گپت. 38اے کار همِش اَت که هُدایا گۆن وتی پاکێن روه و زۆرا، ایسّا ناسِریئے سرا رۆگن پِر مُشت.§ اے ڈئولا آ، هر جاه که شت، گۆن وتی نێکێن کاران، سجّهێن آ مردم که شئیتانئے بندیگ اتنت دْراهیَ کرتنت، چیا که هُدا گۆن آییا گۆن اَت. 39ما، اے سجّهێن کارانی شاهد اێن که آییا اورْشَلیمئے شهرا و یَهودیَهئے دَمگا کرتنت. بله سَلیبِش کَشّت و کُشتِش. 40هُدایا سئیمی رۆچا، آ زندگ و زاهر کرت، 41بله په سجّهێن مردمان نه، په هما شاهدان که آییا وت چه پێشا گچێن کرتگ‌اتنت، بزان په ما که ایسّائے جاه جنَگا رَند، گۆن آییا هۆر وارت و نۆشت. 42آییا هُکم کرت که ما اے مستاگا په مردمان جار بجنێن و گواهی بدئیێن که آ هُدائے گچێن کرتگێن اِنت تان زندگ و مُردگانی کازی ببیت. 43سجّهێن پئیگمبر، ایسّائے بارئوا گواهیَ دئینت، هرکَس آییئے سرا ایمان بیاریت، گناهی آییئے ناما بَکشگَ بنت.»

44پِتْرُس اَنگت هبرا اَت، پاکێن روه، هما مردمانی سرا اێر آتک که آییئے هبران گۆش دارگا اتنت. 45پِتْرُسئے همراهیا آتکگێن باورمندێن یَهودی* هئیران بوتنت که هُدائے پاکێن روه، په درکئومان هم تُهپه و ٹێکی دئیگ بوت. 46چیا که یَهودیان اِشکت آ، دگه زبانان† هبر کنگا اَنت و هُدائے سِپَت و سنایا اَنت. گڑا پِتْرُسا گوَشت: 47«نون که اے مردمان مئے ڈئولا پاکێن روه رَستگ، کَسے هست که اِشان چه آپئے پاکشۆدیا مکن بکنت؟» 48گڑا هُکمی کرت که ایسّا مَسیهئے ناما پاکشۆدی دئیگ ببنت. رَندا آیان، چه پِتْرُسا دَزبندی کرت تان لهتێن رۆچا آیانی گوَرا بجَلّیت.‡