1او منی دُردانگێن چُکّان! اے چیزّان په شما نبیسان تان گناه مکنێت، بله اگن کَسێا گناهے کرت، دێمپانے* هست که پتئے کِرّا په مئے رَکّێنگا هبرَ کنت، هما پاک و آدلێن ایسّا مَسیه. 2آ مئے گناهانی شۆدۆکێن کُربانیگ اِنت، تهنا مئێگ نه، سجّهێن جهانئے گناهانی کُربانیگ اِنت.

3اگن ما آییئے هُکم و پرمانانی سرا کار بکنێن، گڑا سرپدَ بێن که ما آییا زانێن. 4کَسے که گوَشیت: «من آییا زانان» بله آییئے هُکمانی سرا کارَ نکنت، درۆگبندے و آییئے دلا راستی نێست. 5بله کَسے که آییئے هبرانی سرا کارَ کنت، په راستی، هُدائے مِهر آییئے دلا کامل و سررێچ بوتگ. چه همے چیزّا زانێن که ما ایسّا مَسیهئے اَرواه و جَبینا اێن. 6کَسے که گوَشیت: «من آییئے اَرواه و جَبینا آن،» باید اِنت هماییئے راها برئوت.

7او دُردانگان! اے نۆکێن هُکمے نه‌اِنت که په شما نبیسگا آن، هما کوَهنێن هُکم اِنت که چه بِنداتا شمارا گۆن اَت. اے کوَهنێن هُکم هما گال و هبر اِنت که شما اِشکتگ. 8بله پدا هم په شما نۆکێن هُکمے نبیسگا آن که اِشیئے راستی، چه شما و آییا پَدّرَ بیت. چیا که تهارۆکی گارَ بیت و راستێن رُژن همے انّون دْرپشگا اِنت. 9کَسے که گوَشیت: «رُژناییئے تۆکا آن،» بله چه براتا† نَپرتَ کنت، اَنگت تهارۆکیا اِنت. 10کَسے که گۆن وتی براتا مِهرَ کنت، رُژناییا اِنت و رُژناییئے تها هچ چُشێن چیزّے نێست که آییئے رَد کپگ و ٹَگل ورگئے سئوَبساز ببیت. 11بله آ کَس که چه براتا نَپرتَ کنت، تهاریا اِنت و مان تهارۆکیا گامَ جنت. آ نزانت کجا رئوگا اِنت چیا که تهاریا کۆر کرتگ.

15دنیا و هر چیزّے که آییئے تها هست، دۆستِش مدارێت. اگن کَسے دنیایا دۆست بداریت، پتئے مِهر آییئے دلا نێست. 16چیا که دنیائے سجّهێن چیزّ، بزان جسمئے لۆٹ و واهگ، چمّئے لۆٹ و واهگ و مالئے کِبر و گُرور، چه پتا نئیاتکگ‌اَنت، چه دنیایا آتکگ‌اَنت. 17دنیا و دنیایی واهگ، گار و زئوالَ بنت، بله کَسے که هُدائے واهگانی سرا کارَ کنت، اَبدمان اِنت.

18او چُکّان! نون گُڈّی دمان و ساهت اِنت. هما دابا که شما اِشکتگ، «مَسیهئے دژمن» پێداک اِنت، همے انّون هم مَسیهئے بازێن دژمنے آتکگ و چه همِشیا زانێن که ساهت، گُڈّی ساهت اِنت. 19آ چه ما در آتکنت، بله چۆناها چه ما نه‌اتنت، اگن چه ما بوتێننت، گۆن ما منتنت. بله آیانی رئوگا شَرّ پێش داشت چه آیان یکّے هم چه ما نه‌اَت.

20بله «آ پاکێنا» شمارا «رۆگن پِر مُشتگ»‡ و شما سجّهێن چیزّانَ زانێت. 21من په شما نبیسگا آن، په اے سئوَبا نه که راستیا نزانێت، راستیا زانێت و سرکچَ ورێت که چه راستیا هچ درۆگے ودیَ نبیت. 22درۆگبند کئے اِنت؟ هما اِنت که نمَنّیت ایسّا، مَسیه اِنت. هما کَس که پت و چُکّا نمَنّیت، مَسیهئے دژمن اِنت. 23هرکَس که چُکّا نمَنّیت، پت هم آییئیگَ نبیت. هرکَس که چُکّا مَنّیت، پت هم آییئیگَ بیت. 24بِلّێت هرچے که شما چه بِنداتا اِشکتگ شمئے دلا بمانیت. اگن اے هبر که شما چه بِنداتا اِشکتگ شمئے دلا بمانیت، گڑا پت و چُکّئے اَرواه و جَبینا مانێت. 25اے هما چیزّ اِنت که هماییا مارا لبز و واده داتگ، بزان نمیرانێن زِند.

26من په شما اے چیزّ همایانی بارئوا نبشتگ‌اَنت که شمارا گُمراه کنگَ لۆٹنت. 27بله شما چه آییئے نێمگا «رۆگن پِر مُشگ» بوتگێت و اے «پِر مُشگ» شمئے دلا مانیت. شمارا زلورت نێست کَسے شمارا درس و سَبک بدنت، چیا که چه هُدائے نێمگا، «رۆگن پِر مُشگ» وت شمارا سجّهێن چیزّان سَبکَ دنت. اے «رۆگن پِر مُشگ» راست اِنت و درۆگێنے نه‌اِنت. هما پئیما هُدائے اَرواه و جَبینا بمانێت که شمارا تالیمی داتگ.

28نون، او منی دُردانگێن چُکّان! آییئے اَرواه و جَبینا بمانێت تانکه آییئے زاهرَ بئیگئے وهدا، مئے دل ڈَڈّ ببیت و آییئے دێما شرمندگ مبێن. 29اگن زانێت که آ راست و پاک اِنت، گڑا زانێت هرکَس که راستیئے راها رئوت چه هماییا پێدا بوتگ.